[ΕΓΡΑΨΑΝ] Ι. Κ. Πρετεντέρης

(ο αρθρογράφος, για τον ΟΤΕ) Η πώληση του ΟΤΕ, όπως τουλάχιστον τη σχεδιάζει η κυβέρνηση, είναι μια πράξη με την οποία μπορεί κανείς να συμφωνεί, να διαφωνεί ή απλώς να την κουβεντιάζει. Κρύβει όμως ένα τεράστιο πολιτικό και ηθικό ζήτημα: Πώς μπορεί η κυβέρνηση να προχωρήσει σε μια κίνηση εκποίησης δημόσιας περιουσίας, χωρίς την παραμικρή, ούτε καν ενδοκυβερητική, συναίνεση και με δεδομένο ότι η κίνηση αυτή είναι αμετάκλητη και δεν επιδέχεται εκ των υστέρων καμία αναθεώρηση ή επανόρθωση; (…)

Στο κεφαλαιώδες αυτό ζήτημα η κυβέρνηση δεν προσκομίζει καμία απάντηση, εκτός ίσως από την επίκληση της νομιμότητάς της. Σύμφωνοι. Η νομιμότητα όμως δεν είναι λευκή επιταγή. Καμία κυβέρνηση δεν εξελέγη ποτέ, όσο νόμιμα και αν εξελέγη, για να κάνει ό,τι της κατέβει στο κεφάλι. Στην καλύτερη περίπτωση νομιμοποιείται πολιτικά να κάνει ό,τι προβλέπει το πρόγραμμά της, αν υποθέσουμε ότι αυτό ενέκριναν οι ψηφοφόροι. Και το πρόγραμμα της Ν.Δ. δεν λέει πουθενά να δώσουμε τον ΟΤΕ σε έναν κύριο- πράγμα το οποίο πιστοποιεί και ο Σουφλιάς που έγραψε το πρόγραμμα.

Είναι προφανές, λοιπόν, ότι η κυβέρνηση χρωστάει μια ξεκάθαρη πολιτική εξήγηση. Και, καλώς ή κακώς, αυτή η εξήγηση δεν είναι της αρμοδιότητας του υπουργού Οικονομίας, πόσο μάλλον όταν η μισή (τουλάχιστον) κυβέρνηση διαφωνεί μαζί του. Είναι αρμοδιότητα του εξαφανισμένου Πρωθυπουργού, αν υποθέσουμε ότι υπάρχει ακόμη Πρωθυπουργός και ότι προτίθεται κάποια στιγμή να ασχοληθεί με τα ταπεινά προβλήματα που απασχολούν τους πολίτες αυτού του τόπου.

«Το Βήμα της Κυριακής»