[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Η επόμενη μέρα

Oι κουκουλοφόροι: Το μεταμοντέρνο επιφαινόμενο της τρομερής κρίσης των πανεπιστημίων είναι οι κουκουλοφόροι. Σε αυτούς τους ανθρώπους πρέπει μόνο να υπενθυμίσουμε συμβουλευτικά το εξής πράγμα:

Το σύμβολο των Ζαπατίστας ήταν η μάσκα, γιατί μέσα από το κρυμμένο πρόσωπο του Κομαντάντε Μάρκος ο κόσμος μπόρεσε να κατανοήσει πολλά πράγματα για τη δυστυχισμένη ζωή των ιθαγενών του Μεξικού (Μονταλμπάν, «Η επανάσταση και οι καθρέφτες»). Αλήθεια, οι δικοί μας μασκοφόροι τι μήνυμα θέλουν να περάσουν προς την κοινωνία; Μήπως το μήνυμα της ανυπέρβλητης δύναμης της καταστροφής;

Ηκυβέρνηση: Η επόμενη μέρα βρίσκει και την κυβέρνηση «στριμωγμένη» για πολλούς λόγους. Κατ΄ αρχήν, μέχρι την ψήφιση του νόμου «ψάρευε» ψήφους από πολλά κοινωνικά στρώματα, γιατί με την εκτρωματική συνδικαλιστική λογική των κλειδωμένων πανεπιστημίων περνούσε βολικά το σλόγκαν της τάξης (ή του χάους) σε έναν κόσμο που δυσφορούσε- και δυσφορεί- δικαίως από την πανθομολογούμενη διάλυση των πανεπιστημίων.

Όμως μετά το πέρασμα του προκείμενου νόμου από τη Βουλή, ακόμη και ο πιο αφελής πολίτης κατανοεί πλήρως ότι η κυβέρνηση δεν θέλησε να καταπολεμήσει σκοπίμως ακόμη και τις πιο χτυπητές λαθροχειρίες που υπάρχουν στο ελληνικό πανεπιστήμιο (δηλαδή το γεγονός ότι κάποιος μπορεί να είναι υψηλό στέλεχος της νομικής υπηρεσίας μιας τράπεζας και ταυτόχρονα καθηγητής ή κατ΄ ουσίαν διανοούμενος σύμφωνα με την γκραμσιανή λογική)!

Επιπλέον η κυβέρνηση επιδείνωσε αφόρητα την πολιτική της θέση, γιατί ξαναέπιασε το νήμα της γνωστής συντηρητικής της κουλτούρας και προσπάθησε να συντρίψει τις σπουδαστικές συγκεντρώσεις με έναν επικίνδυνο αστυνομικό και δικονομικό αυταρχισμό, που εμπεριείχε- μεταξύ των άλλων- την απαγόρευση της επικοινωνίας των 61 συλληφθέντων με τους δικηγόρους τους (κάτι που εκπλήσσει ακόμη και τον οποιονδήποτε αδαή, που ουδόλως γνωρίζει την ύπαρξη του άρθρου 105 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας)!

O ι φοιτητές: Από την άλλη μεριά οι φοιτητές με το διαρκές «κλείδωμα» των Σχολών ακολούθησαν την πιο

Η ΚΡΙΣΗ

στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση είναι πολύ βαθιά και θα συνεχισθεί εντονότερα και μετά την ψήφιση του επίμαχου νόμου

ακατάλληλη μεθοδολογία της πολιτικής αντίστασης, αφού έστειλαν το μήνυμα ότι υπάρχουν κάποιοι που- χωρίς διαβούλευση με τους άλλους φορείς- μπορούν να σφετερίζονται εξουσιαστικά και μονομερώς το πανεπιστημιακό πεδίο.

Η ακατανόητη τούτη επιλογή των «κλειστών πανεπιστημίων» αφομοιώθηκε με τον πλέον συντηρητικό τρόπο από την ελληνική κοινωνία, γιατί ενίσχυσε νομοτελειακά τη γνωστή (ιδεολογική) εικόνα που ήδη υφίσταται από καιρό, δηλαδή την εικόνα ενός αντιπαραγωγικού και κομματικοποιημένου δημόσιου πανεπιστημίου.

Έτσι μπορεί μόνο να ερμηνευθεί η πολιτική άνοδος της κυβέρνησηςσύμφωνα με τις δημοσκοπήσειςόλη αυτή την ταραγμένη περίοδο. Προφανώς οι φοιτητές ξέχασαν ανησυχητικά αυτό που έλεγε ο Αμερικανός φιλόσοφος Τζον Ντουί, δηλαδή ότι η ψυχή της πολιτικής δεν είναι οι πράξεις, αλλά οι συνέπειες.

Επομένως, δεν ξέρω αν η εξέγερση των φοιτητών κατάφερε να διαχύσει μιαν «αριστερή πολιτική κινητικότητα» στο ελλαδικό τοπίο, όπως πιστεύουν μερικοί. Βέβαια είναι απαραίτητο να θυμόμαστε πάντοτε το εξής σημαντικό:

Δηλαδή, ότι αυτά τα νέα παιδιά θα εκπέμπουν διαρκώς- και δικαίως- μιαν ανατρεπτική συνείδηση, γιατί γνωρίζουν ότι σε λίγο θα μπουν ενδεχομένως στον μαύρο κόσμο των «αποβλήτων» (ή των ανέργων) και ότι το πανεπιστημιακό πτυχίο δεν θα τους εγγυηθεί σχεδόν τίποτε για τη ζωή τους!

Oι άλλοι φορείς: Η παραπάνω εικόνα συμπληρώνεται δυστυχώς και από την αδυναμία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης να εκφέρει σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα έναν συνεκτικό ιδεολογικό λόγο για τα διάφορα ζητήματα της πανεπιστημιακής κρίσης. Λειτούργησε μάλλον ο χώρος τούτος ως όμιλος προβληματισμού με πολλές αντιφατικές απόψεις και όχι ως ένα αξιόπιστο πολιτικό υποκείμενο.

Όμως το ίδιο ισχύει και για την παραδοσιακή Αριστερά, που περιορίσθηκε κατ΄ ουσίαν σε μια στείρα υπεράσπιση του υφιστάμενου status quo!

Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά; Όλες οι παραπάνω καταγραφές αποδεικνύουν ότι η κρίση στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση είναι πολύ βαθιά και ότι θα συνεχισθεί εντονότερα και μετά την ψήφιση του επίμαχου νόμου. Έτσι, είναι δύσκολο να πει κανείς αν επιτέλους η χώρα τούτη θα αποκτήσει κάποτε την απαραίτητη θεσμική βούληση «για να αρχίσει το αναγκαίο ταξίδι στη λεωφόρο της γνώσης» (Τhurow)! Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ