Ο άνδρας που μισούσε τις γυναίκες

Ο Αντρέας Μάρκαρντ ήταν ένας από τους πιο διαβόητους και επικίνδυνους νταβατζήδες στο Βερολίνο. Οι πόρνες που ήλεγχε έκαναν πιάτσα στους δρόμους της πόλης, ενώ ο ίδιος τις παρακολουθούσε στενά, μέσα από την κόκκινη Φεράρι του.

Πρώην πρωταθλητής του καράτε, πληρωνόταν από τους τοπικούς μαφιόζους να… φροντίζει για την εξόφληση οφειλών από όσους είχαν κάνει συμφωνία με τη μαφία και μετά προσπαθούσαν να μην καταβάλουν τα υπεσχημένα. Έτσι, για κάποιο διάστημα δούλεψε ως μπράβος της μαφίας.

Έπειτα από λίγο όμως, μέσα στα κυκλώματα της παρανομίας διείδε την ευκαιρία που είχε ο ίδιος να γίνει πλούσιος και ανεξάρτητος.

Στα 25 του χρόνια ο Μάρκαρντ είχε γίνει ο απόλυτος νταβατζής:

βαριές χρυσές αλυσίδες γυάλιζαν μέσα από τα μεταξωτά πουκάμισά του, ενώ φορούσε μόνο ρολόγια Ρόλεξ αξίας τουλάχιστον 30.000 ευρώ. «Ζούσα σε έναν κόσμο ψεύτικο», λέει.

Άλλος άνθρωπος. Σήμερα ο 52χρονος Μάρκαρντ έχει εκδώσει την αυτοβιογραφία του. Δεν διαθέτει πια ούτε Φεράρι ούτε Ρόλεξ, οδηγεί ένα φορτηγάκι Ρενό, φοράει ρολόι Σουότς και είναι άλλος άνθρωπος. Με υποδέχεται στο γυμναστήριο του οποίου είναι ιδιοκτήτης, μαζί με τη σύντροφό του Μάριον. Δεν είναι γοητευτικός αλλά απότομος και μιλάει πολλή ώρα για το παρελθόν του, συχνά με ελαφρώς αλαζονικό τρόπο. Ακόμα και σήμερα είναι φανερό ότι αυτός ο άνδρας είναι χαρισματικός, αλλά πλέον τα χαρίσματά του δεν είναι του είδους που ήταν κάποτε, όταν ενέπνεε το δέος και συχνά τη μαζοχιστική υποταγή των γυναικών που έβαζε να εργάζονται ως πόρνες για λογαριασμό του.

«Πριν από χρόνια», λέει, «δεν υπήρχε η παραμικρή περίπτωση να καθήσω σε ένα τραπέζι απέναντι σε μια γυναίκα και να κάνω κανονική συζήτηση μαζί της. Οι γυναίκες δεν ήταν ανθρώπινα όντα στα μάτια μου. Ήταν απλώς αντικείμενα, ζώα ώριμα προς εκμετάλλευση και διαμελισμό». Η Μάριον συμφωνεί. «Ήταν πάρα πολύ κακός άνθρωπος», λέει χαμηλόφωνα, κουνώντας καταφατικά το κεφάλι της. Και είναι γεγονός πως το παρελθόν του είναι μια αδιάκοπη βία εναντίον των γυναικών. Η βιαιότητά του είχε διττό στόχο: «Εκτός από το να βγάλω χρήματα, το κίνητρο της ζωής μου ήταν να τσακίζω γυναίκες με τη δύναμη της θέλησής μου, να τις κάνω να συνειδητοποιούν ότι δεν αξίζουν απολύτως τίποτε, δεν έχουν την παραμικρή αξία ως άνθρωποι, απλώς και μόνο επειδή είναι γυναίκες», σημειώνει.

Έτσι, από τα 17 του, όπως ομολογεί ο ίδιος, η ζωή του ήταν «μια αδιάκοπη εκστρατεία μίσους ενα- ντίον όλων των γυναικών».

Ύστερα από μακροχρόνια ψυχανάλυση που αναγκάστηκε να κάνει στη φυλακή, κυκλοφόρησε στα γερμανικά την αυτοβιογραφία του

«Πώς μπορείς να το κάνεις αυτό σε ένα παιδί;»

Η μεταστροφή του Μάρκαρντ άρχισε όταν ήταν 40 χρόνων και κάτι. Ήδη είχε εκτίσει ποινή στη φυλακή, όταν μια πόρνη που ήλεγχε τον πήγε στο δικαστήριο κατηγορώντας τον για βαριά σωματική βλάβη.

Καταδικάστηκε σε οκτώ χρόνια κάθειρξης και έχασε όλα του τα χρήματα. Στη φυλακή αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει το παρελθόν του, που τον οδήγησε σε αυτό το σημείο.

Ο Μάρκαρντ περιγράφει στο βιβλίο του πως η μητέρα του τον κακοποιούσε σεξουαλικά από έξι ετών. Ζήλευε παθολογικά τις φίλες που είχε ο γιος της ως έφηβος και σκοπίμως υπέσκαπτε τις νεανικές σχέσεις του. Μόνο ύστερα από μακροχρόνια ψυχοθεραπεία κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του, ο Μάρκαρντ μπόρεσε να αναζητήσει τις ρίζες της ζήλειας που είχε η μητέρα του για τις σχέσεις τουζήλεια που γεννήθηκε όταν οι γονείς του χώρισαν και η μητέρα του πήρε στο κρεβάτι της τον μικρό γιο της.

Ακολούθησαν επτά χρόνια σεξουαλικής κακοποίησης – έως τα 13 του- που ο Μάρκαρντ υπέμεινε. Πριν από τρία χρόνια, όταν πέθανε η μητέρα του, ο Μάρκαρντ την έθαψε χωρίς καθόλου τύψεις σε έναν ανώνυμο τάφο.

Ενοχές και μίσος.
Σήμερα τι υπερισχύει μέσα του, ποιο συναίσθημα: οι ενοχές του για τις γυναίκες που ηθελημένα κατέστρεψε διά παντός ή το μίσος προς τη μάνα του; «Το μίσος. Ήμουν μικρό παιδί. Πώς μπορείς να κάνεις κάτι τέτοιο σε ένα παιδί;

Ίσως κάτι της είχε συμβεί και εκείνης στο παρελθόν της, ίσως ήταν άρρωστη. Γιατί όμως έπρεπε να το βγάλει αυτό σ΄ εμένα», λέει με πληγωμένο, παιδικό βλέμμα. «Ακόμα και σήμερα τη μισώ»…

© Τhe Τimes, 2007