Εναλλακτικά Η ώρα της Κασσάνδρας

ΟΙ ΚΑΣΣΑΝΔΡΕΣ βλέπουν ήδη τη βραδιά στο μυαλό τους. Είναι η πρώτη Τρίτη του Νοεμβρίου του 2012. Κάνει ένα κρύο τσουχτερό. Και ο Μπαράκ Ομπάμα μόλις τελείωσε μια κομψή ομιλία αποδοχής της ήττας από τη Σάρα Πέιλιν. Όρθια πλάι στο πόντιουμ η Μισέλ Ομπάμα σκουπίζει ένα δάκρυ.

Ο Ομπάμα δεν είναι μόνος του. Το 2010 ο Γκόρντον Μπράουν ηττήθηκε από τους Συντηρητικούς του Ντέιβιντ Κάμερον. Αλλά αυτό δεν είναι τίποτε μπροστά στο γεγονός που προηγήθηκε κατά πέντε μήνες της ήττας του Μπαράκ. Ο Νικολά Σαρκοζί έχασε τον Μάιο του 2012 στις γαλλικές προεδρικές εκλογές από τον κεντρώο Φρανσουά Μπαϊρού, ο οποίος έκανε καμπάνια με θέμα το συμμάζεμα του γαλλικού δημόσιου χρέους- που αγγίζει το 100% του ΑΕΠ. Πρωθυπουργός του- χάρη σε μια ανίερη συμμαχία μεταξύ πρώτου και δεύτερου γύρου – θα είναι ο Ντομινίκ Στρος-Καν, Σοσιαλιστής και μέχρι πρόσφατα επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Η Σεγκολέν Ρουαγιάλ παραιτήθηκε από την πολιτική και δέχθηκε την πρόταση της «Λ΄ Ορεάλ» να ηγηθεί μιας διαφημιστικής καμπάνιας για μια νέα κρέμα αντιγήρανσης.

ΠΙΣΩ ΑΠΟ όλα αυτά τα προγνωστικά βρίσκεται το ίδιο ερώτημα: Μπορεί μια κυβέρνηση να κερδίσει εκλογές αν η οικονομία δεν πάει καλά; Ή μάλλον, αν η οικονομία πάει χάλια; Το 2009 δεν θα μπορούσε να αρχίσει χειρότερα. Στις ΗΠΑ μαζί με τον Ομπάμα βγήκαν και οι αρκούδες στις αγορές, οι οποίες έχασαν ένα 20% το πρώτο δίμηνο. Ο Μπράουν πάει για πλήρη εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος. Και ο Σαρκοζί ψάχνει να βρει τη δημοτικότητά του κι ας έχει υποχωρήσει άρον άρον σε διάφορες κοινωνικές διεκδικήσεις, υπογράφοντας παροχές που στέλνουν το δημόσιο χρέος ψηλά στον ουρανό.

Μερικούς μήνες πριν, οι πιο ταλαντούχοι πολιτικοί της υφηλίου κοιτούσαν στον καθρέφτη το πρωί κι έβλεπαν τον Φραγκλίνο Ρούζβελτ- έναν πρόεδρο που έβγαλε τις ΗΠΑ από την κρίση της δεκαετίας του ΄30. Τώρα ο καθρέφτης φαίνεται σπασμένος. Ποιος αντέχει στην κρίση; Ο Μπερλουσκόνι- με το βαμμένο κορακίσιο μαλλί- διότι οι παρωχημένες ιταλικές τράπεζες δεν είχαν τοξικά και η τοπική αγορά κουτσά-στραβά περπατάει. Ο Καβαλιέρε εμφανίζεται επίσης αποφασιστικός κι οι νίκες του σε τοπικές εκλογές ανάγκασαν τον αντίπαλό του Βελτρόνι να παραιτηθεί, προκαλώντας την αποσύνθεση της Κεντροαριστεράς. Καλά πάει μέχρι στιγμής η Άνγκελα Μέρκελ. Η αυτοσυγκράτησή της απέναντι στις μεγάλες κινήσεις, δικαιώνεται. Πώς να βρεις τη θεραπεία όταν δεν ξέρεις το εύρος και το βάθος του προβλήματος. Η Μέρκελ είναι και το πιο ενδιαφέρον πολιτικό πρόσωπο του 2009- τον Σεπτέμβριο έχει εκλογές! Αλλά η απλή αναλογική και οι συμμαχίες κάνουν την κατάσταση στη Γερμανία ξεχωριστή. Η Άνγκελα μπορεί να μείνει στην εξουσία λόγω της ανόδου των Φιλελευθέρων, που φαίνεται ότι θα μπορούσαν να πάνε μαζί της.

ΚΑΙ Ο Καραμανλής; Είναι κι αυτός στη λογική «κάτσε να δούμε». Δεν έχει εκλογές- αλλά θα προσπαθήσει να αποφασίσει αν θα τις προκαλέσει πριν από τον Μάρτιο του 2010, όταν η προεδρική στέλνει, ούτως ή άλλως, τη χώρα στις κάλπες. Τι περιμένει να δει; Αν τα ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου θα περπατήσουν- κάτι που, κουτσά-στραβά, με επιτόκιο 6%, συμβαίνει. Αν το κράτος θα αποφύγει μια ταμειακή κρίση. Αν θα μπορέσει να αποφύγει τα σκληρά οικονομικά μέτρα μέχρι τις ευρωεκλογές και πώς θα πάνε αυτές. Αν η αγορά θα αντέξει και τι θα γίνει με τον τουρισμό το καλοκαίρι.

Το Μαξίμου κάνει την πολιτική τού αν- όπως ανεμοδούρα.