[ ΕΓΡΑΨΑΝ ] Γιάννης Καρτάλης

(ο αρθρογράφος,για τις συνέπειες του πολέμου στη Γεωργία)

Έτσι η Ρωσία επανήλθε στην ευαίσθητη γειτονιά της στον Καύκασο καλύπτοντας και πάλι τον χώρο που κάλυπτε η παλαιά Σοβιετική Ένωση. Και αυτό είναι που ενοχλεί ιδιαίτερα τους Αμερικανούς, καθώς μάλιστα υπάρχουν εκεί οι αγωγοί πετρελαίου από την Κασπία στη Μαύρη Θάλασσα, ενώ έντονος είναι ο εκνευρισμός τους επειδή αντιλαμβάνονται ότι το υποτιθέμενο ισχυρό χαρτί τους στην περιοχή έχει καεί και οι ίδιοι δεν μπορούν να επέμβουν στρατιωτικά.

Η κρίση στον Καύκασο ανέδειξε ταυτόχρονα την αντιφατική πολιτική που ακολουθεί η Ουάσιγκτον στα αιτήματα των μειονοτήτων για ανεξαρτησία. Ενώ πριν από λίγους μήνες είχε πανηγυρίσει για την ανεξαρτητοποίηση του Κοσσυφοπεδίου, τώρα εκφράζει την αντίθεσή της για τα ανάλογα αιτήματα των κατοίκων της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας θεωρώντας ότι ανήκουν στο έδαφος της Γεωργίας.

Σύμφωνα με τη λογική αυτή, γιατί δεν ανήκει και το Κοσσυφοπέδιο στη Σερβία; Αντίστοιχη, από την ανάποδη βέβαια, είναι και η στάση της Μόσχας, η οποία αντιτίθεται στην ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου, ευνοεί όμως την απόσχιση της Νότιας Οσετίας και της Αμπχαζίας. Δύο μέτρα και δύο σταθμά λοιπόν για τις υπερδυνάμεις με βάση τα στρατηγικά τους συμφέροντα. Το πρόβλημα όμως είναι ότι την κυνική αυτή πολιτική πληρώνουν οι ανυπεράσπιστοι πολίτες με τους χιλιάδες νεκρούς.

(«Το Βήμα της Κυριακής»)