Όλη η εξουσία στα χέρια του

Μετά τη σαρωτική νίκη του στον πρώτο γύρο των βουλευτικών εκλογών, ο Νικολά Σαρκοζί ελέγχει τα πάντα και θέλει να αλλάξει τα πάντα. Χωρίς αντιπολίτευση. Ποια θα είναι όμως η επόμενη ημέρα για τη Γαλλία, με όλες τις εξουσίες συγκεντρωμένες στα χέρια του προέδρου της χώρας;

Ήταν η πρώτη φορά από το 1978 που ένα γαλλικό κυβερνών κόμμα επανεξελέγη. Τα ινστιτούτα δημοσκοπήσεων προβλέπουν ότι μετά τη διεξαγωγή του δεύτερου γύρου των βουλευτικών εκλογών στις 17 Ιουνίου, το προεδρικό κόμμα Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα, που απέσπασε ποσοστό 39,54% στον πρώτο γύρο, θα διαθέτει τουλάχιστον 400 από τις 577 έδρες της νέας Εθνοσυνέλευσης. Όμως πώς θα διαχειριστεί η γαλλική Δεξιά αυτήν την παντοδυναμία; «Κυρίως χωρίς θριαμβολογίες», λέει ο Πατρίκ Ντεβετζιάν, εκ των ηγετών του κυβερνητικού κόμματος, ο οποίος προσπαθεί να ρίξει τους τόνους. Το Εθνικό Μέτωπο, που καταποντίστηκε στο 4,29% χωρίς να εκλέξει κανέναν βουλευτή, αποδίδει την αποτυχία του στην «κλοπή»

ΚΑΤΑΠΟΝΤΙΣΤΗΚΑΝ

Οι Κομμουνιστές, οι Ακροδεξιοί του Λεπέν και οι Κεντρώοι του Μπαϊρού συγκέντρωσαν πολύ χαμηλά ποσοστά

των συνθημάτων του για την εθνική ταυτότητα και τους μετανάστες από τον Σαρκοζί. Οι Σοσιαλιστές
Οι Σοσιαλιστές, που συγκέντρωσαν 24,73% και εξέλεξαν μόνο έναν βουλευτή στον πρώτο γύρο, αναζητούν κόμματα για τη συγκρότηση μιας συμμαχίας της ευρύτερης Αριστεράς για τον δεύτερο γύρο. Όμως, ποιας Αριστεράς; Το Κομμουνιστικό Κόμμα περιορίστηκε στο ιστορικό χαμηλό 4,29%, οι τροτσκιστές στο 3,41% και οι Πράσινοι στο 3,25%. Γι΄ αυτό η Σεγκολέν Ρουαγιάλ δήλωσε χθες ότι θα επιδιώξει μια συμφωνία εκλογικής συνεργασίας και με τον κεντρώο Φρανσουά Μπαϊρού. Πάντως, η κομμουνίστρια ηγέτις Μαρί-Ζορζ Μπιφέ, παρά τον καταποντισμό του κόμματός της, προέτρεψε τους Αριστερούς να μη συμμαχήσουν με τους Κεντρώους. Αναλυτές δίνουν στους Σοσιαλιστές μια καλύτερη τύχη στον δεύτερο γύρο, ερμηνεύοντας το υψηλό ποσοστό αποχής, που έφτασε το 39%. Στην εφημερίδα «Παριζιέν», ο πολιτειολόγος Ρολάν Καϊρόλ, ο οποίος είναι και διευθυντής του ινστιτούτου δημοσκοπήσεων CSΑ, εκτιμά ότι η αποχή προήλθε κυρίως από τους ψηφοφόρους της Αριστεράς, «οι οποίοι στην πλειοψηφία τους θεώρησαν ότι το παιχνίδι είχε πια κριθεί» (μετά την ήττα της Σεγκολέν Ρουαγιάλ στις προεδρικές εκλογές). Υποστηρίζει επίσης ότι η μεγάλη νίκη της Δεξιάς οφείλεται στην αλλαγή που έγινε στις εκλογικές διαδικασίες (επί Ζοσπέν) με την οποία καθορίσθηκε οι βουλευτικές εκλογές να ακολουθούν τις προεδρικές. «Εάν είχε κερδίσει η Σεγκολέν Ρουαγιάλ, η Βουλή σήμερα θα ήταν πλειοψηφικά σοσιαλιστική», καταλήγει ο Καϊρόλ.«Ζαλισμένοι οι Σοσιαλιστές, καλούν σε μία νέα αφύπνιση», γράφει στο πρωτοσέλιδό της η «Λιμπερασιόν», η οποία προσθέτει ότι η Σεγκολέν Ρουαγιάλ «αποκαλύπτεται όλο και πιο ορεξάτη για το κόμμα, καθώς το περιβάλλον της τη βλέπει στην ηγεσία πιο γρήγορα από ό,τι αναμενόταν- και αυτό ύστερα από έναν καταστροφικό δεύτερο γύρο που θα μπορούσε να υποχρεώσει τον Ολάντ σε παραίτηση».


Περιμένουν την επώδυνη ατζέντα

ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ κατά του Σαρκοζί έγιναν μετά τις εκλογές της Κυριακής, αφήνοντας μερικές εκατοντάδες καμένα αυτοκίνητα.

Όμως ξεθύμαναν γρήγορα. Το μεγάλο ερώτημα που βάζουν πολιτικοί αναλυτές είναι τι θα συμβεί όταν ο Γάλλος πρόεδρος επιχειρήσει να εφαρμόσει την επώδυνη ατζέντα του: μεταρρυθμίσεις στα πανεπιστήμια, κατάργηση νόμων που προστατεύουν την εργασία, περιορισμό των προϋποθέσεων κήρυξης απεργίας από τους εργαζόμενους στις μεταφορές, νέες και πιο περιοριστικές νομοθεσίες για τους μετανάστες.


[ ΓΝΩΜΗ ] Να επανιδρυθεί η Αριστερά

Η ετυμηγορία είχε εκδοθεί, σαφέστατα, στις 22 Απριλίου, τη βραδιά του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών: με 36,45% των ψήφων, το σύνολο της Αριστεράς- από τους Τροτσκιστές μέχρι τους Πράσινους και από τους Σοσιαλιστές μέχρι τους Κομμουνιστές- είχε σημειώσει το χειρότερο αποτέλεσμά της από το 1969. Η ετυμηγορία επιβεβαιώθηκε και στις 10 Ιουνίου, τη βραδιά του πρώτου γύρου των βουλευτικών εκλογών. Με 39% των ψήφων, η Αριστερά σημειώνει το χειρότερο αποτέλεσμά της από την αρχή της Πέμπτης Δημοκρατίας, με την εξαίρεση των βουλευτικών του 1993 (35%). Ακόμη και τον Ιούνιο του 1968, στις εκλογές που ακολούθησαν τα γεγονότα του Μαΐου και κατέληξαν στον «Γαλάζιο ορίζοντα», η Αριστερά στο σύνολό της είχε συγκεντρώσει το 40,5% των ψήφων (τότε οι κομμουνιστές ήταν το ένα πέμπτο του εκλογικού σώματος).

Να λοιπόν σήμερα που η Αριστερά φτάνει στο ιστορικό ναδίρ της. Βέβαια, το Σοσιαλιστικό Κόμμα θα καταφέρει να σώσει τα «έπιπλα» στον δεύτερο γύρο και να γίνει η αξιωματική αντιπολίτευση στη νέα Εθνοσυνέλευση. Όμως, με ποσοστό μόλις 25%, σημειώνει τη χειρότερη επίδοσή του την τελευταία τριακονταετία, με εξαίρεση την καταστροφή του 1993 (19%). Όσο για τους Πράσινους, με 3,25% έδειξαν για άλλη μια φορά την ανικανότητά τους να πείσουν και να αποτελέσουν ένα σημαντικό ρεύμα στο γαλλικό πολιτικό τοπίο.

Η άνοιξη του 2007 δίνει λοιπόν ένα αποφασιστικό πλήγμα στη στρατηγική της ενότητας της Αριστεράς. Είναι προφανές ότι η Αριστερά δεν μπορεί πια να υπολογίζει στις διαιρέσεις της Δεξιάς ούτε στις παρενοχλήσεις που της προκαλούσε άλλοτε το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο.

Αντίθετα, η Δεξιά βρίσκεται σήμερα σε θέση ισχύος, ενωμένη για πρώτη φορά στους κόλπους ενός ενιαίου κόμματος, της Ένωσης για ένα Λαϊκό Κίνημα, το οποίο συγκέντρωσε μόνο του σχεδόν 40% των ψήφων (δηλαδή 2 μονάδες παραπάνω από τους γκωλικούς τον Ιούνιο του 1968) και περισσότερο από 45% μαζί με τους άλλους δεξιούς συμμάχους. Μόνο το Κίνημα για τη Δημοκρατία του Φρανσουά Μπαϊρού (7,61%) την εμπόδισε να ξεπεράσει το φράγμα του 50%. Όσο για την άκρα Δεξιά, έχασε τη θέση που είχε κατακτήσει πριν από 20 χρόνια.

Είναι προφανές ότι οι καιροί έχουν αλλάξει. Η Αριστερά πρέπει να επινοήσει από την αρχή τα πάντα: τον στόχο της, το πρόγραμμά της, τη στρατηγική της.