[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] «Νεφέλη, να φας όλη την τούρτα»

Σε παιδικό πάρτι, η αλήθεια είναι ότι είχα καιρό να πάω. Για την ακρίβεια χρόνια, αφού η παιδική ηλικία έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Έτυχε όμως να ξαναπάω τώρα. Στα μικρά πηγαδάκια, δεν μου έκανε εντύπωση η αλληλεγγύη και η κατανόηση μεταξύ των μαμάδων, ούτε οι προβληματισμοί τους για τη νέα σχολική χρονιά, για το ποια θα είναι ενδεχομένως η καινούργια δασκάλα και πόσες ασκήσεις θα βάζει για το σπίτι. Αδιάφορο μου ήταν και το θέμα του φαγητού, τρώει ή δεν τρώει το παιδί φρούτα, με τα γλυκά τι γίνεται…

Άλλο ήταν αυτό που με εντυπωσίασε. Διαπίστωσα έτσι απλά ότι η Μαρία και η Ελένη, ο Γιώργος και ο Δημήτρης δεν υπάρχουν πια, τους πάτησε όχι το τρένο, όπως λέει το λαϊκό άσμα, αλλά η μόδα.

«Ιόλη μην τρέχεις», «Έκτορα μην κάθεσαι εκεί, κάνει ρεύμα και θα κρυώσεις», «Νεφέλη να φας όλη την τούρτα», «Μαρίλια μην κάθεσαι κάτω, θα λερωθείς», άκουγα τις μαμάδες να φωνάζουν στα χαριτωμένα 10χρονα. Ούτε μία Μαρία, ούτε ένας Δημήτρης, μία Ελένη βρε αδερφέ. Ήταν τύχη που βρέθηκε ανάμεσα στα 15 παιδάκια κι ένας Κώστας. Όχι Κωνσταντίνος, Κώστας, όπως τα παλιά χρόνια.

Θυμάμαι στην τάξη μου, ο δάσκαλος φώναζε Μαρία και απαντούσαν τέσσερις συμμαθήτριές μου. «Δημήτρη;» και σήκωναν το χέρι τους τρία αγόρια από τα πίσω θρανία. Ελάχιστα ήταν τα «τρέντι» ονόματα ή τα λίγο πιο παράξενα που πήραν τα παιδιά αναγκαστικά από τον παππού ή τη γιαγιά. Τώρα οι περισσότεροι γονείς ανατρέχουν σε εγκυκλοπαίδειες και βιβλία μυθολογίας για να διαλέξουν το όνομα. Αριάδνη και Ορφέας είναι αυτά που έχουν πέραση. Χωρίς βέβαια να υποτιμάμε την Πάμελα, τη Σόφι, την Τζούλια και τον Τόνι. Όσες Ελένες και όσους Γιώργηδες λοιπόν γνωρίσατε, γνωρίσατε.