[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ο Ρωμαίος, η Ιουλιέτα και η ταυτότητα

Η συγκατοίκηση είχε αρχίσει να γίνεται δύσκολη από καιρό, αλλά το τελευταίο διάστημα ο κόμπος έφτασε στο χτένι. «Ή εγώ ή αυτά» είπα, όταν η πιο πρόσφατη μπάζα μου σε βιβλία «έχτισε» και την τελευταία ελεύθερη γωνία του δωματίου μου εμποδίζοντας κατά πολύ το φως του ήλιου να μπει από το παράθυρο.

Τέταρτη μέρα σήμερα που εκβιάζω τη χωρητικότητα της βιβλιοθήκης μου και ακόμα δυσκολεύομαι να το πάρω απόφαση ότι τουλάχιστον τα μισά πρέπει να δοθούν για υιοθεσία.

Σπρώχνω, στριμώχνω, τσιτώνω, αλλά δεν γίνεται τίποτα. Έπειτα από πολλές παλινωδίες και ισάριθμες αναβολές εκτέλεσης ξεχωρίζω ποιο βουνό θα πάει στον Μωάμεθ, δηλαδή στον κάδο ανακύκλωσης, και ποιο θα αναζητήσει νέους και πρόθυμους αναρριχητές και να πάρει έτσι παράταση ζωής.

Ξεδιαλέγοντας πέρασα από όλους τους πειρασμούς της νοσταλγίας και από όλα τα στάδια της βασικής μου νεύρωσης, που δεν είναι άλλη από τον φόβο του ακρωτηριασμού, αλλά τελικά, μπροστά στην ανάγκη, αποφάσισα να απαλλαγώ από μερικές ψηφίδες τής προσεκτικά φιλοτεχνημένης ταυτότητάς μου. Σ΄ αυτό με βοήθησε και η Ιουλιέτα, αγαπημένη μου σαιξπηρική ηρωίδα, της οποίας τον μονόλογο ευτυχώς θυμάμαι απέξω: «Τι ΄ναι Μοντέγος;

Χέρι, πόδι, μπράτσο, πρόσωπο, ή οποιοδήποτε άλλο μέρος που έχει ο άνθρωπος; Ω, πάρε ένα άλλο όνομα. Τι έχει το όνομα;». Ευχαριστώ για τη συνεργασία…