[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Αυτές οι ιστορίες με επηρεάζουν και με καθορίζουν

Την οικογένεια του παππού μου την ξεκλήρισαν οι Τούρκοι το 1923 στη Σμύρνη, πιάνοντας τον ίδιο, μικρό παιδί, αιχμάλωτο. Αυτή η ιστορία θα υπάρχει πάντα μέσα μου. Μέσα μου φέρω και την ιστορία ενός μικρού αγοριού το οποίο μεγάλωσε σαν «ξένος» στην Αγγλία, έχοντας διαφύγει εκεί με τη μητέρα του, όταν στη σοβιετοκρατούμενη τότε Πολωνία εξαφάνισαν τον «αντιστασιακό» πατέρα του οι αρχές… Εκεί μέσα φυλάω και την ιστορία τεσσάρων παιδιών από τη Ρωσία που έμειναν ορφανά, αφότου η μητέρα τους λιμοκτόνησε κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Στάλινγκραντ και ο πατέρας τους πέθανεμαζί με τόσα εκατομμύρια Ρώσων- πολεμώντας τους ναζί. Εκεί και την ιστορία της Κύπριας μάνας που ακόμα ψάχνει το μωρό που της άρπαξαν οι Τούρκοι. Και την κραυγή εκείνης της γυναίκας στα Δωδεκάνησα, που ακούστηκε μετά την απελευθέρωσή τους από τη γερμανική και ιταλική κατοχή, όταν αντίκρυσε να κρέμεται από ένα δέντρο έξω από το δημαρχείο το σώμα του άνδρα της που είχαν εκτελέσει οι βρετανικές αρχές του νησιού. Μέσα μου και ο πόνος που ακόμα διαπερνά τον εγγονό μιας νέας αστραφτερής πλούσιας Ελβετίδας που είχε ξεχάσει πως διέφερε επειδή ήταν Εβραία και την οποία οι «ουδέτερες» ελβετικές αρχές αφού ήρθαν σε μυστική συμφωνία με τους ναζί την παρέδωσαν, κρατώντας σε αντάλλαγμα τους πανάκριβους πίνακες και τα κοσμήματά της.

Αυτές οι ιστορίες με επηρεάζουν και με καθορίζουν. Είναι οι ιστορίες των δικών μου, των ανθρώπων που έγιναν δικοί μου- έστω και για μία στιγμή. Αυτός ο συνδυασμός (όσο το δυνατόν ευρύτερης) ιστορικής αλήθειας και προσωπικών ιστοριών, είναι που μας κάνει ανθρώπους ελεύθερους, ανεκτικούς και ανοιχτόμυαλους, αλλά και ταυτόχρονα χαρίζει στον καθένα μας την εθνικότητά του- τουτέστιν, την ιδιότητά του ως συνεχιστή ενός έθνους, μιας παράδοσης πράξεων, ονείρων και ιστοριών. Γι΄ αυτό και θεωρώ ποικιλότροπα επικίνδυνη αυτήν την έξαρση αντιδράσεων και από τις δύο πλευρές, αναφορικά με το βιβλίο Ιστορίας για τη Στ΄ Δημοτικού.