Εναλλακτικά Καλημέρα κρίση

ΚΑΘΕ ΝΕΑ κυβέρνηση ξεκινάει με κρίση. Η κυβέρνηση Σημίτη ξεκίνησε το 1996 με τα Ίμια. Η κυβέρνηση Καραμανλή ξεκίνησε το 2004 με τo Σχέδιο Ανάν στην τελική του φάση. Για περίπου μία δεκαετία, η εξωτερική πολιτική ήταν το πιο επικίνδυνο πεδίο για τους εν Αθήναις κυβερνώντες. Φαίνεται πως τα πράγματα άλλαξαν. Η κυβέρνηση Παπανδρέου ξεκίνησε με κρίση που αφορούσε την ιδιωτικοποίηση του λιμανιού του Πειραιά. Δεν ενέπλεκε Τούρκους και Ουάσιγκτον, αλλά τα συνδικάτα του ΟΛΠ και τους Κινέζους της CΟSCΟ. Σχεδόν ταυτόχρονα έσκασε η κρίση των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά όθεν θέλουν να φύγουν οι Γερμανοί της Τhyssen – Κrupp.

Πριν περάσουν δέκα μέρες, η αίσθηση ότι το ναρκοπέδιο για τη νέα κυβέρνηση είναι η Οικονομία, συμπληρώθηκε από τη δυσάρεστη αίσθηση που δημιούργησε η πρώτη έξοδος του υπουργού Οικονομικών εις τας Ευρώπας. Εκεί ο Επίτροπος Αλμούνια χτύπησε το καμπανάκι για τα δημόσια οικονομικά και ο πρόεδρος του Γιούρογκρουπ Γιούνκερ είπε ωμά ότι «το παιχνίδι τελείωσε για την Ελλάδα».

Όπως πάντα, οι κρίσεις εξελίσσονται χαοτικά και επεκτείνονται. Η άλλη όψη της δημοσιονομικής κρίσης είναι τα ασφαλιστικά ταμεία. Από τις πρώτες μέρες του στο υπουργείο Εργασίας, ο Ανδρέας Λοβέρδος βρέθηκε παγιδευμένος στις μαύρες τρύπες του ΙΚΑ και των άλλων ασφαλιστικών φορέων, αλλά και στην υπόθεση με τα stage.

ΛΕΝΕ ΠΩΣ στη μάχη, έχει κανείς την τάση να πολεμήσει όπως στον προηγούμενο πόλεμο. Είναι το λάθος ρεφλέξ. Αναρωτιέται κανείς σε ποιον βαθμό ισχύει αυτό για τη νέα κυβέρνηση. Ας πούμε, ο Γιώργος Παπανδρέου επέλεξε να ρίξει το βάρος στη διπλωματία, ως αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών. Το πρώτο δεκαήμερο της πρωθυπουργίας του πήγε στην Τουρκία, πήγε και στην Κύπρο. Είναι όμως πραγματικά εκεί το μέτωπο;

Η Ευρώπη δεν ασχολείται πλέον με την Τουρκία ούτε- φευ- έχει το Κυπριακό ως προτεραιότητα. Η Ευρώπη ασχολείται με τα δημόσια οικονομικά, το υπερβολικά σκληρό ευρώ, την ανεργία, την ανάπτυξη και τη ρύθμιση των αγορών. Στην Ε.Ε. του Σαρκοζί και της Μέρκελ η ευρωπαϊκή προοπτική της Άγκυρας δεν είναι ούτε προτεραιότητα ούτε πονοκέφαλος. Είναι η έξοδος από την κρίση που κάνει τους Ευρωπαίους πρωθυπουργούς να χάνουν τον ύπνο τους. Στο περιβάλλον αυτό τα ξεχειλωμένα δημοσιονομικά της Ελλάδας είναι σαν τη μύγα μέσα στο γάλα.

ΦΥΣΙΚΑ, ΤΟ ΠΑΣΟΚ δεν ευθύνεται για το έλλειμμα. Ούτε για την αναξιοπιστία που έχει προκαλέσει το γράψε- σβήσε της απογραφής και οι συνεχείς αναθεωρήσεις των στοιχείων. Η νέα κυβέρνηση παρέλαβε χάος. Όπως ακριβώς ο Κώστας Σημίτης το 1996 βρέθηκε να διαχειρίζεται ένα εν εξελίξει θερμό επεισόδιο στα Ίμια που ήταν αποτέλεσμα ακτιβισμού τοπικών δημάρχων και του υπερεθνικιστικού κλίματος της δεκαετίας του ΄90. Ο άνθρωπος πήγε να κάνει προγραμματικές δηλώσεις για την ΟΝΕ και βρέθηκε να ευχαριστεί τους Αμερικανούς.

Τους πρώτους μήνες αφού ανέλαβε και τα επόμενα πέντε χρόνια, ο Σημίτης δαπάνησε παρά πολύ χρόνο στα εξωτερικά. Αντίστοιχα, φαίνεται πως ο Γιώργος Παπανδρέου θα πρέπει να ασχοληθεί ως Πρωθυπουργός με τα οικονομικά και να δαπανήσει μέρος του πολιτικού του κεφαλαίου στο πεδίο αυτό. Το παιχνίδι δεν τέλειωσε, όπως είπε ο Γιούνκερ. Σίγουρα όμως σε αυτό το γήπεδο θα παιχθεί.