[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] «Ο κακός ο χρόνος περνάει, ο κακός γείτονας δεν περνάει»

Oι περισσότεροι σε αυτήν την πόλη μένουμε σε πολυκατοικία. Είτε στα βόρεια είτε στα νότια. Στο κέντρο ή στα δυτικά προάστια. Μικρά ή μεγάλα «κουτιά» που φιλοξενούν πολλές ή λίγες οικογένειες. Παλιές, καινούργιες, κακοσυντηρημένες ή όμορφες αισθητικά. Όπως και να είναι ζούμε σε αυτές. Καλώς ή κακώς μάς χαρακτηρίζουν.

Μπορούμε να κάνουμε κι αλλιώς;

Η πολυκατοικία άρχισε να καθιερώνεται τη δεκαετία του ΄30. Ήρθε να καλύψει τις ανάγκες για πυκνοκατοικημένα αστικά κέντρα με μια δόση «μοντέρνας» αρχιτεκτονικής. Για τότε πάντα μιλάμε. Στην Αθήνα το μεγάλο «μπαμ» έγινε τη δεκαετία του ΄50. Η χρυσή εποχή της αντιπαροχής. Εξαφανίστηκαν τα μικρά σπιτάκια με τις αυλές. Πιθανόν και η γειτονιά. Οι άνθρωποι που τα έζησαν ακόμη τα αναπολούν. Οι πρώτες έκαναν την εμφάνισή τους στην Κυψέλη και στο Κολωνάκι. Με επιρροές από το Μπάουχαους και την Αρτ Ντεκό. Για ιστορικούς λόγους το αναφέρω. Αλλά και γιατί ακούγεται τόσο περίεργο για όποιον τις βλέπει τώρα. Πάντως τότε ήταν προνόμιο της αστικής τάξης.

Για να είμαι ειλικρινής, δεν μου αρέσουν πολύ.

Ίσως κάποιες εκδοχές τους μόνο. Οφείλω να ομολογήσω όμως ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο αισθητικό. Είναι κυρίως πρακτικό. Τι εννοώ;

Τόσοι άνθρωποι συγκεντρωμένοι στα μικρά ή μεγάλα «κουτιά» αναγκαστικά γνωρίζονται. Οι γείτονες είναι κάτι σαν τους συγγενείς. Δυστυχώς δεν τους διαλέγεις. Το αποτέλεσμα; Πρέπει να είσαι ευγενικός ενώ δεν θες. Πρέπει να ανέχεσαι τις ιδιοτροπίες τους ενώ δεν θες. Πρέπει να συζητάς μαζί τους απίθανα πράγματα στις περίφημες «συνελεύσεις», ενώ επίσης δεν θες. Πρέπει να ακούς σχεδόν κάθε ιδιαίτερη στιγμή τους, ενώ σίγουρα δεν θες. Μιας και οι πολυκατοικίες δεν φημίζονται για τη μόνωσή τους. Ειδικά οι αθηναϊκές. Θα μου πείτε, ήταν καλύτερα τα πράγματα στην παραδοσιακή γειτονιά; Από εκείνη την περίοδο δεν βγήκε η παροιμία «ο κακός ο χρόνος περνάει, ο κακός γείτονας δεν περνάει»;