ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Το καράβι οδηγείται με ταχύτητα σε ξέρα

Θέλω να βοηθήσω. Δεν το αντέχω αυτό που γίνεται. Δεν το αντέχω και δεν το ανέχομαι. Να τον βλέπω να πάσχει έτσι. Να έχει χαθεί το χαμόγελο από το πρόσωπό του και τα γελαστά του μάτια να έχουν δώσει τη θέση τους σε σύννεφα βαριά, μαύρα, σκοτεινιασμένα, προπομποί μιας καταιγίδας που έρχεται, νάτη, τη βλέπω. Είδα τις φωτογραφίες του πάνω στην κανονιοφόρο «Κάσο» τη διπλοβαφτισμένη (άσχετο, αλλά ένα μυστήριο πράγμα μ΄ αυτή την κυβέρνηση. Ξαναβαφτίζει ό,τι είχε βαφτίσει η προηγούμενη και εγκαινιάζει ξανά έργα που είχαν εγκαινιαστεί επί κυβερνήσεως Σημίτη. Συγγνώμη, αλλά έργα δικά σας δεν έχετε να εγκαινιάσετε;). Τον είδα λοιπόν να ατενίζει με το βλέμμα του πληγωμένου το απέραντο γαλάζιο και προς στιγμήν μού ήρθε στο μυαλό ότι κάτι τέτοιες στιγμές γεννιούνται οι μεγάλοι ποιητές, οι μεγάλοι πεζογράφοι. Πώς γράφτηκαν νομίζετε «Τα λόγια της πλώρης»; Πώς έγραψε ο Καββαδίας τον «Σταυρό του Νότου»; Σε στιγμές απόλυτης μοναξιάς, που είσαι εσύ, ο εαυτός σου κι ένα λευκό χαρτί…

Στον βυθό
Αλλά σταθήκαμε άτυχοι. Γιατί έκανε δώδεκα, δεκατρείς ώρες η «Κάσος» να φτάσει μέχρι την Κάσο, πλην όμως δεν υπολογίσαμε τον παράγοντα Μεϊμαράκη. Που του την έπεσε από κοντά και τον έψελνε, μπας και ξεκουνηθεί και κάνει κάτι, διότι το καράβι οδηγείται με ταχύτητα σε ξέρα και κατόπιν με μαθηματική ακρίβεια στον βυθό να κάνει παρέα στο «Σι Ντάιαμοντ». Αλλιώς θα χαιρετίζαμε τώρακαι πρώτος εγώ, που όσο και να το πεις μια έφεση στη λογοτεχνία την έχω- «Τα λόγια του Κώστα»! Ποιητική συλλογή, ικανή να ανταγωνιστεί τους πιο καταξιωμένους ποιητές μας, Σεφέρη, Γκάτσο ή και Ελύτη ακόμη. Διότι εκείνοι έγραψαν σε στιγμές ποιητικές έξαρσης. Εκείνος, για να περιγράψει τα πάθη του. Τα δικά του και της κυβέρνησής του. Που ανέλαβαν τις τύχες της χώρας και τώρα το έχουμε μετανιώσει όλοι. Κι εμείς που τον κάναμε Πρωθυπουργό κι εκείνος που είχε το θάρρος (προσοχή, διορθωτή μου, το θάρρος λέμε, όχι το θράσος) και ανέλαβε- είμαι σίγουρος!

Ποίημα
Διότι άμα είσαι στην αντιπολίτευση, είσαι αρχηγός. Λες ό,τι σου κατέβει και όπως σου έρθει. Σε κανέναν δεν δίνεις αναφορά, χτυπάς αλύπητα την κυβέρνηση και είσαι σίγουρος πως ό,τι και να πεις- για την κυβέρνησημέσα είσαι! Κάνεις την καταγγελία επιστήμη. Τρόπο ζωής. Τέχνη μοναδική. Αλλά άμα έρθει η (μαύρη) ώρα να αναλάβεις, να γίνεις εσύ πρωθυπουργός, εκεί αρχίζουν τα δύσκολα. Και επειδή για την πρωθυπουργία δεν υπάρχει αυτόματος πιλότος- δεν έχει εφευρεθεί δηλαδή ακόμη- και κάτι πρέπει να κάνεις, αρχίζεις τις εσωτερικές αναζητήσεις. Ε, εκεί πάνω, σ΄ αυτή την κρίσιμη εσωτερική διαδικασία, είναι που σου δίνει διέξοδο η ποίηση! Η στήλη εν προκειμένω και με πολύ κόπο, πρέπει να ομολογηθεί, έβαλε στο χέρι ένα μικρό ποίημα του προέδρου Κώστα, ελάχιστη απόδειξη του πηγαίου ταλέντου του, και το παραθέτει σε παγκόσμια αποκλειστικότητα:

«Καλά εγώ ξεκίνησα/ στο δρόμο όμως με βρήκαν/ του κόσμου οι αναποδιές/ του Σάββα η χειρότερη/ και τώρα ψάχνω για να βρω/ διέξοδο να φύγω/ πλην όμως το ομολογώ (το πιάσατε το υπονοούμενο,υποθέτω),δεν ξέρω τι να κάνω»!

Βουτιές στο παρελθόν
«Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα», που λένε, αλλά δεν θα πέσω και στην κατάθλιψη επειδή ο πρόεδρος Κώστας αγνόησε πως «όλα εδώ πληρώνονται» και βάλθηκε να μας πείσει- το 2004- ότι έτσι και τον κάναμε Πρωθυπουργό, η Ελλάδα θα γινόταν ο παράδεισος επί γης. Ότι θα τρώγαμε με χρυσά κουτάλια και άλλα παρεμφερή σκεύη, ότι πουλάκια θα κελαηδούσαν πάνω από το κεφάλι μας, ότι θα διαβιούσαμε μέσα στη χλίδα και γενικώς θα την περνούσαμε ζωή και κότα, επειδή Εκείνος θα μεριμνούσε πριν από μας, για μας. Διότι άμα υπόσχεσαι πολλά- τι πολλά, τα πάντα σε όλους, ο άνθρωπος- είναι σίγουρο ότι δύσκολα θα υλοποιήσεις το ελάχιστο από όλα αυτά. Ο Καραμανλής πάλι, το ΄θελε, δεν μπορείς να πεις, πολύ να γίνει πρωθυπουργός. Μα πάρα πολύ. Αλλά μετά, σίγουρα, το μετάνιωσε. Και τώρα που έφτασε η ώρα της κρίσης, η ώρα που καλείται να απολογηθεί για όλα αυτά τα φαινόμενα που παρουσιάστηκαν στην άμωμη, ως παρθένα, Νέα Δημοκρατία, δεν ξέρει τι να πει. Και κάνει πάλι, όπως προχθές στη Βουλή, βουτιές στο παρελθόν. Το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, το ΠΑΣΟΚ, οι κλέφτες, τα λαμόγια…

Τι χρώμα έχει το σκάνδαλο;
Καμιά αντίρρηση, αλλά εδώ υπάρχει ένα θέμα- ένα χοντρό θέμα. Από όλο αυτό το μέγα σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, ακόμη και η Δικαιοσύνη, που φάνηκε να ενστερνίζεται (δεν μ΄ αρέσει το ρήμα, το αλλάζω με το «συμβαδίζει με») τις απόψεις του Καραμανλή, ίσα που κατάφερε να οδηγήσει στο δικαστήριο μια υπόθεση, αυτή την περίφημη υπόθεση της ΔΕΚΑ. Και με μεγάλο κόπο να την ξαναοδηγήσει στο δικαστήριο, σε δεύτερο βαθμό, γιατί στην πρώτη δίκη οι άνθρωποι αθωώθηκαν. Ακούσατε εσείς για άλλη υπόθεση; Μάθατε για στέλεχος ή στελέχη του ΠΑΣΟΚ που να έκατσαν στο εδώλιο για το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου; Εγώ όχι, και αν γνωρίζετε τίποτε σχετικό ενημερώστε με και μένα, γιατί (θα) έχω χάσει συνέχειες από το έργο. Αντιθέτως, είδαμε πολλά γαλάζια παλικάρια, μερικοί εκ των οποίων κορυφαίοι χορηγοί της Ν.Δ., αλλά και συγγενείς κορυφαίων στελεχών της να καταδικάζονται. Κι άλλοι να τη γλιτώνουν χάρις στη μεγαλοθυμία της Δικαιοσύνης. Άρα, τι χρώμα έχει το σκάνδαλο; Πράσινο ή γαλάζιο;

Να πειστεί η κοινωνία
Και μια και το ΄φερε η κουβέντα κι επειδή διαπιστώνω ότι περισσεύουν τα χαμόγελα στη Χαρ. Τρικούπη, το τελευταίο διάστημα, ας έχουν κατά νου τα παλικάρια ότι αυτό που έχει γίνει με τα ομόλογα είναι ότι απλώς ισορρόπησε το πράγμα. Ότι η κοινωνία που παρακολουθεί άναυδη, είναι στη φάση «έλα μωρέ, όλοι ίδιοι είναι, τα ίδια κάνουν όλοι» κ.λπ. Το επισημαίνω, γιατί ορισμένοι στη Βουλή, προχθές, συμπεριφέρονταν ωσάν να έχει το ΠΑΣΟΚ κερδίσει ήδη τις εκλογές. Εκλογές δεν έχουν κερδηθεί φυσικά και δεν πρόκειται να κερδηθουν μόνο από τα ομόλογα. Χρειάζονται πολλά πράγματα ακόμη και κυρίως αποτελεί προϋπόθεση να πειστεί η κοινωνία ότι το ΠΑΣΟΚ αποτελεί αξιόπιστη κυβερνητική πρόταση. Άμα συμβεί αυτό, όλα θα είναι πιο εύκολα. Αλλά επί του παρόντος, δεν είναι. Εντάξει;


ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ Στα βαθιά νερά των δημοσίων έργων

Β λέπω τον Καραμανλή Πέμπτη μεσημέρι στη Βουλή να ιδρώνει και να ξεϊδρώνει (πρώτη φορά, εδώ και πολλά χρόνια τον είδα σ΄ αυτή την κατάσταση…) και καταλαβαίνω ότι ο άνθρωπος είναι σε μεγάλη δυσκολία. Ότι τραβάει ζόρι, μεγάλο με τα ομόλογα κι ας μην το… ομολογεί. Κι ας υποστηρίζει ότι «ένα πρόβλημα δημιουργήθηκε» απλώς- αφού δημιουργήθηκε απλώς ένα πρόβλημα, μεγάλε, γιατί το κάνουμε θέμα; Τον άκουσα όμως να διατείνεται ότι επί πρωθυπουργίας του δεν υπάρχει τίποτε το μεμπτόν και πως όσα αποκαλύπτονται οδηγούνται στη διαλεύκανση και τη Δικαιοσύνη, αν χρειαστεί. ΟΚ λοιπόν, θέλοντας κι εγώ από την πλευρά μου να (τον) βοηθήσω στην κάθαρση του τόπου, λέω να βουτήξω στα βαθιά νερά των δημοσίων έργων. Έφτασε στα χέρια μου κατάλογος 6 εταιρειών μελετών δημοσίων έργων. Πρώτη πρώτη στον κατάλογο είναι μία που δεν έχει αφήσει μελέτη για μελέτη στα υπουργεία ΠΕΧΩΔΕ, Μεταφορών και Γεωργίας. Οι άλλες 5 παίρνουν ό,τι περισσεύει. Αλλά είναι τόσες οι δουλειές, που ακόμη κι αυτό αφήνει. Αφήνει γενικώς. Κι εδώ κι εκεί και παραπέρα. Τι συνδέει τις έξι εταιρείες; Η σχέση τους με τη Ρηγίλλης. Σε όλα τα επίπεδα. Και με τον Καραμανλή προσωπικά, η μεγαλύτερη. Εξυπακούεται ότι τα στοιχεία είναι στη διάθεση παντός ενδιαφερομένου- αν υπάρχει τέτοιος. Του Καραμανλή συμπεριλαμβανομένου…