[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Κυριακή βράδυ- Δευτέρα πρωί

Χ ώρια από την αρχαία και τη νεοελληνική γραμματεία, ο φιλόλογός μας Θόδωρος Μπλουγουράς τα δύσκολα χρόνια της χούντας μάς έκανε και τις πρώτες νύξεις για την ανάγκη της αυτοπραγμάτωσης. «Οι μαθήτριές μου, όταν μεγαλώσουν, απαγορεύεται να πηγαίνουν στον επαγγελματικό τους χώρο με το μυαλό στο πλεκτό και την κατσαρόλα τους» μας έλεγε, καλύπτοντας πίσω από αυτή την «απαγόρευση» το αίτημα για την πολιτική αξιοπρέπεια των γυναικών, που τότε ήταν εντελώς εκτός νόμου.

Απελπιζόταν μάλιστα με μερικές από μας που, ενώ δείχναμε μεγάλη έφεση στα γλωσσικά μαθήματα, ήμασταν στούρνοι περιωπής στα μαθηματικά.

Πίσω από αυτή την «αυτόματη» επιλογή έβλεπε ότι έχουν πιάσει δουλειά οι περί των δύο φύλων στερεότυπες μπούρδες, και γι΄ αυτό οργάνωνε συνδιδασκαλίες με τον αείμνηστο μαθηματικό μας Νίκο Κόλλια, για να μας ανοίξουν τα μάτια.

Τους σκέφτηκα και τους δύο την περασμένη Κυριακή όταν σε μια αίθουσα κατάμεστη από έφηβες παρακολούθησα το εξαιρετικό θεατρικό έργο του Απόστολου Δοξιάδη που βασίζεται στο θεώρημα της «Μη πληρότητας» του Κουρτ Γκέντελ. Ακριβώς την άλλη μέρα, Δευτέρα πρωί πρωί, ο μικρός θεός των συμπτώσεων και οι εκδόσεις Παπαδήμα με έφεραν πιο κοντά στον παλιό μου καθηγητή. Έχω εδώ πάνω στο γραφείο μου το βιβλίο του Θόδωρου Μπλουγουρά «Μνήμες από την Εθνική Αντίσταση της Μεσσηνίας». Πάνω σ΄ αυτό το λαμπρό χρονικό για τον ΕΛΑΣ τολμώ να ακουμπήσω μια χριστουγεννιάτικη καρτούλα: «Στον δάσκαλό μας αγάπη». Ακολουθούν καμιά δεκαριά υπογραφές μαθητριών από το Γυμνάσιο Θηλέων Καλαμάτας, περίοδος 1969-73. Τόσες πρόλαβα να βρω και να ενημερώσω, στη χαρά μου επάνω, κύριε καθηγητά.