[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Νέα ηθική στη διακυβέρνηση

O Πρωθυπουργός έκλεισε τη Βουλή και τα σχετικά σκάνδαλα δεν θα διερευνηθούν από το Κοινοβούλιο. Η επιλογή αυτή μας βυθίζει ακόμη περισσότερο σε έναν παρακμιακό βούρκο, αλλά από την άλλη πλευρά νομίζω ότι η συνεχής συζήτηση για αυτά τα θέματα, η οποία εδώ και τριάντα χρόνια δεν έχει οδηγήσει ούτε στην τιμωρία ενός διεφθαρμένου υπουργού, συσκοτίζει κάποιες φορές και την ανίχνευση ορισμένων άλλων σοβαρών θεμάτων.

Και υπάρχει ένα τέτοιο κολοσσιαίο ζήτημα, το οποίο αξίζει να θίξει κανείς, γιατί- λόγω της οικονομικής κρίσης- εμφανίζεται με μια αποκρουστική καθαρότητα ακόμη και στην Ελλάδα. Και θα αρχίσω αυτή τη σύντομη διαπραγμάτευση με κάτι φοβερό που έλεγε ο πρώην Αμερικανός πρόεδρος Κλίντον.

Έλεγε λοιπόν ο ευφυής Κλίντον ότι οι περιθωριακοί (castoffs) και οι απόβλητοι (dropouts) της κοινωνίας δεν ψηφίζουν, δεν εργάζονται και στο κενό στο οποίο ζουν είναι ασαφές αν η κοινωνία μπορεί να έχει οποιαδήποτε διεκδίκηση από αυτούς!

Γιατί τα αναφέρω αυτά; Γιατί είναι η πρώτη φορά μεταπολεμικά που ακόμη και στη χώρα μας διαμορφώνονται τόσο ξεδιάντροπα δύο εντελώς ξεχωριστοί κόσμοι.

Ποιοι είναι αυτοί; Από τη μια μεριά είναι τα διάφορα μεγαλοστελέχη του ευρύτερου δημόσιου (και ιδιωτικού) τομέα, τα οποίαχάρη κυρίως στην κομματική τους ταυτότητα- παίρνουν κυνικά σε συνθήκες πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης προκλητικές αμοιβές, κατά παράβαση της περίφημης ιδεολογίας του σημερινού Πρωθυπουργού «περί σεμνότητας και ταπεινότητας».

Αναφέρω ενδεικτικά από πρόσφατη έκθεση που κυκλοφόρησε και στο Διαδίκτυο ότι 17 στελέχη πρώην κρατικής τηλεπικοινωνιακής εταιρείας παίρνουν ετήσιες αποζημιώσεις που αρχίζουν από τις 100.000 και φθάνουν μέχρι τις πεντακόσιες ογδόντα χιλιάδες ευρώ!

Μέσα σε αυτόν τον απίθανο κόσμο της χλιδής ανήκουν και εκείνοι που έσπευσαν σωρηδόν τον Απρίλιο να αγοράσουν πανάκριβα αυτοκίνητα των οποίων η τιμή μειώθηκε, αλλά

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΙΣΟΤΗΤΑ

Δεν χρειαζόμαστε απλώς μια άλλη μονοκομματική κυβέρνηση, αλλά μια νέα ηθική στη διακυβέρνηση με περισσότερη ισότητα για τους φτωχούς

όχι σε τέτοιον βαθμό ώστε να μπορεί να τα αγοράζει και ο οποιοσδήποτε φουκαράς. Από την άλλη πλευρά υπάρχει και ο «πλανήτης» της φτώχειας, δηλαδή οι νέοι επιστήμονες που δεν ξέρουν τι να κάνουν τα μεταπτυχιακά τους, οι άνεργοι, οι τετράωροι σε πολλές επιχειρήσεις που παίρνουν περίπου 350 ευρώ τον μήνα και είναι υπερχρεωμένοι στις τράπεζες, οι περιθωριοποιημένοι ή μετανάστες που εμφανίζονται- ως επαίτες- στα φανάρια των δρόμων, οι άστεγοι που για πρώτη φορά έφθασαν τους δέκα χιλιάδες στην Ελλάδα κ.λπ. Επομένως, αν πρέπει να τιμωρηθεί για κάτι η σημερινή κυβέρνηση στις επόμενες εκλογές είναι ακριβώς για αυτό, για το ότι επέτρεψε δηλαδή απαράδεκτα με την οικονομική πολιτική της την εκκόλαψη- για πρώτη φορά ίσως στην Ελλάδα- δύο εντελώς ξεχωριστών «κόσμων», που δεν συνδέονται ούτε κατ΄ ελάχιστον μεταξύ τους (αφού καταστράφηκε και η διαβόητη μεσαία τάξη)!

Και αυτό οδηγεί με τη σειρά του στην έκρηξη της εγκληματικότητας και της βίας, αφού ένα μέρος του αποκλεισμένου κόσμου δεν καθοδηγείται πλέον από τις επιταγές του νόμου.

Κατά συνέπεια δεν χρειαζόμαστε απλώς μια άλλη μονοκομματική κυβέρνηση, αλλά μια νέα ηθική στη διακυβέρνηση με περισσότερη ισότητα για τους φτωχούς. Και υπό αυτό το πρίσμα μπορεί όντως να έχει κάποιο νόημα και μια σοβαρή συζήτηση για την καταπολέμηση της διαφθοράς (Τζον Τόμσον, «Πολιτικά σκάνδαλα στην εποχή της εικόνας»).

Με άλλα λόγια θέλουμε μια ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, που θα τιμωρεί τους διεφθαρμένους πολιτικούς; Αυτό σημαίνει ότι η ηγεσία της Δικαιοσύνης δεν θα διορίζεται από την κυβέρνηση (και τότε, ίσως, να είχαμε τη βεβαιότητα ότι πράγματι θα τιμωρούνταν οι κατάπτυστοι πολιτικοί που λάμβαναν τα εκατομμύρια της Siemens). Σήμερα είμαστε βέβαιοι ότι δεν θα γίνει τίποτε!

Θέλουμε επίσης να βάλουμε στο πολιτικό παιχνίδι τους πολίτες και να αποκεντρώσουμε την εξουσία, γιατί η αποκέντρωση και η λογοδοσία οδηγεί στη μείωση της διαφθοράς; Όλα αυτά τα συζητάμε επί τρεις δεκαετίες, αλλά τίποτε δεν αλλάζει.

Ποιο είναι το συμπέρασμα; Χρειαζόμαστε μια νέα ηθική στη διακυβέρνηση που θα καταπολεμεί τη διαφθορά και θα εξασφαλίζει ισότητα για τους φτωχούς! Δεν χρειαζόμαστε άλλα παραπλανητικά ψέματα!

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ.