Γνώμη Υπνοβάτες…

Ήταν μια αξιομνημόνευτη συνεδρίαση της Βουλής, αυτή της περασμένης Δευτέρας. Θες επειδή ξεκίνησε πρωτότυπα, με τους πατέρες του έθνους να τηρούν ενός λεπτού σιγή, ως συμμετοχή στο πένθος για την Πάρνηθα.

Θες επειδή εξελίχθηκε ακόμη πιο πρωτότυπα, με τον Πρωθυπουργό να υποδύεται τον Μάκη Τριανταφυλόπουλο και να παρουσιάζει, με ανάλογο ύφος, γαργαλιστικές καταγγελίες για μπαγιάτικα σκάνδαλα, που αποδίδονται σε ένα μεσαίο στέλεχος της κομματικής νομενκλατούρας του ΠΑΣΟΚ.

Θες επειδή, με την εμφάνισή του, ο Πρωθυπουργός εγκαινίασε μια προεκλογική περίοδο εντελώς ρετρό, όπου- με ένα «αποθανέτω η τιμή μου μετά της τιμής των αλλοφύλων»- αναγγέλθηκε ότι τα πυρά για το άγος των δομημένων ομολόγων θα βρίσκουν απάντηση με πυρά για σκελετούς (ή απλά «φρουτάκια») συντηρημένους επιτηδείως στα παλιά, πράσινα σεντούκια.

Μα προπάντων επειδή ήταν η πρώτη φορά, απ΄ όσο τον θυμάμαι, που ο Κ. Καραμανλής παραδέχτηκε ότι έχει κάνει κάποιο λάθος. Έκανα λάθος- είπε- που κράτησα έστω και για μία ημέρα στις θέσεις τους τις παλιές «πράσινες» διοικήσεις όλων των οργανισμών και υπηρεσιών του ευρύτατου δημόσιου τομέα. Έκανα λάθος που δεν τους άλλαξα όλους αμέσως!

Για να δικαιωθεί, με καθυστέρηση τριών και κάτι ετών, ο εμβληματικός υπουργός της Νέας Διακυβέρνησης, ο Βύρων Πολύδωρας. Να δικαιωθεί και για την επικριθείσα τότε πολεμική του ιαχή, για τα δέκα χιλιάδες πράσινα κεφάλια που έπρεπε να κυλήσουν από τις λαιμητόμους της γαλάζιας επανάστασης. Να δικαιωθεί και για τα σημερινά του έργα, αυτός ο προϊστάμενος των εκσυγχρονιστών του Δημοσίου γαλάζιων αγροφυλάκων (με τους οποίους, συμβολικά, εόρταζε, όταν η Πάρνηθα καιγόταν), στο βιλαέτι του οποίου εκδηλώθηκαν,

μια πικρά αξιομνημόνευτη συνεδρίαση. Με τους πολιτικούς ηγέτες της χώρας να στέκονται στο ύψος τους μόνον όσο, για ένα λεπτό μόλις, σιωπούσαν. Και να εκπίπτουν μόλις άρχισαν να μιλούν. Να μιλούν σαν το ρολόι του χρόνου να έχει σταματήσει σε περασμένες δεκαετίες, σαν η ατζέντα του κόσμου να είναι ακόμη η ίδια, η παλιά, σαν υπνοβάτες που διασχίζουν αμέριμνοι έναν κόσμο που- πόσα σημάδια ακόμη χρειάζεται να μας δώσει η φύση για να το καταλάβουμε;- αλλάζει δραματικά

με παταγωδώς συμβολικό τρόπο, και οι συνέπειες της επιστροφής από την επετηρίδα της τεχνοκρατικής επάρκειας στην επετηρίδα της κομματικής ευδόκιμου υπηρεσίας, εκεί όπου η πρώτη είχε, με χίλια βάσανα, αντιστάσεις και πισωγυρίσματα, επικρατήσει της δεύτερης (και όχι από την καλή προαίρεση των πρώην κυβερνώντων, μα επειδή το αγώι των Ολυμπιακών Αγώνων ξυπνούσε τον αγωγιάτη και επέβαλε κάποιες δημόσιες υπηρεσίες, τουλάχιστον, όπως η Αντιτρομοκρατική ή η Πυροσβεστική, να εκσυγχρονιστούν και να γίνουν αποτελεσματικές) για να επιστρέψουν ταχύτατα, μόλις έσβησαν τα φώτα των ολυμπιακών πανηγυρισμών, πίσω στην εποχή του ευνοουμένου κομματικού ταβλαδόρου. Με τα γνωστά αποτελέσματα (και την Πάρνηθα καμένη, επειδή, μεταξύ άλλων, η Πυροσβεστική δυσκολευόταν να συνεννοηθεί με τη ΔΕΗ και να μάθει αν περνά ή όχι ρεύμα από τους πυλώνες της, για να ρίξουν νερό τα αεροπλάνα…). Υιοθετώντας, από το βήμα της Βουλής, τον Πολύδωρα, ο Κ. Καραμανλής διέψευσε και τις τελευταίες ελπίδες όσων περίμεναν πως μια δεύτερη εντολή θα τον έβρισκε διαφορετικό. Όσων πίστευαν πως στο μείζον πρόβλημα της χώρας- τη Δημόσια Διοίκησή της και τη διεφθαρμένη αναποτελεσματικότητά της, που γέννησε και συντηρεί ο κομματισμός της, η υποταγή τόσο της ιεραρχίας της όσο και των κανόνων λειτουργίας, διαφάνειας, ελέγχου και λογοδοσίας της, στην «πολιτική βούληση» του εκάστοτε πολιτικού προϊσταμένου- ο Καραμανλής θα μπορούσε να είναι η λύση.

Ήταν, λοιπόν, μια πικρά αξιομνημόνευτη συνεδρίαση. Με τους πολιτικούς ηγέτες της χώρας να στέκονται στο ύψος τους μόνον όσο, για ένα λεπτό μόλις, σιωπούσαν. Και να εκπίπτουν μόλις άρχισαν να μιλούν. Να μιλούν σαν το ρολόι του χρόνου να έχει σταματήσει σε περασμένες δεκαετίες, σαν η ατζέντα του κόσμου να είναι ακόμη η ίδια, η παλιά, σαν υπνοβάτες που διασχίζουν αμέριμνοι έναν κόσμο που – πόσα σημάδια ακόμη χρειάζεται να μας δώσει η φύση για να το καταλάβουμε;- αλλάζει δραματικά και η επιβίωσή του εξαρτάται, ακριβώς, από την ικανότητά μας να απαλλαγούμε από την ατζέντα-ρετρό και από τους υπνοβάτες-ταγούς.