Νέα διάσπαση στους πανεπιστημιακούς του ΣΥΝ

ΣΕ ΝΕΑδιάσπαση, με ευθέως πολιτικές προεκτάσεις αυτή τη φορά, οδηγούνται οι προσκείμενοι στον ΣΥΡΙΖΑ πανεπιστημιακοί. Προκειμένου να αποφευχθεί η μεγιστοποίηση του θέματος παραμονές ευρωεκλογών, η ηγεσία του ΣΥΝ «σπρώχνει» την πρόταση για αναβολή της συνδιάσκεψης της Συσπείρωσης, της συνδικαλιστικής παράταξης του χώρου.

Μετά την ήττα της Συσπείρωσης στις τελευταίες εκλογές της ΠΟΣΔΕΠ (πανεπιστημιακοί), όπου είδε τη δύναμή της να μειώνεται από 13 έδρες σε 8, ενώ αντιστοίχως η Αριστερή Μεταρρύθμιση των Ανανεωτών του ΣΥΝ που κατήλθε χωριστά αύξησε τη δύναμή της από 4 έδρες σε 6, τα κορυφαία στελέχη της συνδικαλιστικής παράταξης αποχώρησαν. Μάλιστα, με συνεντεύξεις τους άφησαν να εννοηθεί ότι θα κατέλθουν στις ευρωεκλογές υπό τη σημαία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Πρόκειται για αριστερίστικο κατά βάση σχήμα, που θεωρείται «προέκταση» των ΕΑΑΚ, της φοιτητικής παράταξης που πρωτοστάτησε στις καταλήψεις για το άρθρο 16.

Οι πανεπιστημιακοί Λάζαρος Απέκης και Γιάννης Μαΐστρος, που υπήρξαν πρόεδρος και γραμματέας αντιστοίχως του προηγούμενου προεδρείου της ΠΟΣΔΕΠ, δέχθηκαν κριτική από άλλα στελέχη της Συσπείρωσης, που υποστήριξαν ότι η ήττα της παράταξης οφείλεται και σε λάθη πολιτικής και τακτικής που έγιναν, τα οποία απομάκρυναν την πλειονότητα των πανεπιστημιακών. Κατόπιν αυτού, τα δυο συνδικαλιστικά στελέχη θεώρησαν εαυτούς εκτεθειμένους και ανακοίνωσαν την αποχώρησή τους.

Προχθές, οι πανεπιστημιακοί και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Γαβρόγλου και Ευκλείδης Τσακαλώτος, με άρθρο τους στην εφημερίδα «Εποχή», παρενέβησαν στη διαμάχη, προτείνοντας την αναβολή της συνδιάσκεψης της Συσπείρωσης, δεχόμενοι πως υπάρχουν κάποια δίκια στην πλευρά του προηγούμενου προεδρείου της ΠΟΣΔΕΠ.

Η πρόταση αυτή δείχνει να κερδίζει έδαφος και στην Κουμουνδούρου, που δεν θέλει να εμφανισθεί διχασμένη ακόμη μια φορά- μετά το «σχίσμα» που εμφανίσθηκε μεταξύ Ανανεωτών και Αριστερού Ρεύματος στο εσωκομματικό δημοψήφισμα- να αντιμετωπίσει, λίγες μέρες πριν από τις κρίσιμες κάλπες για την Ευρώπη, ένα ακόμη σχίσμα: τούτη τη φορά μεταξύ «αριστερίστικων» συνδικαλιστικών δυνάμεων και πλειοψηφίας του κόμματος. Πολύ περισσότερο που το παρελθόν έχει δείξει ότι τα προβλήματα των πανεπιστημιακών εύκολα μεταφέρονται στο κόμμα – και αντίστροφα.