Χρήμα / Επιχειρήσεις

Ναυάγησαν τα ελληνικά ναυπηγεία

Τo 1975 τα ελληνικά ναυπηγεία- ο Σκαραμαγκάς, η Ελευσίνα, το Νεώριον Σύρου και άλλα μικρότερα- απασχολούσαν περίπου 9.000 εργαζομένους. Σήμερα ο αριθμός αυτός έχει περιοριστεί στους 3.000 και μειώνεται συνεχώς.

Με εξαίρεση δυο-τρία πλοία της ακτοπλοΐας και φυσικά τα σκάφη του Πολεμικού Ναυτικού, κανένα πλοίο της ελληνόκτητης ποντοπόρου ναυτιλίας (που υπερβαίνει τα 4.000 σκάφη) δεν έχει κατασκευαστεί τις δύο τελευταίες δεκαετίες σε ελληνικό ναυπηγείο! Και αυτό όταν στα ναυπηγεία της Ιαπωνίας, της Νότιας Κορέας, της Κίνας, αλλά ακόμη και της νεόφερτης- στην παγκόσμια ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία- Τουρκίας κατασκευάζονται σήμερα 476 πλοία όλων των κατηγοριών: πετρελαιοφόρα, χύδην και ξηρού φορτίου. Μάλιστα, τα ναυπηγεία των χωρών αυτών έχουν αναλάβει τόσες παραγγελίες που είναι ζήτημα αν μπορούν να δεχθούν καινούργιες για τα αμέσως επόμενα χρόνια.

Κόστος και τεχνογνωσία
Τι φταίει λοιπόν και τα ελληνικά ναυπηγεία «έχασαν το τρένο» και δεν είναι σε θέση ούτε καν να διαπραγματευτούν την κατασκευή έστω και ενός πλοίου της εμπορικής ναυτιλίας; Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά στέλεχος μεγάλου ελληνικού εφοπλιστικού ομίλου, «το κόστος κατασκευής ενός καινούργιου πλοίου σε ελληνικό ναυπηγείο είναι τουλάχιστον 20%-30% υψηλότερο σε σχέση με το αντίστοιχο κόστος των ασιατικών ναυπηγείων». Μάλιστα, επειδή τα ελληνικά ναυπηγεία δεν έχουν αναλάβει- εδώ και αρκετά χρόνια – την κατασκευή εμπορικού πλοίου δεν διαθέτουν καν ένα στοιχειώδες κοστολόγιο που θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για διαπραγμάτευση.

Δεν είναι όμως μόνο το κόστος κατασκευής των πλοίων η αιτία που οι Έλληνες εφοπλιστές έχουν γυρίσει την πλάτη στα ελληνικά ναυπηγεία. Στελέχη των εφοπλιστικών οίκων υποστηρίζουν ότι στα ελληνικά καρνάγια δεν υπάρχει πλέον και η κατάλληλη τεχνογνωσία που απαιτείται για την κατασκευή σύγχρονων εμπορικών πλοίων. Απουσία πολιτικής στήριξης
Τα ελλείμματα αυτά, ωστόσο, αποτελούν τη μία όψη του νομίσματος. Όπως υποστηρίζουν παράγοντες των ναυπηγείων, η άλλη όψη είναι το γεγονός ότι δεν υπήρξε ποτέ εθνική πολιτική στήριξης της ελληνικής ναυπηγοεπισκευαστικής βιομηχανίας, σε αντίθεση με άλλες χώρες, ακόμη και ευρωπαϊκές.

tips

Το κόστος κατασκευής ενός καινούργιου πλοίου σε ελληνικό ναυπηγείο είναι τουλάχιστον 20%-30% υψηλότερο σε σχέση με τα ασιατικά

Οι χώρες αυτές, είτε στήριξαν τα ναυπηγεία τους με έξυπνες επιδοτήσεις, είτε τα βοήθησαν να προσανατολιστούν σε κατασκευές πλοίων που τα ασιατικά ναυπηγεία δεν θέλησαν ή δεν μπορούσαν να υλοποιήσουν. Τέτοιου είδους κατασκευές είναι τα μεγάλα κρουαζιερόπλοια, όπως αυτό που πρόκειται να κατασκευαστεί στη Φινλανδία, το οποίο θα είναι το μεγαλύτερο του κόσμου.

Οργάνωση και επενδύσεις
Φαίνεται, πάντως, πως το εργατικό κόστος ελάχιστα- ή και καθόλου- ευθύνεται για την αδυναμία των ελληνικών ναυπηγείων να προσελκύσουν το ενδιαφέρον των Ελλήνων εφοπλιστών. Όπως αναφέρει στο «Χρήμα» ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Μετάλλου κ. Γιάννης Στεφανόπουλος, οι μηνιαίες καθαρές αποδοχές ενός πτυχιούχου ναυπηγού με 37 χρόνια προϋπηρεσίας δεν υπερβαίνουν τα 1.400 ευρώ. Το ποσό αυτό είναι κατά πολύ χαμηλότερο από τους αντίστοιχους μισθούς σε άλλα ευρωπαϊκά ναυπηγεία, τα οποία πάλι δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τα ασιατικά στις ναυπηγήσεις εμπορικών πλοίων, όμως είναι ασυναγώνιστα στις ναυπηγήσεις κρουαζιερόπλοιων. Για τους συνδικαλιστές, το πρόβλημα των ελληνικών ναυπηγείων δεν είναι το εργατικό κόστος αλλά η οργάνωση της παραγωγικής διαδικασίας- και ώς έναν βαθμό και η έλλειψη επενδύσεων εκσυγχρονισμού.
Τεχνογνωσία και χρόνος παράδοσης τρομάζουν τους εφοπλιστές

Τι λένε, όμως, οι εκπρόσωποι του εφοπλιστικού κόσμου για το ναυάγιο των ελληνικών ναυπηγείων;

Ο κ. Κώστας Κουτσουμπέλης, οικονομικός διευθυντής του ομίλου Ρέστη (έχει παραγγείλει 32 νέα πλοία σε ασιατικά ναυπηγεία), υποστηρίζει ότι τα ελληνικά ναυπηγεία δεν διαθέτουν την απαραίτητη τεχνογνωσία για την κατασκευή πλοίων με τις σημερινές προδιαγραφές.

Ο κ. Γιώργος Καραγεωργίου, γενικός διευθυντής της Globus Μaritime, γίνεται ακόμη πιο συγκεκριμένος και υποστηρίζει ότι τα ελληνικά ναυπηγεία δεν προσφέρουν σήμερα το απαραίτητο ντιζάιν. Μπορούν βεβαίως να το αποκτήσουν, όμως θα πρέπει να το πληρώσουν πολύ ακριβά, γεγονός που θα ανεβάσει το κόστος ναυπήγησης σε ακόμη υψηλότερα επίπεδα.

Τέλος, είναι γενική εκτίμηση των εφοπλιστών ότι ένα από τα προβλήματα που έχουν βγάλει εκτός παιχνιδιού τα ελληνικά ναυπηγεία είναι και το γεγονός πως για διάφορους λόγους (κακή οργάνωση, συνδικαλιστικές αγκυλώσεις κ.ά.) υπάρχουν σοβαρές αμφιβολίες για τη δυνατότητα έγκαιρης εκτέλεσης της παραγγελίας που θα αναλάβουν.


Λείπει η κρατική ενίσχυση, περισσεύει η γραφειοκρατία

Ο βασικός μέτοχος και επικεφαλής των ναυπηγείων Ελευσίνας και Νεωρίου Σύρου, κ. Νίκος Ταβουλάρης, επισημαίνει ότι το εργατικό κόστος από μόνο του δεν μπορεί να δικαιολογήσει την πλήρη αποχή των Ελλήνων εφοπλιστών από τα εγχώρια ναυπηγεία.

Σημαντικό ρόλο, αν όχι αποφασιστικό, παίζει και μια σειρά από άμεσες ή έμμεσες επιδοτήσεις και εγγυήσεις που παρέχουν τα κράτη με ακμάζουσα ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία.

Οι Τούρκοι, για παράδειγμα, δεν ανακάλυψαν σήμερα τα ναυπηγεία. Εδώ και αρκετά χρόνια ακολούθησαν μακροπρόθεσμη πολιτική στήριξης του κλάδου. Αποτέλεσμα της πολιτικής αυτής είναι να αναδειχθεί η Τουρκία στην πέμπτη (σήμερα)δύναμη της ναυπηγοεπισκευαστικής βιομηχανίας παγκοσμίως, με τα ναυπηγεία της Τούζλας (που είναι το κέντρο της ναυπηγικής βιομηχανίας της Τουρκίας) να κατασκευάζουν κάθε χρόνο 120 βαπόρια, μεταξύ των οποίων και ελληνικά.

Ο κ. Νίκος Ταβουλάρης υποστηρίζει ότι η γραφειοκρατία είναι ένας από τους σημαντικότερους λόγους που διώχνει από τα ελληνικά ναυπηγεία τους Έλληνες εφοπλιστές, οι οποίοι από τη φύση του επαγγέλματός τους είναι υποχρεωμένοι να κινούνται με μεγάλες ταχύτητες.


Δύο νέες αλυσίδες ανακατεύουν τον καφέ

Ανεβαίνει το θερμόμετρο στην αγορά των cafe. Θέμα χρόνου θεωρείται πλέον η είσοδος στην ελληνική αγορά της αυστραλέζικης αλυσίδας Gloria Jean΄s από τον όμιλο Εverest, ενώ τρία σημεία διαθέτει ήδη στην Αττική η βρετανική αλυσίδα Costa Coffee, που αναπτύσσει η Τhe Greek Coffee Company του ομίλου Βωβού. Η είσοδος των δύο αυτών αλυσίδων στη χώρα έχει σημάνει συναγερμό στις υπόλοιπες αλυσίδες καφέ αλλά και γενικότερα στις αλυσίδες που προσφέρουν και φαγητό. Άλλωστε, το μικρό ποσοστό (περίπου 30%) που ελέγχουν συνολικά οι «μεγάλοι» στην αγορά των καφέ αφήνει σημαντικά περιθώρια για νέες κινήσεις. Διψήφια ανάπτυξη
Η κάμψη που παρουσιάζει την τελευταία διετία η αγορά του γρήγορου φαγητού- διεθνώς αλλά και στην Ελλάδα- έστρεψε όλους τους επιχειρηματικούς ομίλους που έχουν αναπτύξει δίκτυα ταχυφαγείων, στην αναζήτηση άλλων επιχειρηματικών ευκαιριών για να αυξήσουν τους τζίρους και τα κέρδη τους. Ο διψήφιος ρυθμός ανάπτυξης που παρουσιάζει στην Ελλάδα η αγορά τού σερβιριζόμενου καφέ τράβηξε το ενδιαφέρον τους. Σύμφωνα με τις μετρήσεις των εταιρειών, η αγορά του σερβιριζόμενου καφέ αναπτύσσεται με ρυθμό της τάξης του 10% σε ετήσια βάση, και στο σύνολο της αγοράς οι επώνυμες αλυσίδες κατέχουν μόλις το 30%.

Νέες συνεργασίες
Σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί το δέλεαρ των 720 εκατ. ευρώ, στα οποία αποτιμάται η αγορά του σερβιριζόμενου καφέ στην Ελλάδα. Έτσι, την εικόνα που συνέθεταν την περασμένη διετία οι μεμονωμένες επιχειρήσεις καφέ αλλάζουν μέρα με την ημέρα οι συνεργασίες Ελλήνων επιχειρηματιών με πολυεθνικούς κολοσσούς, όπως της Μαρινόπουλος με την πολυεθνική Starbucks, αλλά και αυτόνομες δραστηριότητες μεγάλων ομίλων, όπως της Vivartia με τα Flocafe και της Γρηγόρης Μικρογεύματα με τα Coffeeright.

Πιο πρόσφατες επιχειρηματικές κινήσεις είναι

tips

Ο διψήφιος ρυθμός ανάπτυξης της αγοράς του σερβιριζόμενου

καφέ στην Ελλάδα προσελκύει νέες επενδύσεις

Οι Έλληνες…

2οι παγκοσμίως στην κατανάλωση καφέ εκτός σπιτιού

Πίνουν1,6 καφέδες / ημέρα

9 – 10% ο ετήσιος ρυθμός ανάπτυξης του κλάδου της καφεστίασης

η έλευση στην Ελλάδα της βρετανικής αλυσίδας Costa Coffee, της οποίας το mastet franchisee ανέλαβε η εταιρεία Τhe Greek Coffee Company Α.Ε. που ανήκει στον όμιλο Μπάμπη Βωβού, αλλά και η συμφωνία της Εverest με την αυστραλέζικη αλυσίδα Gloria Jean΄s Coffees για την ανάληψη του master franchising για την ελληνική αγορά και την ανάπτυξη δικτύου καταστημάτων καφέ.

Στόχος τα 60 καταστήματα
Η βρετανική αλυσίδα, η οποία είναι η τρίτη μεγαλύτερη αλυσίδα καφέ στον κόσμο, έχει στόχο τη δημιουργία 50-60 καταστημάτων στην Ελλάδα σε ορίζοντα πενταετίας, είναι μέλος του ομίλου Whitbread Ρlc και έχει ήδη στην Αττική τρία καταστήματα: στο Μαρούσι, στο Φάληρο και στο Κέντρο της Αθήνας. Την ανάπτυξή της στην Ελλάδα έχει αναλάβει η Τhe Greek Coffee Company Α.Ε. Η Costa Coffee ιδρύθηκε το 1971 από τους Ιταλούς αδελφούς Vilas Costa, και το πρώτο κατάστημά της άνοιξε το 1978. Σήμερα η αλυσίδα αριθμεί περισσότερα από 500 καταστήματα στη Μεγάλη Βρετανία, ενώ σημαντική είναι η παρουσία της σε Κύπρο, Πολωνία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Αίγυπτο, Κατάρ, Ομάν, Κίνα, Ινδία κ.λπ.

Στο πρώτο τρίμηνο
Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει, πάντως, και για τα Gloria Jean΄s Coffees. Το αρχικό επιχειρηματικό σχέδιο, περιλαμβάνει την ανάπτυξη 4 πιλοτικών καταστημάτων και στη συνέχεια την παραχώρηση συμβάσεων franchising σε επιλεγμένα σημεία στην ευρύτερη περιοχή της Αττικής καθώς και στη Θεσσαλονίκη. Σύμφωνα με τη διοίκηση της Εverest, η συγκεκριμένη αλυσίδα παρουσιάζει μεγάλη ευελιξία προσαρμογής σε κλειστές και ανοικτές αγορές, ενώ η αποδοχή που έχει από το καταναλωτικό κοινό σε αγορές με κοινά χαρακτηριστικά, όπως αυτό της ελληνικής αγοράς, αποτέλεσε σημαντικό πλεονέκτημα. Τα πρώτα καταστήματα Gloria Jean΄s Coffees θα έχουν δημιουργηθεί εντός του πρώτου τρίμηνου του 2008. Η αλυσίδα Gloria Jeans αποτελεί τον αντίπαλο των Starbucks στην αγορά των cafe παγκοσμίως, διαθέτει σήμερα παρουσία σε 25 χώρες και στις 5 ηπείρους μέσω 635 καταστημάτων, και στην Ευρώπη η αλυσίδα έχει παρουσία, μεταξύ άλλων, σε Ρουμανία, Βουλγαρία, Κροατία, Τουρκία και Μεγάλη Βρετανία.

Άμυνα με… επίθεση
Όσο για τους άλλους παίκτες της αγοράς, αυτοί αμύνονται με τη δημιουργία νέων καταστημάτων. Η Flocafe, του ομίλου Vivartia, η οποία δραστηριοποιείται στην ελληνική αγορά από το 1994, διαθέτει στην Ελλάδα δίκτυο που αριθμεί πάνω από 70 σημεία, και σχεδιάζει την επέκτασή της. Ανάλογη πολιτική ακολουθεί και ο Όμιλος Γρηγόρη, ο οποίος εισήλθε στην αγορά του καφέ το 2002 με τη δημιουργία της Coffeeright και διαθέτει σήμερα πάνω από 177 σημεία (τα περισσότερα συστεγάζονται με τα Γρηγορης Μικρογεύματα) σε Ελλάδα, Ρουμανία και Κύπρο. Όσο για τον υπ΄ αριθμόν ένα πολυεθνικό παίκτη, τη Starbucks, έχει ήδη αναπτύξει δίκτυο τουλάχιστον 60 καταστημάτων και σχεδιάζει να ανοίξει και νέα, σε επιλεγμένα σημεία σε ολόκληρη την Ελλάδα.


Για ανάπτυξη δικτύων και υποδομές στην επόμενη τριετία

Σημαντικές επενδύσεις, που υπερβαίνουν τα 500 εκατ. ευρώ, εκτιμάται ότι θα έχουν υλοποιήσει οι ισχυροί του ελληνικού λιανεμπορίου έως το τέλος της επόμενης τριετίας, με έμφαση στην ανάπτυξη των δικτύων των καταστημάτων τους αλλά και στις υποστηρικτικές για τη λειτουργία τους υποδομές (κυρίως νέα κέντρα logistics).

Πρόκειται για μια χρονιά που, όπως φαίνεται, το οργανωμένο λιανεμπόριο αποφάσισε να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη, πιεζόμενο από τον εξοντωτικό ανταγωνισμό. Οι επενδύσεις που οι μεγάλοι όμιλοι έχουν προγραμματίσει, αφορούνεκτός από την επέκτασή τους εντός των ελληνικών συνόρων- και σε νέα καταστήματα στην αγορά των Βαλκανίων και την Κύπρο.

Περισσότερα από 200 εκατ. ευρώ αναμένεται να έχει επενδύσει έως του τέλος του 2011 η εταιρεία Carrefour- Μαρινόπουλος, έχοντας ως προτεραιότητά της την επέκτασή της στην αγορά της Βουλγαρίας, ενώ στα επιχειρηματικά πλάνα της εταιρείας περιλαμβάνεται και ο εκσυγχρονισμός των παλαιών καταστημάτων της.

Ένα νέο κέντρο logistics για τα οπωροκηπευτικά στην Αττική υλοποιεί η Α-Β Βασιλόπουλος, το οποίο υπολογίζεται ότι θα απορροφήσει κεφάλαια ύψους 40 εκατ. ευρώ. Η αλυσίδα σχεδιάζει επενδύσεις ύψους 40 εκατ. ευρώ στο δίκτυό της, με το άνοιγμα νέων καταστημάτων κάθε χρόνο και πλάνο επέκτασης κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα.

Στην ανάπτυξη του δικτύου της Freshmarket στοχεύει και το 2008 η αλυσίδα Σκλαβενίτης, έχοντας όμως συμπεριλάβει στο επενδυτικό της πλάνο και τη δημιουργία κεντρικών αποθηκών.

Ο όμιλος Βερόπουλος αναμένεται να συνεχίσει την επέκταση του δικτύου του δημιουργώντας νέα καταστήματα και προχωρώντας σε επιλεκτικές εξαγορές μικρότερων αλυσίδων, κάτι που έκανε και στη διάρκεια της περασμένης χρονιάς.
Έπιασαν το μεγαλύτερο ψάρι

Σε ελληνικά χέρια βρίσκεται το 54% της παγκόσμιας παραγωγής των μεσογειακών ψαριών τσιπούρας και λαβρακιού που παράγονται σε ιχθυοκαλλιεργητικές μονάδες. Το 2007 η συνολική ελληνική παραγωγή ανήλθε σε 120.000 τόνους, από τους οποίους 61,5 χιλιάδες τόνοι παρήχθησαν από μόνο τέσσερις ομίλους: τον Νηρέα, ο οποίος με παραγωγή 26.000

τόνων ελέγχει μερίδιο 12% της ελληνικής παραγωγής, τη Σελόντα (με παραγωγή 15.500 τόνων και μερίδιο 12%), τη Δίας (με παραγωγή 10.000 τόνων και μερίδιο 4,5%) και τις Ελληνικές Ιχθυοκαλλιέργειες (με παραγωγή επίσης 10.000 τόνων και μερίδιο 4,5%).

Οι ελληνικές ιχθυοκαλλιέργειες κατέχουν παράλληλα και μια άλλη πρωτιά στην παγκόσμια αγορά. Από τον όμιλο του Νηρέα, που θεωρείται σήμερα ηγέτης στη μεσογειακή ιχθυοκαλλιέργεια, προέρχεται το 20% της παγκόσμιας παραγωγής γόνου. Ισχυροί αντίπαλοι οι Τούρκοι
Όμως, αν και οι Έλληνες ιχθυοκαλλιεργητές είναι πρωταγωνιστές στην παγκόσμια παραγωγή ψαριών ιχθυοκαλλιέργειας, δεν παίζουν χωρίς αντίπαλο. Οι τουρκικοί όμιλοι του κλάδου είναι και αυτοί αρκετά ισχυροί και κατέχουν τη δεύτερη θέση με σημαντικά μερίδια στην παγκόσμια αγορά της μεσογειακής ιχθυοκαλλιέργειας. Η μεγαλύτερη τουρκική εταιρεία, η Κilic, παράγει 12.000 τόνους, η επίσης τουρκική Culmustoga 7.000 τόνους, η Αda 5.000 τόνους, ενώ από τις ισπανικές εταιρείες η σημαντικότερη είναι Culmarex.

Οι ίδιες εταιρείες που πρωταγωνιστούν στην παγκόσμια αγορά μεσογειακών ψαριών ιχθυοκαλλιέργειας- ο Νηρέας, η Σελόντα, οι Ελληνικές Ιχθυοκαλλιέργειες, ο Δίας και η Ανδρομέδα (ελέγχεται από την Global Finance)- ελέγχουν και το 70% της ελληνικής παραγωγής, ενώ το υπόλοιπο 30% μοιράζονται αρκετές δεκάδες μικρότερες επιχειρήσεις.

Έρχονται λουκέτα και εξαγορές
Στελέχη του κλάδου των ιχθυοκαλλιεργειών εκτιμούν ότι, χρόνο με τον χρόνο, οι ιχθυοκαλλιέργειες θα αποκτούν ολοένα και περισσότερο ολιγοπωλιακά χαρακτηριστικά, καθώς κάτω από την πίεση του ισχυρού ανταγωνισμού κάποιες θα αναγκαστούν να βάλουν λουκέτο, ενώ άλλες θα απορροφηθούν από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις του κλάδου. Άλλωστε, όταν πριν από περίπου δυόμισι δεκαετίες εμφανίστηκαν στην Ελλάδα οι επιχειρήσεις ιχθυοκαλλιέργειας, ξεπερνούσαν τις 400, ενώ πριν από τέσσερα χρόνια συρρικνώθηκαν στις 250, για να μείνουν τελικά 150.

Τ α σχέδια των μεγάλων
Η μάχη για την αναδιάταξη των μεριδίων αγοράς (που υπερβαίνει ήδη σε ετήσιο συνολικό τζίρο τα 500 εκατ. ευρώ) συνεχίζεται ανάμεσα στους έξι μεγάλους ομίλους του κλάδου, μέσα από νέες επενδύσεις, εξαγορές άλλων εταιρειών εντός και εκτός Ελλάδος, αλλά και με ανοίγματα σε νέες αγορές.

Ο Νηρέας, ο μεγαλύτερος όμιλος με βάση τον τζίρο του και με μερίδιο αγοράς 29% στη μεσογειακή ιχθυοκαλλιέργεια στην Ελλάδα, έχει ξανοιχθεί τα τελευταία χρόνια και σε άλλες θάλασσες. Στη Νορβηγία ο όμιλος ελέγχει πλειοψηφικό πακέτο μετοχών της εταιρείας Μarine Farms, προσθέτοντας έτσι στην γκάμα των προϊόντων που παράγει νέα ψάρια υψηλής προστιθέμενης αξίας, όπως είναι το Cobia, ο σολομός και ο βακαλάος. Με την απόκτηση της Μarine Farms, ο Νηρέας κατέλαβε τη 10η θέση στη λίστα των μεγαλύτερων επιχειρήσεων της παγκόσμιας αγοράς ιχθυοκαλλιεργειών. Παράλληλα η εταιρεία προχωρά σε μπαράζ επενδύσεων στην ισπανική αγορά, ενώ στην Τουρκία ελέγχει τις εταιρείες ΙLΚΝΑΚ και ΜΙRΑΜΑR.

Ο Όμιλος Σελόντα, που κατέχει σήμερα μερίδιο 19% της ελληνικής παραγωγής, στοχεύει μέσα στα επόμενα δύο χρόνια να αποσπάσει το 30% και το 50% της ευρωπαϊκής παραγωγής στην επόμενη τριετία. Η ανάπτυξη αυτή θα γίνει μέσω εξαγορών, συνεργασιών και συγχωνεύσεων, γι΄ αυτό ο Όμιλος έχει βάλει στο μικροσκόπιο εταιρείες του κλάδου, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Τουρκία και την Ισπανία. Τον Αύγουστο του 2007 μπήκε στο μετοχικό κεφάλαιο της Fjord Μarin Deniz Urunleri Sanayi Τicaret Α.S. (Fjord Μarin Τurkey), αποκτώντας ποσοστό 46% (το 54% το κατέχει η νορβηγική εταιρεία Fjord Μarin Α.S.).

Η Fjord Μarin Deniz Urunleri Sanayi Τicaret Α.S. (Fjord Μarin Τurkey) διαθέτει άδειες 14.000 τόνων, που καλύπτουν το 30% του συνολικού παραγωγικού δυναμικού της Τουρκίας.

Οι Ελληνικές Ιχθυοκαλλιέργειες πραγματοποιούν τον τελευταίο καιρό ανοίγματα κυρίως στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη και ειδικότερα στη Μεγάλη Βρετανία και τη Γερμανία, ενώ παράλληλα στοχεύουν στην καθετοποίηση της εταιρείας με την παραγωγή δικών της ιχθυοτροφών.

Η Ανδρομέδα ελέγχεται από τον όμιλο Global Finance και δραστηριοποιείται στον κλάδο των ιχθυοκαλλιεργειών με ειδίκευση και ιδιαίτερη τεχνογνωσία στην παραγωγή γόνου. Η Global Finance εξαγόρασε την πλειοψηφία των μετοχών της Ανδρομέδα πριν από περίπου έναν χρόνο, έναντι 22 εκατ. ευρώ. Η εταιρεία ήδη επεκτάθηκε στην Αλβανία, και στα σχέδια της Global είναι η εταιρεία να προχωρήσει σε εξαγορές μικρών μονάδων στην Ελλάδα, ενώ προσανατολίζεται και σε εξαγορές στην Ισπανία και πιθανώς στην Τουρκία.


Βγαίνουν στο εξωτερικό οι βιομηχανίες αλλαντικών

Το εύκρατο κλίμα της Ελλάδας είναι η αχίλλειος πτέρνα των ελληνικών επιχειρήσεων παραγωγής αλλαντικών. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που η κατά κεφαλήν εγχώρια κατανάλωση είναι από τις χαμηλότερες της Ευρώπης. Η μέση ετήσια κατά κεφαλήν κατανάλωση στην Ελλάδα κυμαίνεται γύρω στα 8 κιλά, ενώ το αντίστοιχο νούμερο στην Ευρώπη είναι γύρω στα 20 κιλά.

Με τζίρο περίπου 350 εκατ. ευρώ η ελληνική αγορά αλλαντικών φαίνεται ότι είναι μικρή για να χωρέσει το υπάρχον σήμερα παραγωγικό δυναμικό των τριών μεγάλων ομίλων- Νίκας, Creta Farm και Υφαντήςοι οποίοι βρίσκονται σε συνεχή αναζήτηση νέων αγορών στο εξωτερικό. Η αναζήτηση γίνεται κυρίως με την ανάπτυξη εμπορικών δικτύων αλλά και με από την ίδρυση παραγωγικών μονάδων στις αγορές όπου δραστηριοποιούνται.

Πού ταξιδεύουν
Η αλλαντοβιομηχανία Νίκας είναι παρούσα εδώ και μερικά χρόνια στις αγορές των Βαλκανίων μέσω θυγατρικών εταιρειών, ο συνολικός τζίρος των οποίων αντιστοιχεί στο 10% των ενοποιημένων εσόδων του ομίλου. Με στόχο τη διεύρυνση των μεριδίων αγοράς που κατέχει σήμερα στις αγορές των Βαλκανίων, η διοίκηση της Νίκας σχεδιάζει να πραγματοποιήσει νέες επενδύσεις άνω των 2 εκατ. ευρώ στο εργοστάσιό της στη Βουλγαρία.

Η Creta Farm ετοιμάζεται να τοποθετήσει στα ράφια των αμερικανικών σούπερ μάρκετ τα αλλαντικά τής εκεί θυγατρικής της εταιρείας, Creta Farm USΑ. Αιχμή του δόρατος της κρητικής αλλαντοβιομηχανίας για την κατάκτηση της αγοράς των ΗΠΑ είναι η σειρά προϊόντων της «Εν Ελλάδι», η οποία έχει κατοχυρωθεί διεθνώς με πατέντες, παρέχοντας προστασία μέχρι το 2021. Η εταιρεία Υφαντής δραστηριοποιείται εδώ και μερικά χρόνια στην αγορά της Ρουμανίας, όπου κατέχει σημαντικό μερίδιο. Η γκάμα των προϊόντων περιλαμβάνει πλήρη σειρά αλλαντικών και καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της ρουμανικής αγοράς με ιδιόκτητο δίκτυο διανομής, μέσω του υποκαταστήματος Clus που διαθέτει στο Βουκουρέστι και μέσω του δικτύου των αντιπροσώπων της.