Steady column

Είναι τόσοι…
… πολλοί οι άνθρωποι που εκλιπαρούν να τους δείξουμε λίγο ενδιαφέρον τέτοιες χρονιάρες μέρες. Άλλος χολοσκάει για τους άστεγους τον χειμώνα κι άλλος για τα θύματα της γενοκτονίας στο Νταρφούρ. Όμως, ίσως είναι πια καιρός να ανοίξουμε την αγκαλιά μας και σε εκείνους τους ανθρώπους που δέχτηκαν κατάμουτρα το αναπάντεχο πλήγμα της ζωής: τους καημένους τους πλούσιους.

Ας αναλογιστούμε…
… για λίγο τη μοίρα τους. Πριν από μία εβδομάδα, ένα μακροσκελέστατο άρθρο στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» έγραφε πως πολλοί πλούσιοι Αμερικανοί είναι αναγκασμένοι να ζουν στη σκιά των πάμπλουτων. Επιχειρηματίες που πλούτισαν κάπωςπερίπου κατά 10 εκατομμύρια δολάρια- από την άνοδο του χρηματιστηρίου πριν από το 2000, κοιτάζουν τώρα με φθόνο άλλους επιχειρηματίες να πλουτίζουν ακόμη περισσότερο από αυτούς στο χρηματιστήριο. Όπως ο Τζέιμς Χονγκ. Σε ένα προλεταριακό ξέσπασμα, πούλησε την Ρorsche του και συμβιβάστηκε με ένα Τoyota Ρrius. «Μου έρχεται να σκάσω», εξομολογείται, «όταν βλέπω άλλους να πουλάνε Ρorsche και να αγοράζουν Ferrari». Και να σκεφτεί κανείς πως μερικοί άλλοι άνθρωποι το μόνο που επιθυμεί η ψυχή τους είναι ένα πιάτο ζεστό φαΐ κι ένα μέρος να πλαγιάζουν τον χειμώνα. Κι αν δεν είναι εγωιστικό! Ενώ οι πλούσιοι έχουν ένα πραγματικό πρόβλημα: πως υπάρχουν κι άλλοι πλούσιοι. Αυτό δεν είναι πρόβλημα για τους φτωχούς. Το μοναδικό τους πρόβλημα είναι πως είναι φτωχοί. Σκασίλα τους για τα προβλήματα των άλλων.

Σε ένα άλλο…
… άρθρο, οι «Τάιμς» γράφουν πως, σύμφωνα με τα στοιχεία της Εφορίας, το ατομικό εισόδημα των πλουσιότερων 130.500 φορολογουμένων έπεσε κατά 17% στα 4,9 εκατομμύρια δολάρια το 2004. Αντίθετα, «οι 60 εκατομμύρια φτωχότεροι Αμερικανοί δήλωσαν ημερήσιο εισόδημα λιγότερο από 7 δολάρια ο καθένας». Ας τους αφήσουμε όμως αυτούς. Γιατί τα άσχημα νέα, γράφει η εφημερίδα «Μπόστον Γκλόουμπ», είναι η κατρακύλα του εισοδήματος των πλουσίων. Τότε τι νόημα είναι να έχεις μια δεξιά ρεπουμπλικανική δικτατορία που μοιράζει φοροαπαλλαγές στους πλουσίους, όταν αυτοί δεν μπορούν να γίνουν πλουσιότεροι; Δεν είναι λοιπόν καθόλου εύκολο να είναι κανείς πλούσιος, ούτε καν στην Αμερική. Και το χειρότερο: η ετήσια έκθεση Καπτζέμινι γράφει πως «τα επιχειρηματικά κέρδη εξανεμίστηκαν από την άνοδο των επιτοκίων και τον κυκλώνα Κατρίνα». Τα σιωπηλά θύματα του κυκλώνα: οι εκατομμυριούχοι! Κι όμως, τα προκατειλημμένα μέσα ενημέρωσης έγραφαν τότε μόνο για τα βάσανα των άστεγων μαύρων, χάνοντας όπως συνήθως το «ζουμί»: το πλήγμα που δέχτηκαν οι πλούσιοι.

Δόξα τω Θεώ…
… μια ρόδινη ανταύγεια μόλις διακρίνεται στον ορίζοντα. Σύμφωνα με το περιοδικό «Φορμπς», μειώθηκε κάπως το κόστος να είναι κανείς πλούσιος. Τα δίδακτρα στο καλύτερο σχολείο έπεσαν στα 39.850 δολάρια και το κόστος μιας εβδομάδας διαμονής στο καλύτερο σπα στα 7.500 δολάρια. Ναι, είναι αλήθεια πως είναι ακόμη κάπως ακριβό να είναι κανείς πλούσιος. Όμως, το βάρος δεν είναι πια τόσο αφόρητο, δόξα τω Θεώ.