Αντεπίθεση από το Κέντρο!

Φρανσουά Μπαϊρού ανεβαίνει, κι ανεβαίνει…». Με αυτόν τον τίτλο υποδέχθηκε η γαλλική «Liberation» τη δημοσκόπηση που θέλει τον κεντρώο υποψήφιο για την προεδρία να συγκεντρώνει στον πρώτο γύρο ποσοστό 24%, μόλις μία μονάδα πίσω από τη σοσιαλίστρια Σεγκολέν Ρουαγιάλ και δύο μονάδες πίσω από τον δεξιό Νικολά Σαρκοζί.
Τι κι αν η Σιμόν Βέιλ, μία από τις δημοφιλέστερες πολιτικούς της Γαλλίας, τάχθηκε χθες στο πλευρό του Σαρκοζί, αποσκιρτώντας από το κόμμα του Μπαϊρού, το UDF; Τι κι αν έσπευσε να επικρίνει τον Μπαϊρού, λέγοντας πως «δεν εκπροσωπεί καθόλου το Κέντρο, μόνο τον εαυτό του εκπροσωπεί»; Για τον (εμφανιζόμενο ως) κεντρώο υποψήφιο, η χθεσινή ημέρα ήταν μακράν η καλύτερη που έχει ζήσει από τις αρχές της προεκλογικής εκστρατείας. Από 7% που αποσπούσε τότε, έφτασε να συγκεντρώνει σύμφωνα με δημοσκόπηση της CSΑ ποσοστό 24%, απειλώντας πλέον ανοιχτά

ΠΑΝΙΚΟΣ ΣΤΟΥΣ ΜΟΝΟΜΑΧΟΥΣ

Το χειρότερο (γι΄ αυτούς) είναι πως τα γκάλοπ τον θέλουν ικανό να νικήσει και τους δύο αν προκριθεί στον β΄ εκλογικό γύρο

τους δύο μεγάλους μονομάχους. Και το χειρότερο (γι΄ αυτούς) είναι πως οι δημοσκοπήσεις τον θέλουν ικανό να νικήσει και τους δύο σε περίπτωση που προκριθεί στον δεύτερο εκλογικό γύρο.

Στατιστικός κίνδυνος
Περιττό να πει κανείς ότι στα στρατόπεδα του Σαρκοζί και της Ρουαγιάλ επικρατεί πανικός. «Ανησυχία στο αρχηγείο του Σαρκοζί», ήταν ο τίτλος της «Μonde». «Η εικοσάχρονη κόρη μου θα ψηφίσει Μπαϊρού», εξομολογείται σοκαρισμένος στη γαλλική εφημερίδα ένας υπουργός του UΜΡ, του κόμματος του Σαρκοζί. «Μακάρι να “κρατήσει” η Σεγκολέν Ρουαγιάλ», αναστενάζει ένας πολιτικός σύμβουλος του δεξιού υποψηφίου: οι δημοσκοπήσεις επιμένουν πως ο Σαρκό θα επικρατήσει της Σεγκό στον δεύτερο γύρο. Στην «απέναντι όχθη», στο στρατόπεδο των Σοσιαλιστών, ο Ζεράρ ντε Γκαλ, ο επονομαζόμενος και «Κύριος Δημοσκοπήσεις», κρίνει πως υπάρχει πλέον «ένας πραγματικός στατιστικός κίνδυνος για τη Σεγκολέν στον πρώτο γύρο». Που σημαίνει: κίνδυνος να επαναληφθεί ο εφιάλτης του 2002, όταν ο ακροδεξιός Λε Πεν είχε αποκλείσει στον πρώτο γύρο τον σοσιαλιστή Ζοσπέν.

«Θα χρειαστώ γερή άμυνα για να αντέξω στις επιθέσεις», προέβλεψε χθες από τις Βρυξέλλες για το αμέσως επόμενο διάστημα ο Μπαϊρού. Στις 194 σελίδες του προγράμματος που δημοσιοποίησε, με τίτλο «Σχέδιο ελπίδας», ο Μπαϊρού επαναλαμβάνει πως θέλει να γίνει ένας πρόεδρος «ενωτικός», «αμερόληπτος», απλός και ειλικρινής με τους συμπολίτες του. Ο 55χρονος υποψήφιος παρουσιάζει τον εαυτό του ως σκευοφόρο των ελπίδων που διαψεύστηκαν, ως θεραπευτή του διχασμού μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς, ως έναν κεντρώο ρεαλιστή: «Είμαι δημοκράτης. Είμαι Κλιντονικός. Είμαι άνθρωπος του “τρίτου δρόμου”», λέ«Ο ει αναφερόμενος στον «παλιό» Τόνι Μπλερ. Και παρ΄ ότι βρίσκεται στο πολιτικό προσκήνιο από το 1976, η στρατηγική του δείχνει να αποφέρει καρπούς.


Χαρούμενα… χαστούκια

ΘΥΕΛΛΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΩΝ προκαλεί για ακόμα μια φορά ο υπουργός Εσωτερικών και υποψήφιος για την Προεδρία της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί με τα μέτρα που προωθεί εναντίον της εγκληματικότητας. Αιτία στάθηκε αυτήν τη φορά ένας νέος νόμος που απαγορεύει σε όλους, παρεκτός των επαγγελματιών δημοσιογράφων, να μαγνητοσκοπούν και να διανέμουν εικόνες βίας. Θεωρητικά, στόχος του νόμου αυτού είναι η… διεστραμμένη νεανική μόδα του happy slapping, του «χαρούμενου χαστουκιού», της μαγνητοσκόπησης δηλαδή ενορχηστρωμένων επιθέσεων σε ανυποψίαστους περαστικούς και της ακόλουθης διάδοσης των εικόνων μέσω Ίντερνετ ή κινητών τηλεφώνων. Όπως καταγγέλλουν όμως οργανώσεις όπως οι Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα και ο Σύνδεσμος Οντεμπί, μια οργάνωση που προασπίζει την ελευθερία της έκφρασης στο Ίντερνετ, ένας τέτοιος νόμος (ο πρώτος του είδους του στην Ευρώπη) ενέχει πολλούς κινδύνους: ουσιαστικά απαγορεύει, για παράδειγμα, στους απλούς πολίτες να καταγράφουν και να αποκαλύπτουν κρούσματα αστυνομικής βίας. Ακόμα και ο Λοΐκ Λε Μερ, ένας από τους πλέον γνωστούς μπλόγκερ της Γαλλίας ο οποίος εργάζεται στην ομάδα του Σαρκοζί, αναγνώρισε πως η «διάκριση ανάμεσα στους επαγγελματίες και τους ερασιτέχνες δημοσιογράφους γίνεται στις ημέρες μας ολοένα και πιο δύσκολη».
[ ΓΝΩΜΗ ] Κέρδισε το προσωπικό του στοίχημα

Ηπροεκλογική εκστρατεία για την Προεδρία παρουσιάζεται συνήθως ως ευκαιρία για μία μεγάλη συζήτηση γύρω από τους προσανατολισμούς της γαλλικής πολιτικής· πάνω από όλα όμως, ιδίως σε αυτό το στάδιο, αποτελεί πηγή σύγχυσης. Η Σεγκολέν Ρουαγιάλ αναγκάστηκε να χαλαρώσει τους δεσμούς της με το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Ο Δεξιός Νικολά Σαρκοζί παρουσιάζεται ως κληρονόμος των (Σοσιαλιστών) Ζαν Ζορές και Λεόν Μπλουμ. Ο Ακροδεξιός Ζαν Μαρί Λεπέν διαβεβαιώνει πως είναι «άνθρωπος της Κεντροδεξιάς». Πιο εντυπωσιακός από όλους, όμως, είναι ο Φρανσουά Μπαϊρού.

Έχοντας συνείδηση της ασυμφωνίας ανάμεσα στα σημερινά του λόγια και τα χθεσινά του έργα, ο πρόεδρος της Ένωσης για τη Γαλλική Δημοκρατία (UDF) είπε το εξής: «Ήμουν επί μακρόν ένας νεαρός κονφορμιστήςconformiste. Και το “formiste” μάλλον είναι περιττό» (μιας και το con σημαίνει στα γαλλικά βλάκας, μαλάκας). Αυτή η πλαστή αυτοκριτική μαρτυρεί το εύρος του χάσματος. Για να θυμηθούμε: Ο Μπαϊρού είναι γνήσιο προϊόν του συστήματος που κατατροπώνει εδώ και μερικούς μήνες. Μπήκε στην πολιτική γράφοντας τους λόγους μεγαλοστελεχών του UDF και ανέβηκε υπομονετικά όλες τις βαθμίδες του κόμματος που ίδρυσε ο Βαλερί Ζισκάρ ντ΄ Εστέν. Υπήρξε εκπρόσωπος, γενικός γραμματέας και από το 1998, πρόεδρος. Παράλληλα με αυτήν την κομματική αναρρίχηση, κατέκτησε σχεδόν όλες τις εκλόγιμες θέσεις που διαθέτει το σύστημα.

Το UDF ανήκε ανέκαθεν στην κοινώς αποκαλούμενη Δεξιά. Λειτουργούσε ουσιαστικά ως συμπλήρωμα του κόμματος του Σιράκ και από αυτήν τη θέση, πολέμησε σχεδόν όλα τα σχέδια της Αριστεράς. Και η κυβέρνηση Μπαλαντίρ και η κυβέρνηση Ζιπέ, στις οποίες συμμετείχε ο Μπαϊρού, ήταν δεξιές κυβερνήσεις. «Δεν υπάρχει περίπτωση να συγκυβερνήσουμε με τους Σοσιαλιστές», διακήρυττε ο ενδιαφερόμενος το 1991.

Και να που εμφανίζεται σήμερα ως υποψήφιος του ακραίου κέντρου, απευθυνόμενος στον λαό, χρησιμοποιώντας συνταγές που αποτελούσαν μέχρι πρότινος αποκλειστικότητα του Εθνικού Μετώπου: απόρριψη του συστήματος, απόρριψη και των δύο μεγάλων κυβερνητικών κομμάτων, καταγγελίες περί «μιντιακής συνωμοσίας». Κάπως έτσι προσείλκυσε τη συμπάθεια τμήματος της κοινής γνώμης, καθώς και την ευμένεια πολλών ΜΜΕ- πολύ πιο εύθραυστων και ενοχικών από ό,τι νομίζουμε. Ο πρόεδρος του UDF κέρδισε το προσωπικό του στοίχημα, κατάφερε να ακουστεί. Με ποιο σχέδιο; Και με ποια πλειοψηφία; Τα ερωτήματα αυτά παραμένουν σήμερα ανοιχτά.