Εναλλακτικά ΠΑΣΟΚ: Να ΄τανε το 2001!

«ΔΥΟ ΑΝΘΡΩΠΟΙ στη Χαριλάου Τρικούπη χαρήκαμε που γύρισε ο Λαλιώτης: η Τζούλια κι εγώ!». Η Τζούλια είναι η Τζούλια Κασκαμπά συνεργάτις του Λαλιώτη. Ο ομιλών δεν είναι ούτε ο Πέτρος Ευθυμίου, ούτε ο Νίκος Αθανασάκης, πρόσωπα συνδεδεμένα με τον Κώστα στην τριαντάχρονη ιστορία του ΠΑΣΟΚ. Προσθέτει όμως: «Το λέω γιατί ξέρω πώς γίνονται οι εκλογές».

Στην πολιτική όλα λειτουργούν συμβολικά. Με την επάνοδο Λαλιώτη γράφεται το πιο πρόσφατο κεφάλαιο σε μια κόντρα που έχει ξεκινήσει περί το 2001. Αντίπαλες είναι δύο ομάδες. Η μια αναφέρεται ως «γενιά του Πολυτεχνείου» και απαρτίζεται από επαγγελματίες της πολιτικής που ξεκίνησαν από τα αμφιθέατρα, καθιερώθηκαν πλάι στον Ανδρέα και μετά συνέχισαν με τον Σημίτη. Ο Λαλιώτης είναι ο «κ. ΠΑΣΟΚ» ενώ ο Ευθυμίου ο άνθρωπος που ισορροπεί στον άξονα πολιτικής και επικοινωνίας. Δύο πρόσωπα με ισχυρό δίκτυο επιρροής εντός και εκτός πολιτικής. Η άλλη ομάδα είναι τα «παιδιά του Σημίτη»: Χρυσοχοΐδης, Διαμαντοπούλου, Χριστοδουλάκης, Νεονάκης, Πρωτόπαπας, Φλωρίδης και πολλοί άλλοι.

Οι δύο ομάδες συγκρούονται από το 2001 με φόντο την πρωθυπουργία Σημίτη, που ευνοεί, βεβαίως, τα πολιτικά του τέκνα. Τα αντίπαλα στρατόπεδα διαφωνούν σε πολλά: ταυτότητες και σχέση με Χριστόδουλο, Ασφαλιστικό, αντίληψη για το μέλλον του ΠΑΣΟΚ. Βεβαίως, η μάχη αφορά τον έλεγχο της εξουσίας και το «μετά» τον Σημίτη. Υπάρχουν κι άλλοι στο παιχνίδι, κυρίως οι πρωτοκλασάτοι- από Βενιζέλο, Πάγκαλο και Βάσω μέχρι Αλέκο Παπαδόπουλο, Σκανδαλίδη, Παπουτσή ή Γιάννο Παπαντωνίου- καθώς και κάποιοι ουδέτεροι, όπως ο Δημήτρης Ρέππας ή ο Τηλέμαχος Χυτήρης. Αλλά αυτοί γίνονται σιγά-σιγά θεατές. Η σύγκρουση των δύο ομάδων κορυφώνεται το 2003, όταν ο Σημίτης επιβάλλει τον Χρυσοχοΐδη στη θέση του Λαλιώτη στη Χαριλάου Τρικούπη. Αλλά είναι μια πύρρειος νίκη. Ο Πρωθυπουργός δεν έχει ανάσα. Πριν περάσουν πέντε μήνες, αρχίζει να προετοιμάζει μυστικά τη διαδοχή του από τον Γιώργο Παπανδρέου.

Ο ΝΕΟΣ ΑΡΧΗΓΟΣ του ΠΑΣΟΚ αίρεται πάνω από τον πόλεμο των δύο ομάδων. Με τα «παιδιά του Σημίτη» έχει εκλεκτικές σχέσεις, ενώ παίρνει αποστάσεις από τον προκάτοχό του. Αλλά είναι η παρέα του Πολυτεχνείου που ξεκινάει με πραγματικό ντεζαβαντάζ. Η χειρότερη χρονιά της δεν είναι το 2003, αλλά το 2004, όταν μόνο ο Αθανασάκης είναι στη Χαριλάου Τρικούπη- κι αυτός διαδέχεται από σπόντα τον Βούγια στη θέση του εκπροσώπου Τύπου. Οι άλλοι είναι στην απέξω. Με τη νομιμοποίηση του ονόματος και τον αέρα της πολιτικής του επικυριαρχίας, ο Γιώργος Παπανδρέου ξαναφτιάχνει το ΠΑΣΟΚ χωρίς να δεσμεύεται από ομαδοποιήσεις. Υπάρχει το γραφείο και οι άνθρωποί του. Καλούνται πλάι του κάποια στελέχη της εμπιστοσύνης του (όπως οι Πετσάλνικος, Τσούρας και Καστανίδης), ενώ υπάρχουν και οι ανάγκες της ποσόστωσης υπέρ των γυναικών. Παρά τη ροπή του προς την ανανέωση, ο Γιώργος φτιάχνει τελικά ένα ΠΑΣΟΚ όπου αναμειγνύονται παλιοί και νέοι, σε όργανα που διαρκώς αλλάζουν. Στη Βουλή, ο Παπανδρέου βασίζεται στην ικανότητα του Δημήτρη Ρέππα να συνθέτει. Στο κόμμα όμως πειραματίζεται, επιλέγοντας την Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου. Αυτά μέχρι το μέσον του 2006. Από το περσινό καλοκαίρι και μετά, ο Γιώργος αρχίζει να επιδεικνύει έναν κλασικισμό στις κομματικές επιλογές του. Ο Αθανασάκης, που έχει ενσωματωθεί στο σύστημα Παπανδρέου αποκτώντας «Μπλάκμπερι», παίρνει τη θέση του γραμματέα. Ο Πέτρος Ευθυμίου, που έχει κάνει ένα δειλό «comeback» ως συντονιστής για την Οικονομία, γίνεται εκπρόσωπος Τύπου. Και η αντίστροφη μέτρηση για την επάνοδο Λαλιώτη έχει αρχίσει.

Στο ίδιο διάστημα τα «παιδιά του Σημίτη» όχι μόνο έχουν χάσει έδαφος, αλλά έχουν αλληλο-σκοτωθεί. Όταν ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης δεν εκλέγεται στο Πολιτικό Συμβούλιο πέρσι τον Δεκέμβριο, πολλοί βλέπουν «δάκτυλο Άννας». Η Διαμαντοπούλου διεκδικεί την ηγεσία της ομάδας, αφθονούν όμως οι αφηγήσεις για εκσυγχρονιστές που έχουν πέσει στην αγκαλιά του Βενιζέλου.

Ούτως ή άλλως, η επάνοδος Λαλιώτη σηματοδοτεί τη «ρεστορασιόν» της «ομάδας του Πολυτεχνείου», που αποκαθίσταται σιγάσιγά με όρους 2001.