[ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ] Η ζωή εδώ δεν είναι ζωή· τίποτα δεν σου ανήκει, τίποτα δεν διαρκεί

Είναι μια στιγμή πολύ δύσκολη για μένα. Ξαφνικά, ζητούν σημάδια ζωής και σου γράφω γεμάτη ένταση σε αυτό το κομμάτι χαρτί. Σωματικά, είμαι σε κακή κατάσταση. Δεν μπορώ να φάω, τα μαλλιά μου πέφτουν. Δεν έχω όρεξη για τίποτα. Νομίζω πως αυτό είναι το μόνο θετικό γιατί εδώ, σε αυτή τη ζούγκλα, η μόνη απάντηση είναι «όχι». Καλύτερα λοιπόν να είσαι τουλάχιστον ελεύθερος από επιθυμίες.

Τρία χρόνια τώρα ζητάω ένα εγκυκλοπαιδικό λεξικό για να διαβάσω κάτι, να μάθω κάτι, να διατηρήσω την πνευματική περιέργεια ζωντανή. Ελπίζω ακόμα ότι, αν μη τι άλλο από συμπόνια, θα μου φέρουν ένα, καλύτερα όμως να μην το σκέφτομαι.

Η ζωή εδώ δεν είναι ζωή, είναι μια θλιβερή σπατάλη χρόνου. Ζω ή επιβιώνω μέσα σε μια αιώρα κρεμασμένη ανάμεσα σε δυο πασσάλους, σκεπασμένη με μια κουνουπιέρα, με μια τέντα από πάνω που χρησιμεύει για σκεπή και με αφήνει να πιστεύω πως έχω ένα σπίτι.

Έχω ένα σανίδι όπου βάζω τα πράγματά μου, δηλαδή το σακίδιο με τα ρούχα μου και τη Βίβλο, τη μοναδική μου πολυτέλεια. Όλα είναι έτοιμα για να φύγω τρέχοντας. Εδώ τίποτα δεν σου ανήκει, τίποτα δεν διαρκεί, η μοναδική σταθερά είναι η αβεβαιότητα. Ανά πάσα στιγμή, μπορεί να δώσουν εντολή να τα μαζέψουμε. Τα χέρια μου ιδρώνουν και το μυαλό μου είναι θολωμένο, καταλήγω να κάνω το καθετί δυο φορές πιο αργά. Οι πορείες είναι ένας Γολγοθάς γιατί η εξάρτυσή μου είναι πολύ βαριά και δεν την αντέχω. Αλλά όλα είναι αγχωτικά, χάνω τα πράγματά μου ή μου τα παίρνουν, όπως το τζιν που μου είχε χαρίσει η Μελανί (η κόρη της) για τα Χριστούγεννα, το φορούσα όταν μου το πήραν.

Παλιότερα μου άρεσε να κο λυμπάω στον ποταμό, τώρα όμως δεν έχω πια κουράγιο ούτε γι΄ αυτό. Νιώθω αδύναμη, μοιάζω με γάτα μπροστά σε νερό. Εγώ που το αγαπούσα τόσο, δεν με αναγνωρίζω.

Εδώ, όλα έχουν δύο πρόσωπα, έρχεται η χαρά, μετά ο πόνος. Η χαρά είναι λυπημένη. Η αγάπη γαληνεύει και ανοίγει νέες πληγές. Για χρόνια, δεν μπορούσα να σκεφτώ τα παιδιά μου, και ο πόνος για τον θάνατο του μπαμπά εξαντλούσε όλη τη δυνατότητα αντίστασης. Τους σκεφτόμουν και έκλαιγα, ένιωθα να πνίγομαι.

Ξέρω πως αυτό που ζούμε είναι γεμάτο άγνωστες παραμέτρους, αλλά η Ιστορία έχει τον δικό της χρόνο ωρίμασης και ο πρόεδρος Σαρκοζί βρίσκεται πάνω στον μεσημβρινό της Ιστορίας. Με τον πρόεδρο Τσάβες, τον πρόεδρο Μπους και την αλληλεγγύη όλης της ηπείρου θα μπορούσαμε να ζήσουμε ένα θαύμα.

Για χρόνια σκεφτόμουν πως όσο ήμουν ζωντανή έπρεπε να συνεχίσω να ελπίζω. Δεν έχω πια τις ίδιες δυνάμεις, μου είναι πολύ δύσκολο να διατηρήσω την πίστη, θα ήθελα όμως να ξέρουν πως αυτά που κάνουν έχουν βοηθήσει, μας έκαναν να νιώσουμε ανθρώπινα πλάσματα. Μαμά, έχω τόσα ακόμα να σου πω…

Η Γαλλο-Κολομβιανή πολιτικός Ινγκρίντ Μπετανκούρ κρατείται εδώ και πέντε χρόνια από τους αντάρτες των Επαναστατικών Ενόπλων Δυνάμεων της Κολομβίας (FΑRC). Η επιστολή αυτή προς τη μητέρα της, αποσπάσματα της οποίας δημοσιεύουμε σήμερα, δόθηκε στη δημοσιότητα μαζί με ένα βίντεο την περασμένη Παρασκευή. Ήταν τα πρώτα σημάδια ζωής της Μπετανκούρ από το 2004.