«Έχουν όλοι τα χάλια τους»

Σε ένα θαύμα ελπίζουν οι Ρεπουμπλικανοί. Οι ψηφοφόροι τους διψούν για νέα πρόσωπα, καθώς βλέπουν ότι ούτε ο Μακέιν ούτε ο Τζουλιάνι έχουν την απαιτούμενη λάμψη για να σβήσουν τους σταρ των Δημοκρατικών Μπάρακ Ομπάμα και Χίλαρι Κλίντον.

Oι σχεδιαστές της στρατηγικής των Ρεπουμπλικανών φοβούνται ότι το κόμμα τους βρίσκεται στη χειρότερη θέση εδώ και τρεις δεκαετίες, καθώς το αμερικανικό κοινό στρέφεται ολοένα και περισσότερο εναντίον του προέδρου Μπους και του πολέμου. «Πιστεύω ότι οι Ρεπουμπλικανοί βρίσκονται στην πιο επισφαλή θέση που είχαν ποτέ από το 1974», λέει ο Φρανκ Λουντζ, Ρεπουμπλικανός εκλογολόγος και σχολιαστής. «Τότε είχαμε το Γουοτεργκέιτ, την οικονομική ύφεση, την κατάρρευση στο Βιετνάμ

ΟΙ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ

Έδειξαν πως οι Ρεπουμπλικανοί ψηφοφόροι τους διψούν για νέα πρόσωπα, για αλλαγή

και την εσωτερική αναταραχή. Όλα αυτά τα συστατικά υπάρχουν και σήμερα».

Οι δημοσκοπήσεις που έκαναν συνεργάτες του Λουντζ στις δύο πρώτες πολιτείες όπου θα διεξαχθούν οι προκριματικές εκλογές για το χρίσμα- στην Αϊόβα και το Νιου Χαμσάιρ- τον έχουν πείσει ότι οι περισσότεροι Αμερικανοί διψούν για αλλαγή. Αυτή τη δίψα μάλλον θα δυσκολευτούν να τη σβήσουν οι Ρεπουμπλικανοί υποψήφιοι πρόεδροι.

Ο βετεράνος
Από αυτούς που έχουν τις περισσότερες αξιώσεις να αποσπάσουν το ρεπουμπλικανικό χρίσμα, ο Τζον Μακέιν, βετεράνος του Βιετνάμ και γερουσιαστής της Αριζόνας, θεωρείται από πολλούς πολύ ηλικιωμένος στα εβδομήντα του χρόνια. Έχει υποστηρίξει ζωηρά την αποστολή και άλλων στρατευμάτων στο Ιράκ και σήμερα φλερτάρει με τους ευαγγελικούς χριστιανούς που κάποτε τους είχε αποκαλέσει «παράγοντες της μισαλλοδοξίας».

Ο πρώην δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ρούντι Τζουλιάνι ανεβαίνει συνεχώς στις δημοσκοπήσεις- αφήνοντας πολύ πίσω τον Μακέιν- από τότε που ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του, την περασμένη εβδομάδα. Όμως, ο ήρωας των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 έχει περιορισμένη απήχηση στους κοινωνικά συντηρητικούς Ρεπουμπλικανούς, οι οποίοι αποτελούν τον σκληρό πυρήνα του κόμματος. Τον θεωρούν υπερβολικά φιλελεύθερο στα ζητήματα των αμβλώσεων, των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων και της βλαστοκυτταρικής έρευνας.

Ο Μιτ Ρόμνεϊ, ο πρώην κυβερνήτης της Μασαχουσέτης, ο οποίος επίσης ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του την περασμένη εβδομάδα, ελπίζει να τον θυμηθούν οι ψηφοφόροι ως τον άνθρωπο που έσωσε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σολτ Λέικ από τα σκάνδαλα και την οικονομική καταστροφή. Όμως είναι αμφίβολο αν η χριστιανική Δεξιά θα θελήσει να στηρίξει έναν μορμόνο, καθώς οι περισσότεροι χριστιανοί θεωρούν τους μορμόνους περισσότερο μια αίρεση παρά μια θρησκεία.


«Ο Μπάρακ Ομπάμα μοιάζει με τον Ρίγκαν»

«Ο ΟΜΠΑΜΑ; Μοιάζει με τον Ρίγκαν». Ο πιο ανήσυχος διανοούμενος της αμερικανικής Αριστεράς κατηγορεί τους πολιτικούς ότι είναι φτιαγμένοι από πλαστικό. «Ο Μπάρακ Ομπάμα μοιάζει με τηλεοπτικό σποτ, η Χίλαρι Κλίντον δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που ζητούν οι Αμερικανοί σχετικά με το Ιράκ και οι Ρεπουμπλικανοί ακολουθούν τον Τζορτζ Μπους στην εφαρμογή πολιτικών οι οποίες είναι αντίθετες με τα αισθήματα των περισσότερων ψηφοφόρων», λέει ο Νόαμ Τσόμσκι, καθηγητής της γλωσσολογίας στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Λα Στάμπα». Δεν αξίζει λοιπόν τίποτα η προεκλογική εκστρατεία για το χρίσμα των δύο μεγάλων κομμάτων που μόλις άρχισε στην Αμερική; «Αν ρίξουμε μια ματιά στα προγράμματα των υποψηφίων», λέει ο Τσόμσκι, «θα διαπιστώσουμε ότι πρόκειται για διαφημιστικά έντυπα: προσπαθούν να πουλήσουν ένα προϊόν. Αυτό το προϊόν είναι ο πρόεδρος. Και τον πουλάνε με τον ίδιο τρόπο που πουλάνε κάτι οι διαφημίσεις: χωρίς πληροφορίες, αλλά με εικόνες και ψευδαισθήσεις που έχουν στόχο να σε κατακτήσουν».

Το παράδειγμα
Ως πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού του φαινομένου ο Νόαμ Τσόμσκι αναφέρει τον Μπάρακ Ομπάμα. Γύρω από το πρόσωπό του, λέει, έχει ξεσηκωθεί μεγάλος θόρυβος, τον περιγράφουν σαν έναν σπουδαίο υποψήφιο, μια μεγάλη ελπίδα. Τι λέει όμως ο ίδιος; «Πρέπει να ελπίζουμε», «Να μεταμορφώσουμε την Αμερική», «Να ξυπνήσουμε την Αμερική». «Μου μοιάζει με τον Ρίγκαν», εξηγεί ο Τσόμσκι. «Είναι πολύ δύσκολο να μπορέσει κανείς να καταλάβει τι θέλει να πει». Τι λείπει λοιπόν από τους υποψηφίους; «Όταν απαντούν στις δημοσκοπήσεις, ποτέ δεν λένε ξεκάθαρα με ποιον συγκεκριμένο τρόπο θα υλοποιήσουν όλα όσα τους ζητάει ο λαός: μεταρρύθμιση της δημόσιας υγείας, αποχώρηση από το Ιράκ, εργατικά δικαιώματα, οικονομική ενσωμάτωση». Ο Τσόμσκι πιστεύει ότι η πολιτική τάξη μισεί τη δημοκρατία και ότι στην Αμερική και την Ευρώπη το μόνο που θέλει είναι να κυβερνά με την επίκληση των εθνικών συμφερόντων. Δεν περιμένει λοιπόν πολλά από τις προεδρικές εκλογές του 2008; «Είναι νωρίς να το πούμε από τώρα», λέει. «Είμαι αισιόδοξος, επειδή πιστεύω ότι, όταν δραστηριοποιηθεί ο λαός, θα μπορέσει να μετατρέψει την Αμερική σε μια δημοκρατία πιο σταθερή, καταστρέφοντας το σύστημα που αυτοσυντηρεί τις ελίτ».


Ελπίζουν στο απροσδόκητο

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ λαμπερά αστέρια των Δημοκρατικών, τον Μπάρακ Ομπάμα και την Χίλαρι Κλίντον, πολλοί Ρεπουμπλικανοί διαισθάνονται ότι οι δικοί τους υποψήφιοι ωχριούν.

«Έχουν όλοι τα χάλια τους», γράφει ο Έρικ Έρικσον στο ρεπουμπλικανικό μπλογκ «RedState».

Πού αποθέτουν λοιπόν τις ελπίδες τους οι σχεδιαστές της στρατηγικής των Ρεπουμπλικανών, ώστε να μη χρειαστεί να εγκαταλείψει το κόμμα τους τον Λευκό Οίκο το 2008; Μάλλον σε κάτι απροσδόκητο, σχολιάζει η εφημερίδα «Γκάρντιαν», όπως, ας πούμε, μια απόφαση του νυν δημάρχου της Νέας Υόρκης και πλούσιου επιχειρηματία Μάικλ Μπλούμπεργκ να κατέβει στις εκλογές ως ανεξάρτητος και να πάρει αρκετές ψήφους, κυρίως από τους Δημοκρατικούς.

●Διχασμένο εμφανίστηκε το Κογκρέσο στο ζήτημα της αποστολής και άλλων στρατευμάτων στο Ιράκ. Η Βουλή των Αντιπροσώπων ενέκρινε ψήφισμα που καταδικάζει σχετική απόφαση του προέδρου Μπους, αλλά η Γερουσία το απέρριψε.