[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Από τα «λόγια, λόγια, λόγια», στην πράξη

ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΗ εβδομάδα πραγματοποιήθηκε στη σεισμόπληκτη πόλη Λ΄ Άκουιλα της Ιταλίας η διάσκεψη κορυφής της Ομάδας των Οκτώ (G8) περισσότερο ανεπτυγμένων κρατών της υφηλίου (ΗΠΑ, Καναδάς, Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ιαπωνία, Ρωσία). Στη διάσκεψη είχαν κληθεί και συμμετείχαν επίσης ομάδα αναπτυσσομένων κρατών, επικεφαλής διεθνών οργανισμών κ.ά. Η διάσκεψη διήρκεσε τρεις ολόκληρες μέρες και κατέληξε σε ένα κείμενο για όλα τα θέματα που απασχολούν τον πλανήτη από την οικονομική κρίση, την κλιματική αλλαγή, την καταπολέμηση της φτώχειας, το Ιράν, τη Μέση Ανατολή, το Αφγανιστάν κ.λπ.

Διαβάζοντας το κείμενο αυτό, είναι ιδιαίτερα δύσκολο για οποιονδήποτε να καταλάβει αν πράγματι οι ηγέτες έχουν δεσμευθεί σε κάτι συγκεκριμένο ή απλώς εκφράζουν ευσεβείς πόθους, δηλαδή ευχολόγια χωρίς συγκεκριμένο αντίκρυσμα. Φοβάμαι ότι πρόκειται για το τελευταίο. Λόγια, λόγια, λόγια. Το γεγονός αυτό εγείρει ένα κρίσιμο ζήτημα που αφορά όλους μας: το ζήτημα της παγκόσμιας διακυβέρνησης και κατά πόσον αυτή ανταποκρίνεται στις σημερινές πραγματικότητες και προκλήσεις. Και η απλή απάντηση είναι ότι δεν ανταποκρίνεται. Πρώτα απ΄ όλα η Ομάδα των Οκτώ δεν είναι καθόλου αντιπροσωπευτική. Χώρες σημαντικές για το παγκόσμιο σύστημα και την οικονομία, όπως Κίνα, Ινδία, Βραζιλία, Ν. Αφρική δεν συμμετέχουν ως θεσμικά μέλη στην Ομάδα.

Απλώς καλούνται μερικές φορές να πουν την άποψή τους. Επομένως, από την οπτική της αντιπροσωπευτικότητας, η Ομάδα των Είκοσι (G20)

που περιλαμβάνει στους κόλπους της μεγαλύτερο αριθμό κρατών είναι ίσως ένα καλύτερο πλαίσιο τουλάχιστον για την αντιμετώπιση των οικονομικών προβλημάτων. Ωστόσο το πρόβλημα δεν σταματά εδώ. Άλλοι θεσμοί του παγκόσμιου συστήματος όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), η Παγκόσμια Τράπεζα, το Συμβούλιο Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών κ.ά. θα πρέπει να γίνουν επίσης πιο αντιπροσωπευτικοί στη σύνθεσή τους.

Παράλληλα, είναι αναγκαίος ένας μηχανισμός που θα διασφαλίζει ότι οι οποιεσδήποτε δεσμεύσεις σε πολιτικό επίπεδο θα τηρούνται, ότι τα λόγια θα μεταφράζονται σε πράξεις – ιδιαίτερα τα λόγια και οι δεσμεύσεις που αφορούν την ενίσχυση των αναπτυσσομένων χωρών από πλευράς ανεπτυγμένων (χορήγηση οικονομικής βοήθειας κ.λπ.)

Ο Π.Κ. Ιωακειμίδης είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μέλος του Δ.Σ. του ΕΛΙΑΜΕΠ