[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ας το γυρίσουν στον ντοματοπόλεμο

Τρέχουν, τρέχουν όσο πιο γρήγορα μπορούν, τρέχουν, προσπαθώντας να τους ξεφύγουν, τρέχουν αλλά κάποιοι χάνουν την ισορροπία τους και πέφτουν. Γιατί όμως κάνουν τέτοια προσπάθεια και ποιοι τέλος πάντων είναι αυτοί που τους κυνηγούν;

Το σίγουρο είναι ότι οι «κυνηγοί» δεν είναι δρομείς, δεν είναι αθλητές, ούτε καν παιδιά που παίζουν κυνηγητό.

Στην Παμπλόνα της Ισπανίας, το έθιμο με τους ταύρους να τρέχουν στους δρόμους της πόλης προσελκύει κάθε χρόνο χιλιάδες επισκέπτες, ποτέ όμως δεν κατάλαβα γιατί. Όπως ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ο επισκέπτης της Ισπανίας δεν θα πρέπει να χάσει το «εθνικό θέαμα», τις περιβόητες ταυρομαχίες.

Θα πει κανείς, είναι έθιμα και όπως κάθε έθιμο θα πρέπει να το τηρούμε. Μου θυμίζει όμως τις μονομαχίες που δίνονταν στο Κολοσσαίο, με τον αυτοκράτορα να δείχνει με το δάχτυλο προς όποια κατεύθυνση ήθελε ανάλογα με τις ορέξεις του, με όποιες συνέπειες και απώλειες αυτό σήμαινε.

Περίπου το ίδιο συμβαίνει και στις ισπανικές πόλεις. Ο ταυρομάχος καρφώνει με το κοντάρι τον ταύρο μέσα στην αρένα κι όσο περισσότερες φορές το κάνει τόσο πιο εκστασιασμένο είναι το κοινό που τον παρακολουθεί. Όσο για τους συμμετέχοντες στις ταυροδρομίες που διαρκούν περίπου μία εβδομάδα, μέχρι στιγμής ένας δέχτηκε δύο θανάσιμα χτυπήματα ενώ άλλοι 11 τραυματίστηκαν.

Δεν μπορώ να κρίνω εάν ένα έθιμο είναι βάρβαρο ή όχι- ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του. Αυτό που κάνω όμως, βλέποντας στην τηλεόραση τους ταύρους να σηκώνουν στον αέρα τους επισκέπτες ή τους ταυρομάχους και στο επόμενο καρέ γιατρούς και τραυματιοφορείς να σκουπίζουν το αίμα από το σώμα των συμμετεχόντων, είναι απλά να αναρωτιέμαι: γιατί στην Ισπανία δεν μένουν στο έθιμο του παραδοσιακού ντοματοπόλεμου; Και περισσότερη πλάκα έχει και πολύ λιγότερα θύματα.