[ ΡΙΠΕΣ ] Μπούμερανγκ

ΤΟ μακελειό στην Ινδία αποτελεί χωρίς αμφιβολία μια ακόμα απόδειξη για το πώς εξελίσσεται ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας.

ΟΚΤΩ χρόνια μετά την κήρυξή του από τον πρόεδρο Μπους, ο κόσμος παραμένει το ίδιο ή και περισσότερο ανασφαλής όσο και την επομένη της επίθεσης στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης.

ΚΑΙ είναι ασφαλώς πολλοί που δικαιολογημένα πιστεύουν ότι η αμερικανική πολιτική πρώτα και κύρια με τον πόλεμο στο Ιράκ αλλά βέβαια και με τη διαρκή καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενισχύει μάλλον παρά αποθαρρύνει τους τρομοκράτες.

ΓΙΑ τον νέο Αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα η πολιτική στο θέμα αυτό μαζί με την οικονομία αποτελούν σίγουρα τις δύο μεγαλύτερες προκλήσεις που θα κληθεί να αντιμετωπίσει την επομένη κιόλας της ορκωμοσίας του. ΚΑΙ βέβαια τότε θα φανεί αν και σε ποιο βαθμό θα καταφέρει να κάνει πράξη τις υποσχέσεις του για σχέσεις ισοτιμίας και διαλόγου.

ΑΣΦΑΛΩΣ δεν θα έχει εύκολο έργο. Και η διακήρυξη των καλών προθέσεων από μόνη της δεν συνιστά πολιτική. Αντιθέτως αν δεν συνοδεύεται από συγκεκριμένα και αποτελεσματικά μέτρα μπορεί και αυτή να γίνει μπούμερανγκ.

ΕΙΝΑΙ ωστόσο σαφές σε κάθε σκεπτόμενο πολίτη του πλανήτη πως αν δεν επιτευχθεί αποκλιμάκωση και περιορισμός των εστιών έντασης, η πολιτική της πυγμής είναι καταδικασμένη σε αποτυχία.

ΟΙ συνθήκες στο Πακιστάν όπου για χρόνια τώρα βρίσκουν καταφύγιο τρομοκράτες αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Γιατί αποδεικνύει ότι η παρουσία μιας φιλοαμερικανικής διοίκησης δεν εγγυάται το παραμικρό σε μια χώρα όπου βρίσκεται σε εξέλιξη ένας υπόγειος εμφύλιος.

ΚΙ όσο και αν ακούγεται παλαιομοδίτικο η κατοχύρωση της Δημοκρατίας, η εξάλειψη της φτώχειας και η εξασφάλιση ανθρώπινων συνθηκών διαβίωσης εξακολουθούν να αποτελούν τα πιο αποτελεσματικά όπλα κατά των τρομοκρατών.