[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Τσάμπα καίει η λάμπα

Τα είχε πει σε ανύποπτο χρόνο και η Πίτσα Παπαδοπούλου, αλλά εμείς τότε πού μυαλό… Από αυτής της απόψεως εκτιμώ την προσπάθεια όσων προσπαθούν να μας ρίξουν στο φιλότιμο, έστω και με συμβολικές καμπάνιες όπως αυτή η προχθεσινή. Ασφαλώς και το προσπάθησα, άλλο τώρα που δεν μου βγήκε. Και πώς να μου βγει δηλαδή όταν στο 55΄, ώρα εννέα και τέταρτο το βράδυ, το Ισραήλ ύστερα από μαγικό συνδυασμό των Σαχάρ και Μπεναγιούν ισοφάρισε διά του Γκολάν την εθνική μας ομάδα. Αντί για τα γνωστά ποδοσφαιρικά μπινελίκια, σηκώθηκα και άναψα το φως.

Είχε προηγηθεί και μια πίτσα που είχα πετάξει στο φούρνο μικροκυμάτων συν ένα πλυντήριο που έριχνε αργά αργά τις βόλτες του. Με την ενεργειακή μου συνείδηση ήδη λασκαρισμένη, δέχτηκα την κατεπείγουσα τηλεφωνική κλήση της κολλητής μου που μένει στις ερημιές των βορείων προαστίων. Θες, γυρεύεις- λέεινα με σουβλίσουν τίποτα ληστές εκμεταλλευόμενοι το πήχτρα σκοτάδι του σπιτιού και του κήπου; Τι να της πω κι εγώ; Της είπα το σωστό κι ας πάει και το παλιάμπελο.

Σάμπως τα παιδιά μας είναι καλύτερα;

«Τζαμάρουμε στο σκοτάδι», μου είπε η μικρή χωρίς να υπολογίζει ότι την ίδια ώρα στα έγκατα του προβάδικου δούλευαν τρεις ενισχυτές μεγάλοι σαν μενίρ, μετά συγχωρήσεως.

Στο καπάκι νάτο και το μήνυμα από τον χιουμορίστα της παρέας σε άπταιστα γκρίκλις. Κleiste ta fota kai gditheite…

Ααα, το θέλει ως φαίνεται ο οργανισμός μας το φαινόμενο του θερμοκηπίου.