Ελλάδα, η χώρα της πισίνας

Σε χώρα της πισίνας εξελίσσεται πλέον η Ελλάδα καθώς, σύμφωνα με εκτιμήσεις εταιρειών του κλάδου, ξεπερνούν τις 100.000 οι πισίνες σε όλη τη χώρα, ενώ μόνο τον τελευταίο χρόνο κατασκευάστηκαν 6.000 καινούργιες.
Παρά τα 15.000 χιλιόμετρα ακτογραμμής, οι «παραλίες» στις αυλές κερδίζουν έδαφος, ακόμη και σε απόσταση αναπνοής από τις αμμουδιές.

«Έχουμε τη δεύτερη πιο δυναμική αγορά στην Ευρώπη μετά τη Γαλλία. Η διαφορά ωστόσο είναι ότι καμία από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες δεν διαθέτει το μήκος της ακτογραμμής και τις αναρίθμητες παραλίες των νησιών της Ελλάδας» αναφέρει ο κ. Στέλιος Σταυρίδης, δρ. μηχανολόγος- μηχανικός και διευθύνων σύμβουλος μιας από τις μεγαλύτερες εταιρείες που δραστηριοποιείται στον κλάδο κατασκευής πισίνας. «Η πισίνα μικραίνει σε μήκος και σε βάθος, πωλείται προκατασκευασμένη και η τιμή της μειώνεται. Γίνεται ολοένα και πιο προσιτή, ακριβώς επειδή η ζήτηση είναι μεγάλη. Εγώ την ονομάζω “τζάκι του καλοκαιριού”. Το τζάκι είναι απαραίτητο αξεσουάρ σε όλα τα καινούργια διαμερίσματα. Κάποτε ήταν προνόμιο μόνο των πολύ ακριβών κατοικιών. Το ίδιο τείνει να συμβεί τώρα και με τις πισίνες, παρά το γεγονός ότι εξακολουθεί και παραμένει τεκμήριο για τη εφορία» συμπληρώνει.

Τα ρεκόρ ωστόσο δημιουργούν και προβλήματα: οι 100.000 πισίνες της Ελλάδας θέλουν 6.000.000 κυβικά μέτρα νερού για να γεμίσουν. «Όγκος ανησυχητικά μεγάλος» λέει η καθηγήτρια Υδρολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Μαίρη Μιμίκου. «Ολόκληρο το Λεκανοπέδιο Αθηνών καταναλώνει 800.000 κυβικά μέτρα νερό την ημέρα. Με άλλα λόγια, το νερό θα αρκούσε για να καλύψει τις ανάγκες 5 εκατομμυρίων ανθρώπων για περισσότερες από 7 ημέρες».

Μόνο τον τελευταίο χρόνο κατασκευάστηκαν 6.000
καινούργιες

Από νερουλάδες. «Υπάρχουν εκατοντάδες πισίνες ξενοδοχείων, ενοικιαζόμενων δωματίων, εξοχικών σε νησιά που αντιμετωπίζουν έντονο πρόβλημα λειψυδρίας. Έρχονται οι νερουλάδες με τις κάνουλες και τις γεμίζουν. Στην Αττική τις πισίνες τις τροφοδοτεί η ΕΥΔΑΠ. Μετρημένες στα δάκτυλα είναι οι περιπτώσεις ιδιοκτητών που έχουν κάνει γεωτρήσεις» υπογραμμίζει η κ. Μιμίκου και προσθέτει ότι δεν επιτρέπεται και μάλιστα διά νόμου η άντληση θαλασσινού νερού, που θα μπορούσε να αφαλατωθεί και να χρησιμοποιηθεί.

Δυναμικός κλάδος. Την ίδια ώρα, όμως, η υψηλή ζήτηση δημιουργεί ένα δυναμικό κλάδο απασχόλησης: Σε 6.000 υπολογίζονται οι εργαζόμενοι που ασχολούνται, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στην κατασκευή, εμπορία και συντήρηση πάσης φύσεως υδατοδεξαμενών. Οι ειδικότητες ξεπερνούν τις 200από μηχανικούς και χημικούς, έως καθαριστές και υδρολόγους.

«Υπάρχουν πισίνες ακόμα και μεγέθους 3Χ6. Το βάθος τους μπορεί να είναι μόλις 1,60 μέτρα. Μια πισίνα 18 τετραγωνικών απαιτεί το πολύ 45 τετραγωνικά μέτρα (για τις εγκαταστάσεις και τους μηχανισμούς) και κοστίζει 15.000 ευρώ- όσο ένα μέτριο αυτοκίνητο» λέει ο κ. Σταυρίδης. Όπως λέει ο ίδιος όσο μεγαλώνει η πισίνα, τόσο αυξάνεται και το κόστος- υπάρχουν πισίνες των 80.000 και 90.000 ευρώ. Οι εξτρά μηχανισμοί φιλτραρίσματος, τα τζακούζι, οι κρυφοί φωτισμοί, τα σιντριβάνια, τα αξεσουάρ δηλαδή, εκτινάσσουν την τιμή. Το κόστος εξαρτάται και από το αν είναι χτιστή ή προκατασκευασμένη η δεξαμενή. Η ομαλότητα της επιφάνειας που θα κατασκευαστεί, το αν έχει κλίση ή όχι το έδαφος και αν είναι βραχώδες επηρεάζουν επίσης την τιμή.


Η «παραλία στην πόρτα σας» θέλει τακτική φροντίδα

«Oι πισίνες φέρνουν τη θάλασσα στην αυλή μας… Εντάσσουν τη πολυτέλεια στη καθημερινότητά μας. Ωστόσο απαιτούν τακτική φροντίδα» επισημαίνει ο κ. Ηλίας Γιαννακόπουλος, χημικός μηχανικός, διευθυντής τμήματος πισίνας μεγάλης εταιρείας. «Την πισίνα θέλει κανείς να τη χαίρεται χωρίς φόβο, καθαρή και υγιεινή, χωρίς βακτηρίδια, με κρυστάλλινο νερό, χωρίς προβλήματα. Για να συμβούν όλα αυτά απαιτείται, τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα, να ασχολείται είτε ο ίδιος ο ιδιοκτήτης, είτε εξειδικευμένη εταιρεία για μια και πλέον ώρα».

Το φιλτράρισμα. Ο κ. Γιαννακόπουλος συμπληρώνει ότι οι λουόμενοι και το περιβάλλον (αέρας, βροχή) επιβαρύνουν το νερό με γύρη, σκόνη, μικροοργανισμούς, παθογόνα μικρόβια, βακτηρίδια, τα οποία μπορούν να αποδειχθούν ακόμα και επικίνδυνα για τους κολυμβητές. Το φιλτράρισμα επιτρέπει τον καθαρισμό του νερού από λεπτά σωματίδια σκόνης, αλλά η προσθήκη ειδικών χημικών για πισίνες είναι αυτή που εξαλείφει την ανάπτυξη των βακτηριδίων και των ιών.

Η αλλαγή νερού. Παλιά, η διαδικασία που ακολουθούσαν οι ιδιοκτήτες ήταν να αδειάζουν τελείως την πισίνα και να προχωρούν σε στεγνό καθαρισμό των τοιχωμάτων και του δαπέδου. «Ορισμένοι που έχουν πισίνες μικρού μεγέθους εξακολουθούν να εφαρμόζουν αυτή τη μέθοδο. Όταν φτάνει η άνοιξη γεμίζουν και πάλι τη δεξαμενή. Όμως γενικά, η εργασία αυτή είναι πολύ δύσκολη για τις μεγαλύτερες πισίνες. Σε γενικές γραμμές οι δεξαμενές χρειάζονται αλλαγή νερού κάθε ένα έως πέντε χρόνια» αναφέρει ο κ. Γιαννακόπουλος. Το κόστος σε περίπτωση που αναλάβει εξειδικευμένο συνεργείο τη συντήρηση ξεκινά από 150 ευρώ και φθάνει τα 300 ανάλογα με το μέγεθος της πισίνας και χωρίς να υπολογίζονται τα χημικά και τα ανταλλακτικά.


Εντυπωσιακός αριθμός σε ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα

Μύκονος, Σαντορίνη, Λευκάδα, Κεφαλονιά, Ζάκυνθος, Κρήτη, Ρόδος είναι τα νησιά των οποίων οι αεροφωτογραφίες εντυπωσιάζουν.

Αμέτρητες είναι οι πισίνες, όχι μόνο σε ξενοδοχειακά συγκροτήματα ή ενοικιαζόμενα δωμάτια, αλλά κυρίως στις κατοικίες. Στην Αττική οι περισσότερες εντοπίζονται στα βόρεια και τα νότια προάστια (Εκάλη, Διόνυσος, Κηφισιά, Βούλα, Βουλιαγμένη κ.λπ.), στο Ψυχικό αλλά και στο Κολωνάκι, στον Λυκαβηττό σε ταράτσες κτιρίων.

Για να κατασκευαστεί μια πισίνα απαιτείται οικοδομική άδεια, ενώ στις ταράτσες των κτιρίων υπάρχει η δυνατότητα μόνο εάν έχει προβλεφθεί κατά την κατασκευή τους.