Άρωμα Πόντου στο Ντύσελντορφ

Ο πατέρας της είναι από τη Νάξο και η μητέρα της Πόντια. Η 17χρονη Μαρία Πρωτόπαππα γεννήθηκε στο Βερολίνο, όπου ζει μέχρι σήμερα. Όπως λέει, όμως, «η καρδιά είναι ποντιακή». Για 4η συνεχόμενη χρονιά χόρεψε μαζί με άλλους 1.384 νέους στο 26ο Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Ποντιακών Χορών Νεολαίας που έγινε στο Ντύσελντορφ της Γερμανίας το περασμένο Σάββατο.
Εκατοντάδες παιδιά σαν τη Μαρία, πιτσιρίκια πέντε κι έξι ετών, έφηβοι με μαλλιά μοϊκάνα και σκουλαρίκια, όλοι ντυμένοι με τις ποντιακές στολές, μαζεύτηκαν για ακόμη μία χρονιά στο Φεστιβάλ ποντιακών χορών νεολαίας. Είναι τα παιδιά των Ποντίων μεταναστών που ταξίδεψαν απ΄ όλες τις γωνιές της Γερμανίας, από την Αυστρία, το Βέλγιο, την Ελβετία για να χορέψουν στο Ντύσελντορφ.

Το φεστιβάλ άρχισε πριν από 26 χρόνια στο Ανόβερο. Από τότε κάθε χρόνο μία γερμανική πόλη φιλοξενεί το φεστιβάλ Ποντιακών Χορών της Νεολαίας: χίλια τριακόσια ογδονταπέντε παιδιά πιασμένα χέρι χέρι χορεύουν παθιασμένα στον σκοπό που παίζουν ο κεμεντζές (ποντιακή λύρα), το γαβάλ (φλογέρα) και το ταούλ (νταούλι). Πέντε χιλιάδες θεατές χειροκροτούν

Γ. ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ

«Όταν χορεύει ο Πόντιος κοροϊδεύει τον χάρο», δήλωσε ο μεγάλος συνθέτης που παρακολούθησε το Φεστιβάλ

όρθιοι. Είναι η στιγμή που το Ρhilipshalle, o μεγάλος συναυλιακός χώρος στο Ντύσελντορφ της Γερμανίας, μοιάζει πολύ… μικρός. Το 26ο Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Ποντιακών Χορών Νεολαίας έχει μόλις αρχίσει. Οι νεαροί χορευτές είχαν διανύσει εκατοντάδες χιλιόμετρα με πούλμαν, τρένα, αεροπλάνα και Ι.Χ. από όλες τις γωνιές της Γερμανίας, του Βελγίου, της Ελβετίας και της Αυστρίας έως το Ντύσελντορφ, στη δυτική άκρη της Γερμανίας, για το ραντεβού των 39 χορευτικών συγκροτημάτων του Πόντου.

Ενθουσιασμένος, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ποντίων Ευρώπης Γιώργος Αμαραντίδης χαρακτήρισε το φεστιβάλ «πολιτιστική επανάσταση». Ο συνθέτης Γιάννης Μαρκόπουλος είπε ότι ήταν μία από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές της ζωής του: «Όταν χορεύει ο Πόντιος κοροϊδεύει τον χάρο».

Ο πρόεδρος της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδας Γιώργος Παρχαρίδης τόνισε από την πλευρά του ότι πρέπει επιτέλους οι πολιτικοί να πιέσουν για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων. Και ο επίτιμος πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συλλόγων Ποντίων Ευρώπης Χρήστος Γαλανίδης δεν έκρυψε τη χαρά του για την αύξηση των συμμετοχών.


Νέα, ωραία και λυράρισσα!

«ΣΤΗ ΛΥΡΑ, η Μαρία Πέσσιου…». Ο παρουσιαστής του Φεστιβάλ Ποντιακών Χορών Αχιλλέας Βασιλειάδης παρουσιάζει τους οργανοπαίχτες και μαζί τη νεαρή λυράρισσα. Ο χώρος σείεται για μερικά δευτερόλεπτα από τα χειροκροτήματα 5.000 θεατών. Και το δοξάρι της Μαρίας πιάνει δουλειά.

Η Μαρία γεννήθηκε στο Ντύσελντορφ από Πόντιους γονείς. Μεγάλωσε με τα ακούσματα της ποντιακής λύρας, του κεμεντζέ, που υπήρχε και στο σπίτι τους. «Αλλά ο πατέρας μου τον προόριζε για τον αδερφό μου» λέει. Εκείνη είχε άλλη γνώμη και θυμάται ότι από έξι ετών τον γραντζουνούσε. Σιγά σιγά άρχισε να μαθαίνει τα μυστικά του.

Όπως στην Κρήτη, έτσι και στους Πόντιους οι λυράρισσες είναι σπάνιο φαινόμενο. Όμως αυτό χάρη και στη Μαρία έχει αρχίσει πια να αλλάζει. Η Σεβαστή από τον σύλλογο του Λούντεντσαϊντ λέει ότι τα «τα μικρά κορίτσια βλέπουν τη Μαρία να παίζει λύρα και θέλουν να μάθουν κι αυτά».


Οδοιπορικό στις χαμένες πατρίδες

ΠΑΙΖΕΙ τρία ποντιακά μουσικά όργανα. Γαβάλ, ταούλ και τουλούμ (ασκός). Διδάσκει ποντιακούς χορούς. Ο Χρήστος Σαββίδης ταξίδεψε από τη Γερμανία στον Πόντο για να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ για τον ξεριζωμό. Σπουδάζει σε πανεπιστήμιο του Βερολίνου.

«Η επαφή, το δέσιμο, με την παράδοση και την ιστορία του Πόντου είναι τρόπος ζωής» λέει, στα ελληνικά ο 23χρονος, ο οποίος μόλις πριν από λίγους μήνες ολοκλήρωσε ένα φιλμάκι για τον Πόντο. Το παρουσίασε στη συνδιάσκεψη της ποντιακής νεολαίας και τους… ξεσήκωσε: «Όλοι μου ζητούσαν κόπιες. Στόχος μου ήταν να τους κάνω να αγαπήσουν τον Πόντο. Γι΄ αυτό το έφτιαξα. Να δουν όλα αυτά για τα οποία είχαν ακούσει από τις διηγήσεις των γιαγιάδων και των παππούδων τους. Είναι διαφορετικό να τα ακούς και διαφορετικό να τα βλέπεις. Όπως για παράδειγμα τον δύσβατο δρόμο στο βουνό για την Παναγία Σουμελά», λέει. Επισκέφτηκε δύο φορές την πατρίδα των προγόνων του, τον Πόντο, το 2000 και το 2005. Με μία κάμερα στο χέρι του και με συνοδοιπόρους τη μητέρα του και τη γιαγιά του, αποτύπωσε τις εικόνες από τα χωριά και τις ιστορικές περιοχές του ποντιακού ελληνισμού. «Πήγα στην Αμάσεια, την Τραπεζούντα, στην Παναγία Σουμελά. Ακόμα στα χωριά μας μιλάνε ελληνικά».