Σε επικίνδυνη διαδρομή

Eίπε ο Γιώργος Δώνης μετά το ντέρμπι: «Έχουμε πρόβλημα στην οργάνωση». Αλήθεια; Από έναν προπονητή δεν περιμένεις διαπιστώσεις, αλλά πράξεις. Γιατί η διαπίστωση πως η ΑΕΚ έχει πρόβλημα στην οργάνωση έγινε από την πρώτη κιόλας αγωνιστική, όταν νίκησε 2-1 τον ΠΑΟ. Και δεν χρειάζεται ούτε πτυχίο προπονητή ούτε γνώσεις ειδικού για να δεις το εξόφθαλμο.

Αντίθετα, αυτό που περιμένεις από έναν τεχνικό είναι πράξεις. Και ο Δώνης είναι απόλυτα προβλέψιμος. Δεν αλλάζει με τίποτα. Από τη μια οι ζεϊμπεκιές του Μαϊστόροβιτς. Από την άλλη η ανυπαρξία του Μπασινά και του Σκόκο. Κι όμως, ο Δώνης επιμένει. Όπως επιμένει και στο 4-3-3 που μετατρέπεται σύμφωνα με τους ειδικούς σε 4-4-2 και άλλα τέτοια παραμύθια.

Ο Έλληνας τεχνικός ακολουθεί τη δική του λογική. Και όπως το τρένο, αρνείται πεισματικά να αλλάξει ράγες. Μόνο που η ΑΕΚ δεν είναι Λάρισα. Και αδυναμία όπως αυτή που επέδειξε ο προπονητής μετά την αλλαγή του Κοβάσεβιτς από τον Βαλβέρδε δεν δικαιολογείται. Ο Δώνης, στην κίνηση που του έκανε ο Ισπανός, δεν αντέδρασε. Απλώς αποδέχθηκε τη μοίρα του.

Και κάτι τελευταίο. Ο κορυφαίος του γηπέδου στο ντέρμπι με τον ΠΑΟ, ο Πλιάτσικας, βρίσκεται μεταξύ πάγκου και εξέδρας. Τόσο καλύτεροι είναι ο Λαγός και ο Μπασινάς; Ακόμη και ο Καφές που είναι η πρώτη αλλαγή;


ΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΔΕΙ

1. Ομάδα χωρίς φαντασία
Ασχέτως με τα αποτελέσματα που έχει φέρει μέχρι τώρα (κάλλιστα η μέχρι τώρα συγκομιδή βαθμών θα μπορούσε να θεωρηθεί θετική δεδομένου πως η ομάδα έχει «βγάλει» ένα δύσκολο πρόγραμμα) η ΑΕΚ δεν αποδίδει, όχι ποδόσφαιρο αξιώσεων, αλλά ούτε έστω υποφερτό. Ακόμη και αν υιοθετήσουμε τη λογική του Νικολαΐδη, πως τους οπαδούς της ΑΕΚ δεν πρέπει να τους ενδιαφέρουν οι τίτλοι, θα του θυμίσουμε ότι ο κόσμος της ομάδας θέλει να βλέπει θέαμα. Και αυτό έχει εκλείψει εδώ και πολλά χρόνια.

2. Κακή απόδοση βασικών
Μπασινάς, Σκόκο, Ράμος, Μαϊστόροβιτς, Τζιμπούρ, Λαγός, είναι (ορισμένοι σε μόνιμη βάση, άλλοι περιστασιακά) βασικοί στην 11άδα. Μέχρι τώρα όμως κανείς από αυτούς δεν έχει πείσει ότι αξίζει τη φανέλα του βασικού. Παρ΄ όλα αυτά ο Δώνης επιμένει, έχοντας τη λογική πως «μέσα από τα συνεχή παιχνίδια θα ανεβάσουν την απόδοσή τους». Μήπως όμως είναι καιρός να σκεφθεί πως και ο πάγκος ή η εξέδρα θα μπορούσαν να τους βοηθήσουν περισσότερο τη δεδομένη στιγμή;

3. Δυσλειτουργία στην άμυνα
Αν και ξόδεψε έναν σωρό λεφτά για την ενίσχυση της αμυντικής γραμμής, εν τούτοις παραμένει προβληματική. Ο Μαϊστόροβιτς (φωτό) είναι λίγος, ο Χουανφράν μέτριος τόσο αμυντικά όσο και επιθετικά και ο Ράμος ανύπαρκτος στον ανασταλτικό τομέα. Παράλληλα, η φυγή του Δέλλα στέρησε από την ΑΕΚ τον παίκτη που μπορούσε να βγάλει μια σωστή πάσα, μια καλή μακρινή μπαλιά και την ομάδα στην αντεπίθεση. Εδώ λοιπόν η ευθύνη προπονητή και διοίκησης είναι τεράστια.

Μετά τη φυγή του Ριβάλντο (άλλο ένα λάθος της διοίκησης), η ΑΕΚ δεν έχει παίκτη που να μπορεί να βγάλει την ομάδα στην επίθεση. Μπασινάς, Λαγός, Πελετιέρι που χρησιμοποιήθηκαν βασικοί είναι ποδοσφαιριστές με αμυντικούς προσανατολισμούς. Το ίδιο ισχύει και για τους Ρίκκα, Καφέ και Πλιάτσικα που είχε στον πάγκο ο Δώνης. Αν και το πρόβλημα ήταν γνωστό από πέρσι, εν τούτοις ο παίκτης που θα βοηθούσε στην επίλυσή του δεν ήρθε. Και η παρουσία του Ριβάλντο στο ξεκίνημα της περιόδου δεν μπορεί να αποτελέσει άλλοθι, δεδομένου πως ο Βραζιλιάνος είναι 36 ετών.


ΤΙ ΘΑ ΘΕΛΑΜΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ

1. Προπονητή με προσωπικότητα
Ο Δώνης θα έπρεπε να γνωρίζει πως τα πετυχημένα συστήματα και τις πετυχημένες ομάδες τα κάνουν οι καλοί παίκτες. Από τη στιγμή όμως που μια ομάδα δεν διαθέτει πληθώρα παικτών με προσωπικότητα, αναγκαστικά ο προπονητής πρέπει να προσαρμόσει το παιχνίδι της ανάλογα με την ποιότητα του έμψυχου δυναμικού που έχει. Η φετινή ΑΕΚ είναι πλοίο χωρίς πυξίδα. Ομάδα χωρίς προσωπικότητα. Και το ερώτημα που εύλογα τίθεται είναι, μήπως η προσωπικότητα του Δώνη είναι μικρή για να σηκώσει στις πλάτες της μια τέτοια ομάδα;

2. Πάθος – δύναμη – ταχύτητα
Στις καλές εποχές της ΑΕΚ- δηλαδή αυτές του Μπάγιεβιτς, γιατί να το κρύψουμε- η ομάδα ακόμη και με παίκτες μικρότερου βεληνεκούς είχε πάθος, αρμονία κινήσεων μέσα στο γήπεδο, δύναμη, ταχύτητα και παίκτες που γνώριζαν με κλειστά μάτια τόσο το παιχνίδι των αντιπάλων τους όσο και το πώς πρέπει να κινηθούν στον χώρο με ή χωρίς μπάλα. Όλα αυτά τα στοιχεία λείπουν. Και ο (απαιτητικός) κόσμος της ομάδας θέλει να τα δει.

3. Παίκτες μεγάλου βεληνεκούς
Κάποτε στην ΑΕΚ αγωνίζονταν ποδοσφαιριστές όπως ο Τσιάρτας, ο Σαβέβσκι, ο Μανωλάς, ο Κωστής, ο Σαμπανάτζοβιτς, ο Δημητριάδης. Όλοι παίκτες πρώτης γραμμής. Σήμερα, με εξαίρεση τον Κυργιάκο (φωτό), όλοι οι υπόλοιποι είναι μέτριοι. Ή (ακόμη χειρότερα) κάτω του μετρίου. Ακόμη και ο Μπασινάς έτσι όπως τον έχουμε δει μέχρι τώρα, δεν πείθει. Η ΑΕΚ θέλει ξανά έναν Νικολαΐδη, έναν Μαύρο, έναν Παπαϊωάννου. Θέλει ξανά μία σημαία.

4. Επιτέλους, έναν τίτλο
Δεκατέσσερα χρόνια χωρίς πρωτάθλημα είναι πολλά για την ΑΕΚ. Και αν η ομάδα συνεχίσει να κινείται στο ίδιο μήκος κύματος θα υπάρξουν πολλά ακόμη χωρίς τίτλο. Εδώ βεβαίως το ζήτημα δεν είναι οι παίκτες ή ο προπονητής. Αλλά οι διοικούντες που επιλέγουν όλους αυτούς, το μπάτζετ που διαθέτουν και το κατά πόσο είναι αποφασισμένοι να κάνουν την υπέρβαση. Και στην ΑΕΚ, μόνο αν αλλάξει η διοικητική κατάσταση, μπορούν οι οπαδοί να ελπίζουν σε κάτι καλύτερο.