Χρήμα / Ενέργεια

Υπόγειος πόλεμος για την πίτα του ηλεκτρικού ρεύματος

Πολυεθνική σύρραξη επί ελληνικού εδάφους έχει πυροδοτήσει η απόφαση της κυβέρνησης να αναδείξει τη γερμανική RWΕ σε προνομιακό εταίρο της ΔΕΗ στην αγορά ηλεκτρισμού. Οι ευρωπαϊκοί όμιλοι που σχεδιάζουν επενδύσεις στην εγχώρια αγορά κινούν τις τελευταίες ημέρες γη και ουρανό ασκώντας πιέσεις μέσω των πρεσβειών τους προς την ελληνική κυβέρνηση, ώστε η RWΕ να μην αποκτήσει συγκριτικό πλεονέκτημα στον χώρο της ενέργειας. Ταυτόχρονα εξετάζουν το ενδεχόμενο προσφυγών σε ελληνικά και ευρωπαϊκά δικαστήρια, εφόσον το επίμαχο μνημόνιο που προβλέπει την κατασκευή σταθμού λιθάνθρακα (με τον γερμανικό όμιλο να ελέγχει το 51% και τη ΔΕΗ το 49%) πάρει τις υπογραφές από το διοικητικό συμβούλιο της ΔΕΗ που συνεδριάζει στις 29 Ιανουαρίου.

Οι ξένοι αυτοί όμιλοι, αλλά και οι Έλληνες ανταγωνιστές της ΔΕΗ, έχουν αναθέσει στα νομικά τους επιτελεία να εξετάσουν το κατά πόσο στέκει η κυοφορούμενη συνεργασία, για την οποία σχολιάζουν ότι κινείται σε κατεύθυνση διαμετρικά αντίθετη με την ευρωπαϊκή νομοθεσία για την απελευθέρωση της αγοράς ηλεκτρισμού. Όπως υποστηρίζουν, «αντί, όπως θα έπρεπε, η αγορά ηλεκτρικού ρεύματος να ανοίγει, με την επικείμενη συμφωνία κλείνει, αφού το μερίδιο της ΔΕΗ όχι μόνο δεν μικραίνει αλλά και ενισχύεται περαιτέρω, και επομένως στενεύουν τα περιθώρια για τους ιδιώτες που θέλουν να επενδύσουν σε νέο παραγωγικό δυναμικό». Πολιτικές διαστάσεις
Το θέμα αποκτά και πολιτικές διαστάσεις, αφού, όπως λέγεται, οι πρέσβεις της Ιταλίας και της Γαλλίας μετέφεραν πρόσφατα την έντονη δυσαρέσκεια των επιχειρήσεων των χωρών τους στην ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών για τις τελευταίες κινήσεις της ελληνικής κυβέρνησης στο θέμα της RWΕ. Αποδέκτης έντονων αντιδράσεων έχει γίνει και η ηγεσία του υπουργείου Ανάπτυξης. Η δυσαρέσκεια από την πλευρά Γάλλων και Ιταλών (της ΕdF και της Εnel, αντίστοιχα), καθώς και άλλων ξένων που θα ήθελαν συνεργασία με τη ΔΕΗ- η τελευταία συζητούσε με την Εdison επί 4 χρόνια για από κοινού επενδύσεις εντός και εκτός συνόρων- είναι, όπως χαρακτηριστικά λέγεται, ένας πολύ σημαντικός λόγος για τον οποίο δεν έχει ακόμη υπογραφεί το περιβόητο μνημόνιο.

Τα πράγματα, μάλιστα, περιπλέκονται ακόμη περισσότερο μετά την ανακοίνωση της ΔΕΗ ότι συζητά με τη Χαλυβουργική για την από κοινού κατασκευή μονάδας στις εγκαταστάσεις της τελευταίας στην Ελευσίνα, που θα ελέγχεται κατά 51%- όπως και στην περίπτωση της RWΕ- από τον όμιλο Αγγελόπουλου.

tips

Η συμφωνία με τους Γερμανούς δέχεται πλέον κριτική ακόμη και από τα στελέχη της ΔΕΗ

Σκληρό παζάρι
Έτσι, και με φόντο το μνημόνιο ΔΕΗ- RWΕ, τις τελευταίες ημέρες διεξάγεται ένα σκληρό παζάρι στους προθαλάμους και στα γραφεία των υπουργείων Ανάπτυξης και Εξωτερικών, ενώ το θέμα έχει φτάσει μέχρι το Μέγαρο Μαξίμου. Η προ ημερών δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου κ. Θ. Ρουσόπουλου που ερωτηθείς για τη συμφωνία απάντησε ότι «αυτό είναι ένα θέμα το οποίο αφορά πρωτίστως τη ΔΕΗ και δεν φτάνει σε επίπεδο πρωθυπουργού», ερμηνεύεται σαν μια προσπάθεια να αποσυνδεθεί το όνομα του κ. Κ. Καραμανλή από το ακανθώδες αυτό ζήτημα. Και αυτό, παρά το γεγονός ότι ο υπουργός Ανάπτυξης κ. Χρ. Φώλιας μία ημέρα πριν από την παρέμβαση Ρουσόπουλου έλεγε ότι «η συμφωνία είναι καλή» και πως έχει την έγκριση του Πρωθυπουργού.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο επιχειρηματικός κόσμος συνδέει την υπόθεση της RWΕ με προσωπική εμπλοκή της Γερμανίδας καγκελαρίου Άνγκελας Μέρκελ, η οποία φέρεται να έχει θέσει το θέμα στον Κώστα Καραμανλή κατά την τελευταία επίσκεψή της στην Ελλάδα. Κριτική και από στελέχη της ΔΕΗ
Αξιοσημείωτο, πάντως, είναι ότι η συμφωνία δέχεται πλέον κριτική ακόμη και από τα στελέχη της ΔΕΗ. «Πράγματι, αυτός που φαίνεται να ωφελείται περισσότερο από τη συνεργασία είναι η RWΕ», λέει στο «Χρήμα» κορυφαίο διοικητικό στέλεχος της ΔΕΗ, που δεν κρύβει τη δυσαρέσκειά του. «Ξεφορτώνονται οι Γερμανοί δύο λιθανθρακικές μονάδες που δεν ξέρουν τι να τις κάνουν, όπως επίσης και δύο αεριοστροβίλους, και παράλληλα μπαίνουν στην ελληνική αγορά χωρίς να καταβάλλουν- απ΄ ό,τι φαίνεται- το παραμικρό τίμημα».

Κριτική ασκείται και στον υπουργό Ανάπτυξης Χρήστο Φώλια, ο οποίος προ ημερών, απαντώντας στις επικρίσεις που δέχεται για τον τρόπο επιλογής της RWΕ, ανέφερε ότι εφόσον η συμμετοχή της ΔΕΗ στις μονάδες που θα κατασκευαστούν με τους Γερμανούς περιορίζεται στο 49%, δεν τίθεται θέμα προκήρυξης διεθνούς διαγωνισμού. «Ούτε ένα 20% δεν μπορεί να δοθεί χωρίς διεθνή διαγωνισμό, όταν πρόκειται για δημόσια περιουσία», σχολίαζε στέλεχος της αγοράς, για να προσθέσει: «Και μόνο η χρήση του brand name της ΔΕΗ από τους Γερμανούς ή από έναν οποιονδήποτε ιδιώτη συνιστά την προκήρυξη διαγωνισμού, καθώς έτσι διευκολύνεται εξαιρετικά η είσοδός του στην αγορά».
Το παράθυρο για να μπει στην αγορά η RWΕ

Δεδομένων των νομικών προβλημάτων που εγείρονται και μπροστά στο κύμα αντιδράσεων που καταγράφεται, ΔΕΗ και RWΕ αναθεωρούνσύμφωνα με πληροφορίεςτη στάση τους. Εφόσον το μνημόνιο εγκριθεί από το Δ.Σ. της 29ης Ιανουαρίου, το αίτημά τους προς τη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας θα αφορά τη χορήγηση άδειας παραγωγής για την κατασκευή λιθανθρακικού σταθμού ισχύος 1.600 ΜW, όχι σε κάποια υφιστάμενη εγκατάσταση της ΔΕΗ αλλά σε περιοχή όπου η επιχείρηση δεν έχει συμφέροντα.

Σε αντίθετη περίπτωση, εφόσον δηλαδή το ελληνο-γερμανικό σχήμα ζητήσει να κάνει χρήση των ήδη υφιστάμενων εγκαταστάσεων της ΔΕΗ, το αίτημά του, σύμφωνα με κύκλους της ΡΑΕ, θα απορριφθεί. Και αυτό καθώς, όπως λένε οι ειδικοί, οι εν λόγω εκτάσεις, μαζί με τις χρήσεις γης, τις χωροθετήσεις και τις άδειες που κατέχει η ΔΕΗ σε όλη την Ελλάδα από το 1950 μέχρι σήμερα, είναι προνόμια που της χορηγήθηκαν από το Δημόσιο με την ιδιότητά της ως κρατικού μονοπωλίου. Τα προνόμια αυτά, όπως συνεχίζουν οι ίδιες πηγές, δεν μπορεί η ΔΕΗ να τα παραχωρεί σε έναν ιδιώτη αν πρώτα δεν έχει προκηρυχθεί ένας ανοιχτός διεθνής διαγωνισμός, κάτι που δεν έγινε στην περίπτωση της RWΕ. Γι΄ αυτό, όπως έχει αφήσει να διαρρεύσει και η ίδια η ΔΕΗ, οι υποψήφιες περιοχές να φιλοξενήσουν τις ελληνο-γερμανικές επενδύσεις είναι σημεία στα οποία δεν διαθέτει παρουσία, με πιο πιθανά την Καβάλα, την Αλεξανδρούπολη και τον Βόλο.

Ακόμη και εδώ, όμως, φαίνεται ότι υπάρχει πρόβλημα, αφού για να κατασκευαστεί ένας λιθανθρακικός σταθμός απαιτείται έκταση 300-400 στρεμμάτων (με προβλήτα τουλάχιστον 500 τ.μ.), που δεν φαίνεται να υπάρχει διαθέσιμη στις εν λόγω περιοχές.