Ημερολόγιο Συνόρων Μια αθηναϊκή ιστορία από την Αγγλία

«Με λένε Σάρα Ετλίνγκερ. Γεννήθηκα το 1967 στην Αarhus, μια πόλη της Δανίας… Εκεί με υιοθέτησαν Άγγλοι γονείς. Δεν μου αρέσει να μιλώ γι αυτό. Οι καταγωγές μου είναι πολλές. Και τα ταξίδια που έκανα δεν είναι λίγα…

… Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ βρέθηκε στη Δανία για να εργαστεί ως διευθυντής της Εlizabeth Αrden, της γνωστής αλυσίδας καλλυντικών. Στα σαράντα του όμως αποφάσισε να τα παρατήσει όλα. Γύρισε στην Αγγλία για να σπουδάσει θεολογία. Η μητέρα μου έπαθε σοκ, αλλά τον ακολούθησε. Μετά τις σπουδές του ο πατέρας μου έγινε παπάς. Εγώ μεγάλωσα ως η κόρη του παπά. Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό, καθώς ο πατέρας μου ήταν πολύ ανοιχτόμυαλος άνθρωπος. Η σχέση μου με τη θρησκεία πήρε μια απότομη στροφή όταν ήμουν είκοσι δύο χρόνων. Τότε είπα στον πατέρα μου ότι δεν αρνούμαι τη θρησκεία αλλά δεν θέλω να έχω καμία σχέση με τη θεσμοθετημένη θρησκεία. Δεν θυμάμαι τι απάντησε… Επειδή μετακινούμασταν διαρκώς σε όλη την Αγγλία, καθώς οι παπάδες αλλάζουν συχνά ενορία, πήγα σε οκτώ διαφορετικά σχολεία. Το τι σημαίνει μισαλλοδοξία το κατάλαβα για πρώτη φορά όταν έμενα στο Βarnet, μια μεσοαστική περιοχή του Λονδίνου όπου μένουν κυρίως λευκοί. Εκεί είδα τους σκίνχεντ…

Από την κόρη του παπά οι άλλοι περιμένουν είτε να είναι άριστη και σιωπηλή μαθήτρια, είτε εντελώς έξω από τα μέτρα. Εγώ ήθελα να είμαι ο εαυτός μου. Αποφάσισα να ασχοληθώ με την τέχνη. Πήγα στη Σχολή Καλών Τεχνών του Μiddlesex. Όταν τελείωσα επέλεξα το Λίβερπουλ για να συνεχίσω τις σπουδές μου. Έμεινα στο Τoxteth. Εδώ ζούσαν κάποτε οι πλούσιοι δουλέμποροι που έφερναν σκλάβους, κυρίως από την Αφρική, και τους έστελναν στην Αμερική. Το Τoxteth ήταν η τελευταία αγορά των σκλάβων. Η πόλη ζει ακόμη με τα φαντάσματα

LΙΝΚ

www.gkapllani.com

Όταν πρέπει να μπεις στο πετσί της καινούργιας χώρας, τότε έρχονται τα δύσκολα. Δεν ξέρεις τα ονόματα των δρόμων.
Ψελλίζεις…

του παρελθόντος. Παρόλα αυτά τo Λίβερπουλ είναι μια γοητευτική πόλη… Όταν τελείωσα τις σπουδές όμως είδα πόσο δύσκολο ήταν να βρω δουλειά εκεί. Τότε με επέλεξαν για τρεις διαφορετικές εκθέσεις που μου άνοιξαν πόρτες για εργασία. Είχα τρεις προτάσεις και επέλεξα μια πολύ καλή δουλειά στο Λονδίνο. Ως σχεδιάστρια υφασμάτων. Ήμουν είκοσι τεσσάρων χρόνων και έβγαζα περισσότερα χρήματα από τον πατέρα μου. Δούλευα σκληρά, ταξίδευα σε όλη την Ευρώπη, είχα μπροστά μου μια λαμπρή καριέρα. Μόνο που όλο αυτό δεν είχε καμία σχέση με τη ζωγραφική. Η ζωή όμως είναι απρόβλεπτη. Μια σύμπτωση, ένας έρωτας αρκεί ώστε να αλλάξεις ξανά ζωή. Τότε γνωρίστηκα με τον Γιώργο, τον σημερινό μου σύζυγο. Μείναμε για κάποιο διάστημα στο Λονδίνο. Κάποια στιγμή είπαμε να έρθουμε στην Ελλάδα. Στην αρχή με το σύνθημα «βλέποντας και κάνοντας». Περισσότερο ήθελα εγώ να έρθω στην Ελλάδα. Δεν μου άρεσε πια η ζωή στο Λονδίνο. Έφθασα στην Αθήνα τον Αύγουστο του 1991. Στην αρχή με σόκαραν το χάος και η έλλειψη πρασίνου. Αλλά μου ταίριαζαν πολύ οι άνθρωποι. Στο Λονδίνο μπορείς να βγάλεις χρήματα τέσσερις φορές παραπάνω αλλά σου λείπει δέκα φορές παραπάνω, ο χρόνος…

Στην Αθήνα όμως γνώρισα ένα άλλο σύνορο. Εκείνο τού να είσαι ξένος. Δεν ήμουν βέβαια ο κλασικός ξένος. Ερχόμουν από το Λονδίνο. Είχα χρήματα στην άκρη. Προπαντός είχα τον Γιώργο. Αλλά αυτή η αίσθηση ότι δεν ανήκεις εδώ σου αλλάζει τα φώτα. Στην αρχή είναι εύκολα. Μαθαίνεις κάποιες φράσεις όπως «δυο μπίρες», «ζέστη σήμερα» και καθαρίζεις. Όταν πρέπει να μπεις στο πετσί της καινούργιας χώρας, τότε έρχονται τα δύσκολα. Δεν ξέρεις τα ονόματα των δρόμων. Ψελλίζεις. Συνειδητοποιείς ότι η ζωή σου είναι σαν μια λευκή σελίδα που πρέπει να την ξαναγράψεις. Το να είσαι ξένος αποτελεί όμως και «προνόμιο». Ξαναβλέπεις τον κόσμο έτσι όπως δεν τον είχες δει ποτέ. Αναρωτιέσαι για το ποια είσαι, ποια είναι τα όριά σου… Ρίχτηκα λοιπόν με τα μούτρα για να μάθω ελληνικά. Ήθελα να μπω μέσα σε αυτό που λέγεται Ελλάδα, Αθήνα. Παράλληλα βρήκα ένα στούντιο στο Γκάζι. Το Γκάζι είναι η πιο οικεία περιοχή της Αθήνας για μένα. Ήταν ένα εκκεντρικό μέρος τότε, ενώ τώρα γίνεται της μόδας. Ζωγράφιζα ασταμάτητα και κάποια στιγμή άρχισα να συμμετέχω σε εκθέσεις…


«Γελοιογραφίες έσχατων συγκινήσεων»

Για πολλά χρόνια η ζωγραφική μου ήταν επικεντρωμένη πάνω στο θέμα της γυναικείας ταυτότητας. Ζωγράφιζα πελώριους πίνακες όπου απεικόνιζα το γυναικείο σώμα σε κατάσταση εγκυμοσύνης. Οι αναπαραστάσεις των ηλικιωμένων γυναικών και της εγκυμοσύνης είναι ανοίκειες εικόνες. Όχι μόνο στις διαφημίσεις αλλά και στην ιστορία της τέχνης η γυναίκα αναπαρίσταται συνήθως ως ένα όμορφο και «ατσαλάκωτο» αντικείμενο. Στην τωρινή μου έκθεση προσεγγίζω το ανθρώπινο πρόσωπο. Δεν απεικονίζω ακριβώς το πρόσωπο, αλλά κομμάτια, τις ιδιαίτερες εκφράσεις, τις συσπάσεις του. Είναι σχεδόν «γελοιογραφίες» έσχατων συγκινήσεων, τις οποίες συνήθως φροντίζουμε να κρύψουμε από τα βλέμματα των άλλων. Οι ζωγράφοι που με έχουν επηρεάσει πιο πολύ στη δουλειά μου είναι ο Francis Βacon και ο Gerhard Richter… Πώς; Αν άξιζε τον κόπο να φύγω από το Λονδίνο; Δύσκολη ερώτηση. Σε κάθε περίπτωση η ζωή μου είναι εδώ πλέον. Έχω δυο παιδιά, που είναι Έλληνες και Άγγλοι ταυτόχρονα. Τι μου έδωσε το ταξίδι; Προπαντός εδώ κατάφερα να κάνω αυτό που ήθελα. Και αυτό το οφείλω στην Αθήνα. Η Αθήνα αλλάζει και μαζί της και η τέχνη. Όταν πρωτοήρθα την έβρισκα αρκετά ελληνοκεντρική. Τώρα βλέπω τις καινούργιες επιρροές και μία νέα δυναμική. Η πόλη γίνεται πιο κοσμοπολίτικη και η τέχνη της επίσης. Η Αθήνα είναι μια πόλη με απίστευτη ενέργεια. Που σε παρασέρνει, σε απελευθερώνει…»