«Επέστρεψα στον πλανήτη των ανθρώπων»
Ιζαμπέλ Ντινουάρ. Ο πρώτος άνθρωπος στον οποίο έγινε με επιτυχία μεταμόσχευση προσώπου, περιγράφει «για πρώτη και τελευταία φορά» την περιπέτεια που έζησε
«ΕΠΕΣΤΡΕΨΑ στον πλανήτη των ανθρώπων». Με αυτή τη φράση, η Γαλλίδα Ιζαμπέλ Ντινουάρ, ο πρώτος άνθρωπος στον οποίο έγινε με επιτυχία μεταμόσχευση προσώπου, περιγράφει την περιπέτειά της. Το πρόσωπο της Ντινουάρ έγινε μια άμορφη μάζα έπειτα από επίθεση που δέχθηκε από τον ίδιο τον σκύλο της. Ήταν Νοέμβριος του 2004.
Ένα χρόνο αργότερα υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση. Κι αν αποφάσισε να μιλήσει δυο χρόνια μετά «για πρώτη και τελευταία φορά» είναι για να «προβληματιστούν όλοι στο θέμα της δωρεάς των οργάνων».
Ο άνθρωπος που χάρισε στην 40χρονη Ντινουάρ μύτη, χείλη, πιγούνι και το εισιτήριο της επιστροφής στη ζωή ήταν μια γυναίκα, η οποία έχασε τη μάχη με τον θάνατο από εγκεφαλική αιμορραγία. Η Ντινουάρ εμφανίστηκε με το πρόσωπο εκείνης της γυναίκας στις τηλεοράσεις όλου του κόσμου στις 6 Φεβρουαρίου του 2006. Από τότε, όπως γράφει η εφημερίδα «Λε Μοντ», η κατάστασή της έχει βελτιωθεί σημαντικά.
«Ξαναζώ»
«Επέστρεψα στον πλανήτη των ανθρώπων. Έχω πρόσωπο, χαμόγελο, εκφράσεις που μου επιτρέπουν να επικοινωνήσω. Ξαναζώ. Έχω μέλλον, σχέδια και ξεπέρασα έναν εφιάλτη που δεν μπορώ ακόμη να περιγράψω καλά», διηγείται η Ντινουάρ. Εκείνος ο εφιάλτης που έζησε, άρχισε εκείνη τη νύχτα τού Νοεμβρίου και κράτησε δυο ολόκληρα χρόνια. Η ίδια κοιμόταν, είχε πάρει πολλά υπνωτικά χάπια και η Τάνια, μια διασταύρωση λαμπραντόρ και τσοπανόσκυλου, «που δεν είχε δαγκώσει ποτέ κανέναν», άρχισε να της ξύνει το πρόσωπο, μάλλον για να την ξυπνήσει. «Όταν ξύπνησα, το πρόσωπό μου ήταν ένα κουρέλι. Η μύτη μου, τα χείλη μου, το πιγούνι μου και το ένα μέρος από τα μάγουλά μου είχαν εξαφανιστεί».
Η Ντινουάρ ξεπέρασε δυο φορές μέχρι σήμερα τον κίνδυνο απόρριψης του μοσχεύματος. Όπως λέει όμως δεν θα είναι ποτέ η ίδια: «Κοιτάζομαι συνέχεια στον καθρέφτη, δεν μπορώ να ξεκολλήσω. Αλλά μου είναι αδύνατον να δω τις παλιές μου φωτογραφίες. Ένα μέρος της ταυτότητάς μου εξαφανίστηκε για πάντα. Κρατάω την ανάμνηση αυτού που ήμουν. Και πιστεύω πως θα συνηθίσω».













