ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Ποιος έκανε την (μοιραία) πάσα;

Θα το πω όσο πιο απλουστευμένα μπορώ, για να το κατανοήσει ο πάσα ένας, έτσι ώστε να μην υπάρχουν απορίες ούτε σε επίπεδο νηπίου- λόγος υπερβολικός, αλλά απολύτως απαραίτητος στην περίπτωσή μας. Πιτσιρίκοι παίζουν μπάλα στο προαύλιο του σχολείου, στο διάλειμμα. Ο Δημητράκης, λέμε τώρα, που είναι στρουμπουλός και έχει μαγουλάκια κατακόκκινα, με την μπάλα δεν τα πάει καλά, πλην όμως παιδί είναι, να μην παίξει; Να παίξει. Γιατί αλλιώς θα γίνει ακόμη πιο στρουμπουλός και μια κομπλεξάρα τεράστια. Παίζει. Αλλά εκεί που έχει την μπάλα, του σκάει στο μυαλό να κάνει κι αυτός ένα γκολ- γιατί δηλαδή μόνο ο Γιαννάκης κι ο Κωστάκης θα βάζουν γκολ; Τραβάει λοιπόν μια στην μπάλα, αλλά αυτή αντί για το τέρμα, σκάει στο παράθυρο του σχολείου, το παράθυρο μετατρέπεται αυτομάτως σε κατάσταση «φυσάει βοριάς απ΄ το σπασμένο μου το τζάμι» και ταυτόχρονα πάει και το παιχνίδι. Ο βλοσυρός διευθυντής διεξάγει ανακρίσεις. Πόσοι έπαιζαν μπάλα; Αυτοί. Μάλιστα. Ποιος το έκανε; «Όχι εγώ, κύριε», «Ποιος;», «Δεν ξέρω κύριε, δεν είδα», «Άκουσες;», «Δεν άκουσα». Ο Δημητράκης κάθεται στη γωνία και τρέμει το φυλλοκάρδι του. Θα τον «δώσουν» οι άλλοι κανονικά ή θα τη γλιτώσει; Σασπένς, αναγνώστη μου…

«Όχι εγώ, κύριε»
Σ΄ αυτή τη φάση είμαστε. Στη φάση τού «όχι εγώ, κύριε». Κι ο Δημητράκης στη γωνία να μετράει μια μια τις λέξεις των άλλων, μήπως και κάποιος τον ζωγραφίσει/ φωτογραφίσει/ περιγράψει / σχηματοποιήσει/ αναφέρει. Μαρτύριο κανονικό και χωρίς τέλος, με τα μαγουλάκια του να «αναβοσβήνουν» από την αγωνία, σαν τα φωτάκια των Χριστουγέννων. Πότε κατακόκκινα της φωτιάς και πότε άσπρα σαν το κερί. Ανάλογα με το τι λέει ο προηγούμενος, ο κάθε προηγούμενος. Δράμα. Να τον λυπάσαι. Αλλά φταίει κι αυτός, δεν φταίει; Εκείνος το ΄φερε το τζάμι κάτω, ούτε ο προηγούμενος ούτε ο προ-προηγούμενος. Πες το, ρε παιδάκι μου, να τελειώνουμε. Πες το, αφού βλέπεις ότι έτσι όπως πάει το πράγμα, κάποια στιγμή θα φτάσει και σε σένα. Τώρα, σε σχέση με το Βατοπέδι, είμαστε στη φάση ποιος έφερε την μπάλα στο σχολείο, ποιος μοίρασε τις ομάδες, τι ώρα άρχισε το παιχνίδι και ποιος έκανε τη (μοιραία) πάσα που στη συνέχεια κόστισε το τζάμι. Μήπως είναι καιρός να πεις ποιος έκανε το σουτ να τελειώνουμε; Λέω εγώ τώρα…

Παραμύθια
Εμένα πάντως, άμα με ρωτήσεις να σου πω τι θέλω να γίνει με το Βατοπέδι, αλήθεια το λέω δεν ξέρω τι να σου απαντήσω. Πέρα δηλαδή από τα αυτονόητα «να τιμωρηθούν οι ένοχοι» και λοιπά, και το κλασικό «να φύγουν, να πάνε αλλού», άλλη πρόταση δεν έχω να κάνω. Έχω όμως να πω. Όσα ξέρω τουλάχιστον. Στην υπόθεση αυτή, υπάρχει πολιτικό χρήμα. Χοντρό. Κι όσα λέγονται ότι τάχα μου εκείνοι που διευκόλυναν το έργο της συμμορίας των καλογέρων, το έκαναν επειδή αυτή η τεράστια μορφή που λέγεται Εφραίμ τους εξομολογούσε καλά, είναι παραμύθια. Δόθηκαν λεφτά. Μαύρα λεφτά. Πάνω, κάτω, αριστερά, δεξιά- λεφτά δόθηκαν. Κάτι γιατί ο Εφραίμ δεν ήταν, λένε, «αγνώμων», κάτι γιατί ήθελε να κάνειπολλούς- συνενόχους, μοίραζε απλόχερα όπου τον έπαιρνε. Ένας που ξέρει καλά τα πράγματα, μου έλεγε τις προάλλες ότι τα λεφτά που δόθηκαν μόνο για τη δουλειά με το ολυμπιακό ακίνητο είναι 15 εκατομμύρια. Και ότι πήγαν σε διάφορες πλευρές και με διάφορους αποδέκτες. Και τσέπες, εννοείται…

Με περούκες
Ο… πεντακαθαρίδης Κώστας, δεν τα ξέρει αυτά; Τα ξέρει, πώς δεν τα ξέρει. Και καλά μάλιστα. Αλλά τώρα δεν μπορεί να κάνει τίποτε (το λένε και οι δημοσκοπήσεις, που αν συνεχίσουν έτσι, τους βλέπω να φεύγουν- ναι!- νύχτα και με περούκες..!). Απλώς δηλώνει μέσω των γνωστών «γραμμοφώνων» ότι είναι «απογοητευμένος»!! Μπα; Σοβαρά; Να σου πω, κι εγώ απογοητευμένος νιώθω, γιατί πήγα να φτιάξω σουφλέ σοκολάτα αλλά δεν μου πέτυχε. Μου ΄κατσε. Κάτι έγινε. Με τα υλικά; Με τις αναλογίες; Με τη θερμοκρασία στον φούρνο; Κάτι. Κάτι, έγινε. Αλλά για το δικό μου το σουφλέ ουδείς νοιάζεται, κι εγώ θα κάνω την καρδιά μου πέτρα και θα το καταπιώ μόνος μου (το σουφλέ). Αλλά εδώ… πεντακαθαρίδη κι Εφραιμίδη μου, η φάμπρικα έχει ως ακολούθως: κάποιος την έστησε, κάποιος την «έτρεξε», κάποιοι την υλοποίησαν, κάποιοι (αρκετοί) κονόμησαν. Συγγνώμη δεν θα πάει κανείς φυλακή γι΄ αυτό; Θα πούμε πάλι, «έλα μωρέ, εντάξει τώρα. Αν έγινε και κάτι, δεν τρέχει τίποτε». Τρέχει. Πώς δεν τρέχει. Και δέκα υδραυλικούς να φωνάξεις, πάλι δεν θα στη φτιάξουν τη ζημιά.

«Αεροπλανικά»
Επίσης, επειδή ακούω διάφορους Νεοδημοκράτες (τύπου Μαργαρίτη Τζίμα – τον θυμάστε, τον υπουργό, δεν μπορεί) να λένε «ναι, αλλά επί ΠΑΣΟΚ ξέρετε τι σκάνδαλα γίνονταν;» και να σου αραδιάζουν χρηματιστήρια, εξοπλιστικά, και κολοκύθια με τη ρίγανη, έχω να επισημάνω τα ακόλουθα: όσα έχουν γίνει με το Βατοπέδι, κάνουν αυτά που είχαν συμβεί επί ΠΑΣΟΚ να μοιάζουν με ό,τι κάνει μια παρέα παπατζήδων στην Ομόνοια. «Εδώ παπάς, εκεί παπάς, πού είναι ο παπάς, μανδάμ;» Στο Άγιον Όρος είναι ο παπάς, την ευλογία του να ΄χουμε, αμήν. Εγώ δεν λέω ότι επί ΠΑΣΟΚ ήταν όλα καλώς καμωμένα, μην τρελαθούμε κιόλας. Αλλά τέτοιο πράγμα, δεν έχει ξαναγίνει. Οι τύποι δεν παλεύονται, «είναι ηλεκτρονικοί» που λέει κι ο φίλος μου ο Στέφανος από τις Σέρρες. Κάνουν «αεροπλανικά», όπως έλεγαν και παλιά στο κατς- Κυριακή πρωί, ώρα 11, στο γήπεδο της Λεωφόρου «ο μοβόρος Ελ Ντιάμπολο αντιμετωπίζει τον δεκαεφτά φορές πρωταθλητή κόσμου, τον αξεπέραστο, τον υπερβολικά τρομερό, και ανίκητο υπερπρωταθλητή Τζόνι Γκαντολφίνι»…

Η κουμπάρα
Άντε πάλι με τους κουμπάρους και τα συμπαρομαρτούντα (κολλητούς, φίλους κ.λπ.). Όλο λέω να μην ασχοληθώ πάλι, κι όλο μπροστά μου τους βρίσκω. Όπως τώρα: κουμπάρα, λέει, του Γιάννη Ανδριανού διορίστηκε από το παράθυρο (τους φεγγίτες, τις χαραμάδες, δεν ξέρω) στο Μουσείο της Επιδαύρου και κάνει (;) φύλαξη των αρχαιοτήτων ως μη όφειλε. Και ότι στον ίδιο χώρο διορίστηκε και ο γιος ενός παπά (κι εδώ; Ήμαρτον, Θεέ), φίλου του Ανδριανού. Και πως είναι σκάνδαλο και οι δυο διορισμοί. ΟΚ κι εγώ τι να κάνω τώρα; Το καταγράφω λοιπόν και αναμένω τις εξηγήσεις του Γιάννη, που είναι και ευπρεπής και δεν είναι σωστό να τον πιάνουν για τέτοια πράγματα στο στόμα τους…


ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ Ρουσφέτι που ζήτησε ο Πούτιν από τον Κώστα…

Το άκουσα κι αυτό και το μεταφέρω για όση αξία μπορεί να έχει σ΄ αυτή τη φάση, που ακούς να διακινούνται τα μύρια όσα σε σχέση με το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου. Μου είπαν λοιπόν ότι κακώς αναζητούμε ευθύνες του Ρουσόπουλου (επιστρέφει στον ανασχηματισμό «παίζουν» μονότονα κάτι ξελιγωμένα «γραμμόφωνα» εδώ και μέρες), του Δούκα, του Μπασιάκου, του Κοντού και όσων τέλος πάντων έχουν αναμειχθεί σ΄ αυτήν τη φοβερή ιστορία (που να το θυμηθείτε, θα οδηγήσει στην απομάκρυνση της Ν.Δ. από την εξουσία). Ότι αυτοί απλώς εντολές εκτελούσαν. Και ότι πίσω από την κουρτίνα- παρακαλώ, τι θα πάρετε; Την κουρτίνα 2 ή το κουτί;- κρύβεται ο Κώστας ο… πεντακαθαρίδης! Ότι οι άνθρωποι (οι ρουσοπουλοδουκομπασιακοκοντοί) εντολές του εκτελούσαν. Όχι γιατί ξομολογιόταν κι αυτός στον καλόγερο, αλλά γιατί ξομολογιόταν άλλος- ο Πούτιν! Και ότι όλη αυτή η ιστορία, λέει, δεν είναι παρά ένα ρουσφέτι που ζήτησε ο Πούτιν από τον Κώστα- «δώστε στη Μονή ό,τι της οφείλεται»- και ο Κώστας το υλοποίησε στο πλαίσιο των καλών σχέσεων με τον ισχυρό άνδρα της Ρωσίας. Αλήθεια, ψέματα, δεν ξέρω- πιθανόν να μην το μάθουμε ποτέ. Αλλά για να ζητήσει τέτοιο ρουσφέτι ο Πούτιν, για πολύ αμαρτωλό τον κόβω..!