[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Το… δικαστόσημο της χλεύης

Η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι πως το θέμα διχάζει. Και δεν επιλύεται εύκολα. Ο δρόμος της απαξίωσης όμως, δεν οδηγεί πουθενά. Πρόκειται για τις αυξήσεις στις αποδοχές των δικαστικών λειτουργών, όπως τις καθόρισε το Μισθοδικείο. Ένα δικαστήριο που συστάθηκε για να εκδικάζει τις προσφυγές δικαστών που αφορούν σε μισθολογικά ζητήματα και δεν αποτελείται μόνο από δικαστικούς λειτουργούς.

Αντιθέτως. Οι δικηγόροι συνιστούν την πλειοψηφία των μελών του. Η σύστασή του κρίθηκε αναγκαία προκειμένου να αποκτήσει και αυτός ο κλάδος τη δυνατότητα προσφυγής σε κάποιο όργανοόπως έχουν όλοι οι πολίτες- και να μην τους αποδίδεται η μομφή του «Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει». Ανεξάρτητα από τις όποιες αιτιάσεις της κοινωνίας, που δικαιολογείται απόλυτα όταν αγανακτεί στο άκουσμα υπέρογκων αποδοχών (όχι μόνο των δικαστών), η πολιτεία δεν έχει κανένα έρεισμα ούτε να αγανακτήσει, ούτε να αντιμετωπίσει το ζήτημα με ειρωνική διάθεση. Τη στιγμή μάλιστα που επικρίνεται έντονα για σπατάλες προς χάρη ορισμένων. Η προσπάθεια λοιπόν του κ. Αλογοσκούφη να φέρει το κοινωνικό σύνολο σε ευθεία αντιπαράθεση με το δικαστικό σώμα, σε μια εποχή που η Δικαιοσύνη αναζητεί το κύρος της, χαρακτηρίζεται επιεικώς ατυχής. Η ιδέα του «δικαστόσημου», ως πόρου συγκέντρωσης των χρημάτων που αξιώνουν οι δικαστικοί λειτουργοί βάσει της απόφασης του Μισθοδικείου, θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως κίνηση παράδοσης των δικαστών στη χλεύη του κόσμου. Ποιος πολίτης θα δεχόταν αδιαμαρτύρητα να υποχρεωθεί σε ένα επιπλέον οικονομικό βάρος, έτσι…

απροκάλυπτα, για να πάρουν οι δικαστές τις αυξήσεις τους;

Ουδείς. Και μάλιστα αυτήν την περίοδο, που, λίγο η δυσφήμηση από την αποκάλυψη της δράσης των παραδικαστικών κυκλωμάτων, λίγο η δυσαρέσκεια λόγω της έκδοσης αντιλαϊκών αποφάσεων, τείνει να ακυρώσει- στη συνείδηση του ελληνικού λαούκαι αυτή την έννοια της Δικαιοσύνης. Αν τα Ανώτατα Δικαστήρια είχαν δυσαρεστήσει την κυβέρνηση, πηγαίνοντας κόντρα στην πολιτική της, θα μιλούσαμε για εκδικητικότητα. Αλλά, ανατρέχοντας στο πρόσφατο παρελθόν, δεν συναντάμε καμιά δυσάρεστη έκπληξη με τη μορφή δικαστικής απόφασης. Λοιπόν;

Γιατί τόση αχαριστία;