Εναλλακτικά Με εργαλείο τον φόβο

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ κάνεις πολιτική με δύο εργαλεία. Με την ελπίδα ή με τον φόβο.

Μπαίνοντας στον πέμπτο χρόνο διακυβέρνησης, ο Κώστας Καραμανλής δεν μπορούσε να δημιουργήσει ελπίδες στην κοινωνία. Στις δημοσκοπήσεις η απαισιοδοξία για την οικονομία χτυπούσε κόκκινο. Ακόμη χειρότερα: τα τρία σκάνδαλα του περασμένου δωδεκαμήνου – Ζαχόπουλος, Ζίμενς και Βατοπέδι- δεν επέτρεπαν αυταπάτες για την εικόνα που έχει η Ν.Δ. στην κοινή γνώμη.

Τον Σεπτέμβριο απειλήθηκε σοβαρά η συνοχή της συντηρητικής παράταξης. Ο Βουλγαράκης παραιτήθηκε. Ο Ρουσόπουλος αμφισβητείται. Ο Τατούλης και άλλοι τρεις-τέσσερις δυσαρεστημένοι γελοιοποιούσαν με κάθε αφορμή την κυβέρνηση. Ευρισκόμενος σε αδιέξοδο- «εγώ δεν μπορώ να κυβερνήσω έτσι» – ο Καραμανλής απείλησε με διαγραφές. Δηλαδή με εκλογές. Αυτό συσπείρωσε κάπως τους γαλάζιους ψηφοφόρους, αλλά οδήγησε σε μια κωμωδία παρεξηγήσεων στην υπόθεση Δαϊλάκη.

Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ «πύκνωσε» την παρουσία του, ενώ η Ν.Δ. έφθασε κοντά στο κραχ. Με τις δημοσκοπήσεις να γυρίζουν προς τα κάτω για πρώτη φορά ύστερα από επτά χρόνια, ο Πρωθυπουργός αναζητούσε απεγνωσμένα σημείο επαφής με την κοινωνία. Φλέρταρε λίγο με την παγκόσμια οικονομική κρίση πηγαίνοντας στην Τράπεζα της Ελλάδος. Αλλά αυτή δεν άγγιξε τον απλό πολίτη. Ώσπου η κρίση ρευστότητας του διεθνούς τραπεζικού συστήματος αφύπνισε τους παλιούς φόβους των νοικοκυριών. Και ζωντάνεψε το ρεφλέξ του οικογενειάρχη που νιώθει ασφαλής μόνο αν τα λεφτά είναι κάτω από το στρώμα.

Οι ελληνικές τράπεζες δεν έχουν σάπια στεγαστικά ούτε έχουν επενδύσει σε σύνθετα τιτλοποιημένα. Αλλά οι διαβεβαιώσεις Προβόπουλου και οι δηλώσεις των τραπεζιτών λειτούργησαν αντίστροφα, αυξάνοντας την ανησυχία. Η κυβέρνηση αναγνώρισε στον φόβο μια ευκαιρία. Πρώτα ο Γιώργος Αλογοσκούφης και μετά ο Κώστας Καραμανλής εγγυήθηκαν πολιτικά τις καταθέσεις. Όταν το θέμα συζητήθηκε σε ευρωπαϊκό επίπεδο στο Γιούρογκρουπ, η ελληνική κυβέρνηση άρπαξε την ευκαιρία. Εκεί που η Ε.Ε. κάλυψε τις καταθέσεις έως 50.000

ευρώ, η Ελλάδα πήγε στις 100.000 ευρώ. Το είπε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός στην Κοινοβουλευτική Ομάδα και πριν τελειώσει η εβδομάδα το υπουργείο Οικονομίας είχε περάσει σχετική τροπολογία. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Απόεπικεφαλής μιας κυβέρνησης σκανδάλων, ο Καραμανλής προσπάθησε να γίνει εγγυητής των οικονομιών των νοικοκυριών. Του βγήκε. Τα γκισέ των τραπεζών ησύχασαν μετά τις εξαγγελίες για τα 100.000 ευρώ. Και η κυβέρνηση σταθεροποιήθηκε κάπως. Πρόκειται όμως για πρόσκαιρα οφέλη. Η προσέγγιση με την κοινωνία ήταν ευκαιριακή. Η οικονομική πολιτική- όπως καταγράφεται στον προϋπολογισμό- θα απομακρύνει τη Ν.Δ. από τον απλό πολίτη. Οι 152 βουλευτές δεν θα αυξηθούν. Και το τσαλαβούτημα στη Βιστωνίδα συνεχίζεται.

Μπορεί να «έσωσε» τους καταθέτες. Αλλά αυτό δεν απαλλάσσει τον Καραμανλή από την ανάγκη να βρει τρόπο να σώσει τη δεύτερη κυβερνητική θητεία της Ν.Δ.