Οι μπερδεμένοι ρόλοι έφεραν την αποτυχία

Τη διετία που η Ολίμπια Μιλάνο πήρε τα δύο τελευταία της Κύπελλα Πρωταθλητριών (1987 και 1988) ο Παναγιώτης Γιαννάκης ήταν ακόμα παίκτης. Στο Μιλάνο είχε ζήσει μια από τις χειρότερες στιγμές στην καριέρα του με τον απίστευτο αποκλεισμό του Άρη που ηττήθηκε με 83-49 (σκορ που κάλυψε το +31 του Αλεξανδρείου). Τότε η οικονομική διαφορά της μεγάλης Τρέισερ από τον Άρη απείχε έτη φωτός, αλλά όπως υπενθύμισε προχθές ο Πιερλουίτζι Μπούκι, τεχνικός της Αρμάνι, στο γήπεδο δεν παίζουν τα… συμβόλαια, αλλά οι παίκτες. Αυτή τη φορά ο κολοσσός (σε υλικό και μπάτζετ) ήταν ο Ολυμπιακός, αλλά στο γήπεδο μπήκε σαν Γολιάθ, χωρίς μυαλό.

Η παρουσία του Τζανέρο Πάργκο (μαζί με Παπαλουκά και Τεόντοσιτς πρωτοστάτησαν στην άμυνα που γύρισε το παιχνίδι προς το φινάλε) ήταν σχεδόν αδύνατον με το καλημέρα να αλλάξει τα δεδομένα, έστω και αν ο Αμερικανός έδειξε καλά στοιχεία. Ταχύτητα, δύναμη, άμυνα, διάθεση συνεργασίας και όλα αυτά μόλις με μία προπόνηση. Σαφώς και χρειάζεται χρόνο, όχι προσαρμογής στην Ευρώπη, αλλά στην ομάδα του.

«Ήθελα να συνδυάσω με νίκη την πρώτη μου εμφάνιση αλλά δεν τα κατάφερα. Δεν θα ήθελα να σχολιάσω την απόδοσή μου, εφόσον χάσαμε», τόνισε ο Πάργκο, ενώ ο Παπαλουκάς παραδέχτηκε: «Πρέπει να μάθουμε να κερδίζουμε αυτά τα ματς, αλλά και κάποιοι θα πρέπει να σέβονται τις προσπάθειές μας».

Ο Ολυμπιακός πάντως εξακολουθεί να υποφέρει από τις «πληγές» του και σαφώς τα μέλη του τεχνικού τιμ κοιτώντας το στατιστικό του παιχνιδιού θα μελαγχολούν. Με 17 ασίστ και 12 κλεψίματα (έναντι μόλις 8 και 2 αντίστοιχα των Ιταλών) αλλά και 11 λάθη (σε σχέση με τα 20 των γηπεδούχων), ο Ολυμπιακός κατάφερε να χάσει από την Ολίμπια Μιλάνο και μαζί πολλές από τις ελπίδες του για πρωτιά στον όμιλο. Η έλλειψη καθαρού μυαλού και τα αστεία λάθη, σε αυτό το επίπεδο πλέον, πληρώνονται ακριβά και συνήθως κάθε ήττα στοιχίζει και κάτι (εδώ πιθανότατα την πρώτη θέση).