Το βασίλειό μου για ένα τζιν

Τo 1895, το αγόραζες έναντι 1,50 δολαρίου- αν ήσουν εργάτης δηλαδή, γιατί τότε μόνο αυτοί το φορούσαν. Σήμερα, η τιμή του φτάνει ακόμα και τα 1.500 ευρώ. Στο ξεκίνημα, υπήρχε ένα και μοναδικό σχέδιο, μια μάρκα, ένα κόψιμο, τώρα πια έχουμε χάσει το μέτρημα σε όλα τα προαναφερθέντα. Κάποτε, ήταν σύμβολο της εξέγερσης των νέων.
Σήμερα είναι η απόλυτη στολή της μόδας. Από τα χρυσωρυχεία της Άγριας Δύσης μέχρι τα ατελιέ του Μαρκ Τζέικομπς, το τζιν παντελόνι έγραψε τη δική του, μοναδική, ιστορία επιτυχίας. Εμείς όμως γιατί την πληρώνουμε τόσο ακριβά;

Εκατόν δέκα οκτώ χρόνια μετά τη δημιουργία του, το «501» κάνει φέτος τη δυναμική επάνοδό του. Το βλέπει κανείς παντού, από τη Νέα Υόρκη έως το Παρίσι και από τη Στοκχόλμη έως το Δελχί, στην πρώτη παγκόσμια διαφημιστική εκστρατεία που έχει κάνει ποτέ η Levi΄s, με σύνθημα Live Unbutonned- σε ελεύθερη μετάφραση, απελευθερωθείτε. Σαν ένα κλείσιμο του ματιού, που παραπέμπει στο παρελθόν του θρυλικού αυτού τζιν, συμβόλου ελευθερίας και εξέγερσης. Από την πλευρά του, ο παλιός του αντίπαλος, το Lee Cooper, γιορτάζει τα 100 χρόνια ζωής επιλέγοντας ως ηγερία του τη γοητευτική Λου Ντουαγιόν- δεν είναι καθόλου τυχαίο που η προκάτοχός της σε αυτήν τη θέση, τη δεκαετία του 1970, ήταν η μητέρα της, Τζέιν Μπίρκιν. Εμπειρία και διάρκεια, αυτή είναι η στρατηγική στην οποία ποντάρουν οι δύο αυτοί πιονιέροι προκειμένου να επιβιώσουν σε μια αγορά «θηριωδώς ανταγωνιστική», όπως λέει στο γαλλικό περιοδικό «Μarianne» ο Μπρινό Λισεβσκί, διευθυντής στη Γαλλία της ολλανδικής φίρμας GStar Raw.


«Η αγορά κινείται ανάμεσα σε δύο άκρα»

Στην πραγματικότητα, η αγορά των τζιν, μια αγορά που ξεπερνά στις ΗΠΑ τα 15 δισεκατομμύρια δολάρια, στη Γαλλία το 1,9 δισεκατομμύριο ευρώ και στην Ελλάδα τα 280 εκατομμύρια ευρώ, μοιάζει να κινείται ανάμεσα σε δύο άκρα: από τη μία πλευρά, τα ακριβά, «επώνυμα» τζιν που επιστρατεύουν για τη διαφήμισή τους διασημότητες όπως η Σιένα Μίλερ (Ρepe Jeans), η Χάιντι Κλουμ (Jordache) και ο Μπραντ Πιτ (Εdwin) ή απλώς ποντάρουν στη δική τους διάσημη υπογραφή (Chanel, Jean-Ρaul Gaultier, Dolce & Gabbana, Gucci, Κarl Lagerfeld…) και από την άλλη, τα φτηνά πλην όμως μοδάτα, τζιν αλυσίδων όπως η Ζara ή το Η&Μ, που ποντάρουν στον χαμηλό προϋπολογισμό (μεγάλου μέρους) της νέας γενιάς.

«Υπάρχουν δύο τύποι τζιν», επιχειρηματολογεί ο Λισεβσκί: «Τα αναλώσιμα που αλλάζουμε συχνά και αυτά που φτιάχνουμε ώστε σε δέκα χρόνια ο πελάτης να μπορεί ακόμα να το βγάζει από την ντουλάπα και να το φοράει». «Αηδίες», απαντά σε απλά ελληνικά ο δημοσιογράφος και συγγραφέας του βιβλίου «Comprendre les Τendances» (Καταλαβαίνοντας τις τάσεις), Ντομινίκ Κιβιλιέ. «Οι αστρονομικές τιμές πολλών τζιν διογκώνονται τεχνητά μέσω του μάρκετινγκ». «Αρκεί να δούμε ένα μοντέλο στους γλουτούς δύο ή τριών σταρ για να κάνει τον γύρο του πλανήτη φτάνοντας σε πρωτάκουστες τιμές», συνηγορεί ο Κριστόφ Μποσκ, πρόεδρος και γενικός διευθυντής της φίρμας Faith Connexion. «Τα τζιν ήταν από τα πρώτα προϊόντα που χρησιμοποίησαν αυτού του είδους το μάρκετινγκ, άλλωστε ανάμεσα στη Μέκκα τους, το Λος Άντζελες και το Χόλιγουντ, η απόσταση είναι ελάχιστη».

Ένα πράγμα είναι βέβαιο. Με το έξυπνο μάρκετινγκ των εταιρειών και την αφελή ματαιοδοξία των καταναλωτών, οι πωλήσεις των τζιν δεν πρόκειται ποτέ να βουλιάξουν- ο Αlexander Wang άλλωστε, κυκλοφόρησε πρόσφατα ένα νέο, αδιάβροχο, τζιν! Και αν κάποιοι ανησυχούν για τη σωτηρία της ψυχής τους, δεν έχουν παρά να καταφύγουν στην Βishop of Seventh: τα τζιν της έχουν, λέει, «ευλογηθεί από έναν Θιβετιανό μοναχό»…


Οι ναύτες, ο Στρος και η γενιά του Γούντστοκ

● Ο πιο γνωστός πρόγονος του τζιν είναι το ινδικό dungaree, ένα χοντρό βαμβακερό ύφασμα βαμμένο σε λουλάκι, που έγινε δημοφιλές τον 16ο αιώνα στους ναύτες.

● Στην Ευρώπη, τα πρώτα τζιν παντελόνια παρασκευάστηκαν το 1600 για τους ναύτες του γενοβέζικου ναυτικού.

Τα έπλεναν τοποθετώντας τα μέσα σε μεγάλα δίχτυα τα οποία έσερνε πίσω του το πλοίο.

● Πολλοί πιστεύουν πως το μπλου τζιν πήρε το όνομά του από την αρχική ονομασία «bleu de Genes», το μπλε της Γένοβας.

Όσο για το ντένιμ, το ύφασμα από το οποίο παρασκευάζεται, πήρε το όνομά του από την πόλη καταγωγής του, τη γαλλική Νιμ (η αρχική ονομασία του ήταν Serge de Νimes). ● Τη δεκαετία του 1850, ένας 20χρονος Γερμανοεβραίος μετανάστης από τη Βαυαρία, ο Λίβαϊ Στρος, ξεκίνησε από τη Νέα Υόρκη για την Καλιφόρνια ακολουθώντας το ρεύμα των χρυσοθήρων. Τα ανθεκτικά παντελόνια που έφτιαχνε, αρχικά από σκληρό καραβόπανο, κατόπιν από το μαλακότερο Serge de Νimes, έγιναν ανάρπαστα.

● Οι εργάτες όμως στα ορυχεία αντιμετώπιζαν ένα σημαντικό πρόβλημα: οι τσέπες σκίζονταν εύκολα. Τη λύση τη σκέφτηκε ένας πελάτης του Στρος, ο Τζέικομπ Ντέιβις: Δεν ήταν άλλη από τις μεταλλικές κόπιτσες που έχουν και τα σημερινά τζιν.

● Ο Ντέιβις όμως, ράφτης στο επάγγελμα, δεν είχε χρήματα για να κατοχυρώσει την ιδέα του. Πρότεινε λοιπόν στον Στρος να πληρώσει εκείνος για την πατέντα και να μοιραστούν τα κέρδη.

● Το πρώτο παντελόνι με κόπιτσες πωλήθηκε στις 20 Μαΐου του 1874.

● Μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το τζιν παρέμεινε ένα ρούχο εργασίας. Τη δεκαετία του 1950, όμως, έγινε σύμβολο της εξέγερσης των νέων ενάντια στον κοινωνικό κομφορμισμό. Δεν ήταν λίγα τα σχολεία στις ΗΠΑ που το απαγόρευαν.

● Μέχρι τη δεκαετία του 1960, το τζιν παρέμεινε λίγο πολύ απαράλλακτο. Το κίνημα των χίπις, όμως, του έδωσε τη φαντασία που χρειαζόταν. Πιστεύεται άλλωστε ότι η μεγαλύτερη συνάθροιση… τζιν στον κόσμο ήταν το 1969 στο θρυλικό φεστιβάλ του Γούντστοκ.

● Το τζιν έκανε την πρώτη του εμφάνιση στις παριζιάνικες πασαρέλες το 1970, με τη βοήθεια του Ιβ Σεν Λοράν. Από εκεί και πέρα, ο δρόμος προς τη δόξα ήταν ανοιχτός.

● Σήμερα,ο μέσος Αμερικανός έχει στην ντουλάπα του επτά τζιν- και ο μέσος Ευρωπαίος τέσσερα.