[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Το γονίδιο των Χριστουγέννων

Τα Χριστούγεννα είναι η καλύτερη εφεύρεση των Αμερικανών, μου έλεγε προ ημερών ένας φίλος. Από τότε σκέφτομαι πόσα έχασα λόγω της παρατεταμένης εφηβικής μου στριμάδας κι έτσι μου ΄ρχεται να με χαστουκίσω. Κι ενώ τα πάντα γύρω μου με καλούσαν να χαρώ και να το γιορτάσω, εγώ τριγύριζα με τις παντόφλες μες στην γκρίνια, σαρκάζοντας τις εορταστικές ετοιμασίες του σπιτιού. Ο αυτοτραυματισμός μου αυτός οφειλόταν νομίζω στο πένθος μου για την απώλεια της παιδικής ηλικίας, το οποίο μου κράτησε, δυστυχώς, ενιαυτούς πολλούς.

Έχω καλά νέα για σένα φέτος μαμά. Επιτέλους γερνάω, που πάει να πει: είμαι έτοιμη να ξεσαλώσω. Αυτή τη φορά δεν θα με δεις κλεισμένη σπίτι να αυτοκτονώ με κουραμπιέδες, βλέποντας μπούρδες στην τηλεόραση. Μέχρι στο κομμωτήριο θα πάω, πράγμα που σιχαίνομαι πιο πολύ κι από τις αμαρτίες μου. Κι εκείνες τις ρημάδες τις γόβες, με τα ψηλά τακούνια, θα τις φορέσω κι αυτές κι ας περπατάω την επόμενη μέρα με πι.

Θα ξεσκίσω επίσης με λύσσα τα χαρτιά περιτυλίγματος από τα δώρα μου, κι αν οι αδελφές μου μού έχουν πάρει ξανά τρία νούμερα μικρότερα από αυτό που φοράω, θα χρησιμοποιήσω sans voir την κάρτα αλλαγής και δεν θα κρεμάσω τα καινούργια μου μπλουζάκια στην ντουλάπα, στην πτέρυγα με τις ματαιώσεις. Έτσι κι αλλιώς είναι φίσκα.