[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Ξεχασμένη νησιωτική Ελλάδα

Βρισκόμαστε στο μέσον της τουριστικής περιόδου και τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά, αλλά και γιατί να πάνε καλύτερα; Δεν είναι μόνο η κρίση. Πείτε μου ένα τουριστικό έργο υποδομής που έγινε τον χρόνο που πέρασε ή τα δύο τελευταία χρόνια ή αν θέλετε την τελευταία τετραετία. Ποιο λιμάνι, ποιο αεροδρόμιο προστέθηκε ή έστω βελτιώθηκε; Όσοι αξιώθηκαν να πάνε φέτος διακοπές στα νησιά μας με καράβι, δεν θα έχουν να αναφέρουν τίποτα παραπάνω από την ταλαιπωρία μέχρι να φτάσουν στον προορισμό τους και την ακρίβεια. Τι να πρωτοθυμηθείς; Πήγα με καράβι αυτήν την φορά σε ένα πανέμορφο νησί. Η ταλαιπωρία αφάνταστη. Θα την ξέρετε… Περιληπτικά το σκηνικό είναι το γνωστό: πρώτα πρέπει να σιγουρευτείς αν φεύγει καράβι και όταν το μάθεις, να αγοράσεις εισιτήριο (βέβαια χωρίς επιστροφή!). Μετά ένας συνήθως αγενής ταξιτζής θα σε πάει στο χαοτικό λιμάνι του Πειραιά, όπου πρέπει να μαντέψεις πού είναι αγκυροβολημένο το πλοίο. Αγωνία να βρεις πού είναι δεμένο, αγωνία να κουβαλήσεις τη βαλίτσα σου- αν δεν είσαι αρτιμελής και γυμνασμένος και κάτω των πενήντα, μην το επιχειρήσεις ή αν έχεις δυο μικρά παιδιά μαζί σου ξέχνα το καλύτερα. Αυτή η βαλίτσα, όπου έχεις τα αναγκαία σου για τις διακοπές σου, σου γίνεται βραχνάς, θα την κουβαλήσεις σε μια σκάλα όπου δεν χωράτε και οι δυο μαζί και θα τη στοιβάξεις μόνος σου μαζί με άλλες, και ένας Θεός ξέρει πώς και πού θα την ξαναβρείς. Λίγο ώς πολύ όλοι την ξέρετε αυτήν την ταλαιπωρία. Όμως πράγματι είναι περίεργο, με το που πατάς το πόδι σου στην προκυμαία, μπαίνεις αυτομάτως στην κατηγορία του «λαθρομετανάστη», του «πρόσφυγα», ακούς μόνο σφυρίγματα για να τρέχεις, σαν σε μια αγέλη, και πρέπει να ξεχάσεις ότι είσαι άνθρωπος, τουρίστας, ότι έχεις δικαιώματα. Θα μπορούσα να συνεχίσω αλλά πολύ επιγραμματικά θα έλεγα ότι έχουμε καταδικάσει ορισμένα νησιά μας. Εκτός από τους γνωστούς «τρέντι» προορισμούς (Μύκονο, Πάρο, Κρήτη, Ρόδο κ.λπ.) όλα τα άλλα νησιά υποφέρουν. Κανένας σχεδιασμός, καμιά πρόβλεψη, λες και το καλοκαίρι δεν θα ερχόταν, λες και αυτοί δεν έχουν ανάγκη τον τουρισμό για το εισόδημά τους… Αρχές Ιουλίου υπεγράφησαν μια-δυο αποφάσεις, για να μπουν έναδυο καράβια στη γραμμή Ικαρίας, Λήμνου, Καλύμνου κ.λπ. Έχει επιχειρήσει κανένας ιθύνοντας του υπουργείου Τουρισμού να ταξιδέψει με το καράβι σαν απλός άνθρωπος για διακοπές; Και μετά έχουν άδικο οι κάτοικοι της Λήμνου που πετάξανε τους « Ράμπο» της Εφορίας στη θάλασσα. Με κόπο στήσανε μικροκαταστήματα τουρισμού στο νησί, να πληρώσουν φόρους, ναι, αλλά ας έχουν και αυτοί κάτι αυτονόητο: συγκοινωνία με την υπόλοιπη Ελλάδα.

Κανένας σχεδιασμός για τις θαλάσσιες συγκοινωνίες για τη νησιωτική Ελλάδα. Παρ΄ ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει προ πολλού έχει θεσπίσει το «μεταφορικό ισοδύναμο» που θα μπορούσε να μας βοηθήσει. Ήδη από τη δεκαετία του ΄90 απασχολούσε την Ευρωπαϊκή Κοινότητα η «συνοχή» στον χώρο της και οι ανισορροπίες που δημιουργούνται από το διαφορετικό κόστος μεταφοράς στον νησιωτικό χώρο. (βλ. Μελέτη J. Ρatelis, «Τhe Ιnfluence of transport costs on Εuropean Cohesion»).

Χαμένοι λοιπόν μέσα στα «σκάνδαλα» των άγονων γραμμών, πέρασε και αυτός ο χειμώνας χωρίς σχεδιασμό, χωρίς πρόγραμμα. Έτσι, με ασκήσεις επί χάρτου, με το απόψε αυτοσχεδιάζουμε, επιβεβαιώνουμε δυστυχώς αρνητικά το φωτεινό σλόγκαν του υπουργείου Τουρισμού «Ελλάδα, η αληθινή εμπειρία». Όντως μια πολύ κακή εμπειρία, για την ξεχασμένη νησιωτική Ελλάδα, και ας αφήσουμε τα παχιά λόγια για «ποιότητα», «εναλλακτικό τουρισμό» κ.λπ. Ναι, «Μένουμε Ελλάδα», αλλά πώς θα πάω από τη Θεσσαλονίκη π.χ. στα νησιά; Τουριστική Ελλάδα δεν είναι μόνο ορισμένοι επιλεγμένοι εκλεκτοί προορισμοί. Και οι άλλοι έχουν δικαιώματα και όλοι μας υποχρεώσεις.

ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΩ;

«Μένουμε Ελλάδα», αλλά πώς θα πάω από τη Θεσσαλονίκη π.χ. στα νησιά; Τουριστική Ελλάδα δεν είναι μόνον ορισμένοι επιλεγμένοι εκλεκτοί προορισμοί

Ο Γιάννης Πατέλης είναι ΑΙΕSΤ, μελετητής