«Φοβάμαι για τα παιδιά μου, αν βγει η Σεγκολέν»

«Ένα σπάνιο παράδειγμα ξεκαθαρίσματος λογαριασμών εν θερμώ», το χαρακτηρίζει η «Μonde». Το μόνο βέβαιο είναι πως ο λίβελλος που κυκλοφορεί αύριο στη Γαλλία με την υπογραφή του Ερίκ Μπεσόν, πρώην γραμματέα του Σοσιαλιστικού Κόμματος, αρμόδιου για την οικονομία, δεν θα βοηθήσει ιδιαίτερα την προεκλογική εκστρατεία της Σεγκολέν Ρουαγιάλ…
Ηχρονική συγκυρία δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερη: μόλις πρόσφατα, η υποψήφια των Σοσιαλιστών για τη γαλλική προεδρία διεκδίκησε την «απόλυτη ελευθερία» της από τους «ελέφαντες» του κόμματος· δημοσκόπηση έδειξε πως το 58% των Γάλλων θεωρεί ότι δίκαια κατηγορεί η Σεγκολέν τα μεγαλοστελέχη των Σοσιαλιστών πως δεν την έχουν στηρίξει αρκετά· επιπλέον, οι τελευταίες σφυγμομετρήσεις δείχνουν την απόσταση μεταξύ της Ρουαγιάλ και του Σαρκοζί να περιορίζεται στον πρώτο γύρο ακόμα και στις δύο ποσοστιαίες μονάδες (26%-24%), με τον κεντρώο Μπαϊρού να ακολουθεί στο 22,5%. Κι έπειτα ήρθε το βιβλίο «Ποιος γνωρίζει την κυρία Ρουαγιάλ;». Πρόκειται ουσιαστικά για μια συνέντευξη που παραχώρησε ο Ερίκ Μπεσόν σε δημοσιογράφο του «Νouvel Οbservateur». Ο τίτλος δεν είναι καθόλου τυχαίος: ο Μπεσόν παραιτήθηκε από τη θέση του οικονομικού συμβούλου της Σεγκολέν στις 14 Φεβρουαρίου, καταγγέλλοντας το «χάος» της προεκλογικής εκστρατείας και την παντελή αδιαφορία της υποψηφίας και του περιβάλλοντός της προς τους «ειδικούς» του κόμματος. Στον πυρήνα του προβλήματος, φέρεται να ήταν το υψηλό οικονομικό κόστος του «προεδρικού συμφώνου» τής Σεγκολέν. Η απάντηση της τελευταίας, την επόμενη ημέρα, έριξε λάδι στη φωτιά: «Τον ξέρετε τον κύριο Μπεσόν; Κανείς δεν γνωρίζει τον κύριο Μπεσόν». Έναν μήνα αργότερα, ο πρώην οικονομικός σύμβουλος βάρεσε πίσω του την πόρτα του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Και τώρα, υπογράφει το βιβλίο «Ποιος γνωρίζει την κυρία Ρουαγιάλ;».

Ο ίδιος λέει ότι δεν πρόκειται να την ψηφίσει- μόνο σε περίπτωση που ήταν αντίπαλός της ο ακροδεξιός Λε πέν θα το έκανε. Επιμένει πως δεν αποφάσισε να κάνει αυτό το βιβλίο για λόγους εκδίκησης: «Εν πλήρει συνειδήσει», λέει, «δεν πιστεύω ότι η Ρουαγιάλ πρέπει να γίνει πρόεδρος της Δημοκρατίας. Δεν το θέλω αυτό για τη χώρα μου. Φοβάμαι για τα παιδιά μου… Το μόνο της κίνητρο είναι η προσωπική της λάμψη. Χρησιμοποιεί και καταχράται τη δημαγωγία. Βρισκόμαστε στη Γαλλία, όχι στη Λατινική Αμερική, αν και οι ομοιότητες είναι ανησυχητικές». Ο Μπεσόν μιλάει για «προγραμματισμένη οικονομική καταστροφή», σκιαγραφεί το πορτρέτο μιας γυναίκας επικίνδυνης, που αρέσκεται να έχει αυλή, μισεί την επιστήμη, τη λογική και την πρόοδο, και υποκρίνεται απλώς ότι πριμοδοτεί τη «συμμετοχική Δημοκρατία». «Αν νικήσει, λυπάμαι τον πρωθυπουργό της», λέει.
Θυμήθηκε τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

ΤΟΝ ΜΑΡΤΙΝ Λούθερ Κινγκ και την ιστορική ομιλία που αυτός είχε βγάλει τον Αύγουστο του 1963 στην Ουάσιγκτον, τότε που είχε περιγράψει, αρχίζοντας κάθε φορά με τη φράση «Ι have a dream», το όνειρό του για έναν κόσμο όπου μαύροι και λευκοί θα συνυπάρχουν αρμονικά ως ίσοι, θυμήθηκε χθες ο υποψήφιος της Δεξιάς, Νικολά Σαρκοζί, μιλώντας σε περίπου 12.000 νεαρούς οπαδούς του στο Παρίσι. «Η ομιλία αυτή συγκίνησε βαθύτατα τον κόσμο και αυτό το μεγάλο όνειρο αδελφοσύνης και δικαιοσύνης για το οποίο μίλησε, άλλαξε την Αμερική», είπε ο Σαρκοζί. «Αν το όνειρο μπόρεσε να αλλάξει την Αμερική, γιατί να μην αλλάξει και τη Γαλλία; Θα το καταφέρουμε αν η γαλλική νεολαία, όπως και η αμερικανική, κάνει το όνειρο του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ δικό της». Ήταν για τους αναλυτές μια προσπάθεια του Σαρκοζί να προσελκύσει τους μετριοπαθείς υποψηφίους και να απαλύνει τη «σκληρή» εικόνα που για ακόμα μια φορά έβγαλε προς τα έξω, προτείνοντας τη δημιουργία ενός υπουργείου «Μετανάστευσης και Εθνικής Ταυτότητας».