[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Και τη βεζιροπούλα για γυναίκα

Δεν πάει ούτε μια βδομάδα που είχαμε στο γραφείο την κουβέντα του. Ο Δημήτρης ετοιμαζόταν να του πάρει συνέντευξη και η Αναστασία να τον φωτογραφίσει, τριγυρισμένο από τις γάτες του και τις πολυαγαπημένες φιγούρες του, τον Καραγκιόζη, τα Κολλητήρια, τον σιορ Διονύσιο, τον Χατζατζάρη και τ΄ άλλα του παιδιά.

Μα πιο πολύ απ΄ όλα θα μου λείψει η ίδια η φωνή του, που λες κι είχε κολλήσει πάνω στους κοινόχρηστους ήρωες και τους είχε δώσει ζωή και ταυτότητα.

Βραχνή, αγαπησιάρικη, εύπλαστη και ταυτόχρονα αναιδής, η φωνή του Ευγένιου Σπαθαρη είναι από μόνη της μνημείο υποκριτικής τέχνης. Χωρίς αυτήν οι φιγούρες δεν έχουν πια να δηλώσουν τίποτα και, από μια άποψη, ευτυχώς.

Αρκετά αποστειρώθηκαν τόσα χρόνια από ακαδημαϊκές ερμηνείες ή από αμήχανες θεατρικές διασκευές.

Για μας, την τελευταία γενιά που πρόλαβε να μπει σε μάντρα και να δει από κοντά τον μπερντέ, ο θάνατος του Καραγκιόζη είναι ο δεύτερος θάνατος της παιδικής μας ηλικίας. Αποχαιρετώντας τον Ευγένιο Σπαθάρη, αποχαιρετώ ξανά τον καημένο μου τον παππού, που σε χρόνια δύσκολα νοίκιαζε άμαξα με άλογα για να με πάει στον Καραγκιόζη. Ίσως γιατί ήθελε να προσθέσει θεατρικότητα στο γεγονός και να με μάθει να τιμώ το «εξαιρετικό» και το «ιδιαίτερο», χωρίς να το βάζω στην ίδια αράδα με τα δεδομένα σινεμαδάκια και τα παιδικά βιβλία μου.

Ερμηνεύοντας εκ των υστέρων την εμμονή του σε αυτό το τελετουργικό, τού είμαι πραγματικά ευγνώμων.