ΑΠΕΝΑΝΤΙ στην υποψηφιότητα του Νικολά Σαρκοζί για τη γαλλική προεδρία, η Αριστερά θα έσφαλλε αν ενέμενε στο φαίνεσθαι. Μπορεί πάντα να σχολιάζει ειρωνικά το «σοβιετικό σκορ» που επέτυχε ο πρόεδρος του UΜΡ- τον επιδοκίμασε το 98,1% των ψηφισάντων, αν και το 30% των 330.000 εγγεγραμμένων μελών δεν συμμετείχε στην ψηφοφορία- ή τον τρόπο με τον οποίο έγινε η... στέψη. Στις 14 Ιανουαρίου, ωστόσο, ο Σαρκοζί εγκαινίασε μια μετάλλαξη, επιχειρώντας να αποκρούσει τις τρεις βασικές κατηγορίες που του απευθύνονται, ακόμα και από το δικό του στρατόπεδο: ότι είναι υπερβολικά φιλελεύθερος, υπερβολικά εθνοκεντρικός και υπερβολικά ατλαντιστής. Μπορεί κανείς να αμφισβητήσει την ειλικρίνεια ενός ανθρώπου που παρουσιάζεται ως «ελεύθερος» αλλά θέλει να παραμείνει υπουργός Εσωτερικών- και άρα εκλογών- όσο το δυνατόν περισσότερο, ή επιμένει ότι δεν θα είναι «ο υποψήφιος μόνο του UΜΡ» διατηρώντας παράλληλα την προεδρία του. Κάνοντας όλα αυτά, ωστόσο, ο Σαρκοζί προκαλεί την Αριστερά μέσα στο ίδιο της το «γήπεδο».

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από