Γνώμη

Η αξία της αποδοκιμασίας
του , Μανώλη Σαριδάκη

Δεν είναι καλός πελάτης ο φίλαθλος που χειροκροτεί συνεχώς. Ο φίλαθλος που δεν υποδεικνύει, δεν συμβουλεύει, δεν ασκεί κριτική. Εάν ο φίλαθλος αποφεύγει να εκφράσει την άποψή του, τότε είναι ένας φίλαθλος ανύπαρκτος.

Ο φίλαθλος πρέπει και οφείλει να ασκεί κριτική. Πρέπει να είναι απέναντι στον ιδιοκτήτη, τον πρόεδρο, τον παράγοντα, που επιτάσσει τυφλή υπακοή. Διότι ο φίλαθλος πληρώνει. Στερείται για να παρακολουθήσει την αγαπημένη του ομάδα. Το γεγονός αυτό εκμεταλλεύονται οι μεγαλοπαράγοντες.

Επιζητούν έναν «τυφλό έρωτα», που επαιτεί, γονατίζει, ευτελίζεται. Όχι έναν έρωτα περήφανο, που απαιτεί. Γιατί η σχέση οπαδού- ομάδας είναι σχέση ερωτική. Τι επιδιώκουν λοιπόν οι ιδιοκτήτες, οι πρόεδροι και οι λοιποί παρατρεχάμενοι; Να καθιερώσουν το δόγμα «πίστευε και μη ερεύνα». Τόσα δώσαμε για τον τάδε παίκτηδηλώνουν με στόμφο- τόσα δώσαμε για τον τάδε προπονητή. Δοξάστε μας! Τι πήραμε, τι παντελονιάσαμε, δεν σας αφορά, δεν είναι δικό σας θέμα. Είναι δικό μας. Ούτε καν της Εφορίας, η οποία είθισται να ξετινάζει τους φτωχούς και να χαριεντίζεται με τους πλούσιους.

Το να «σφυρίζεις» λοιπόν μια ομάδα, είναι υγιής εκδήλωση και μάλιστα στιγμιαία. Αποδοκιμάζεις την εικόνα που βλέπεις τη συγκεκριμένη στιγμή. Δεν υπάρχει δόλος, υστεροβουλία. Υπάρχει οργή, αγανάκτηση, μήνυμα προς τα αφεντικά ότι δεν περνάει η κοροϊδία. Πώς αλλιώς μπορεί να αντιδράσει ένας φίλαθλος δηλαδή, όταν αντιλαμβάνεται ότι του έχουν πουλήσει φύκια για μεταξωτές κορδέλες; Να μπουκάρει στο γήπεδο; Ή να ρίξει τα καντήλια του και να ξεθυμάνει; Και στο κάτω κάτω ποιο έχει μεγαλύτερη αξία; Ένα βουβό, κακομοιριασμένο κοινό ή ένα κοινό με άποψη;