ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΑΡΤΑ Οι πιο αδύναμοι κρίκοι στην αλυσίδα

Ο χθεσινός Παναθηναϊκός ήταν μια ομάδα γεμάτη αδύναμους κρίκους. Ουδείς ξεχώρισε. Αλλά το δίδυμο Βύντρα- Σαλπιγγίδη ήταν αληθινά… άπαικτο! Οι συγκεκριμένοι παίκτες έδειξαν να αδυνατούν να προσφέρουν έστω και το ελάχιστο. Η περίπτωση του Λουκά Βύντρα προβληματίζει. Για όλα τα δεινά ή τα κακώς κείμενα του Παναθηναϊκού, ο διεθνής μπακ τα ακούει για τα καλά από την «πράσινη» εξέδρα. Να ευθύνεται το γεγονός ότι κατέφθασε(από τον Πύργο) κουβαλώντας πλήθος προσδοκιών και ακόμη δίπλα στο όνομά του υπάρχει η ένδειξη «ελπίδα»; Προφανώς. Με την Καλαμαριά, ο Βύντρα έγινε αλλαγή. Κάτι αντίστοιχο αποφάσισε ο Μουνιόθ και στο παιχνίδι του ΟΥΕΦΑ με τους Ρουμάνους. Χθες, ο Βύντρα πήρε τον δρόμο για τα αποδυτήρια στο ημίχρονο και δεν επέστρεψε στο χορτάρι. Ξανά αλλαγή, νωρίτερα από κάθε άλλη φορά. Λίγο πριν, είχε… προλάβει να πάρει μέρος στη φάση του πέναλτι όταν έφαγε την προσποίηση του Κόκε και έβαλε ατσούμπαλα το πόδι του. Ο Βύντρα δεν αποτελεί κακό ποδοσφαιριστή. Του λείπει το ηθικό και δυσκολεύεται να κατέβει στην αντίπαλη περιοχή. Έχει τρακ και δεν μαρκάρει με σύνεση. Όσο όμως το «πράσινο» καράβι μπάζει νερά στο δεξί άκρο της άμυνας, ο Μουνιόθ καλείται να βρει λύση και να εμπιστευτεί κάποιον άλλο ποδοσφαιριστή.

Ποιος είναι ο καλύτερος φίλος του Βύντρα;

Κατά σύμπτωση, ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης! Ο «Σάλπι» μεταγράφηκε με ποσό-ρεκόρ στην Παιανία και μέχρι στιγμής έχει σημειώσει οκτώ γκολ. Αρκετοί ανέμεναν περισσότερα, κάποιοι δίνουν πίστωση χρόνου μέχρι να προσαρμοστεί πλήρως ο ταλαντούχος επιθετικός στα δεδομένα του Παναθηναϊκού. Απέναντι στον Άρη, δηλαδή σε ένα δύσκολο και κρίσιμο παιχνίδι, ο Σαλπιγγίδης πάλεψε χωρίς να φανεί. Οι προσπάθειές του δεν είχαν ευτυχή κατάληξη και ο ευάλωτος στην άμυνα Άρης δεν τον αισθάνθηκε. Μπορεί να φταίει το γεγονός ότι οι μέσοι ξέχασαν να τον… ταΐσουν με πάσες, ένας επιθετικός όμως πρέπει να δημι-ουργεί και μόνος ή να ταρακουνά τον προσωπικό του αντίπαλο.

Και κάτι για τον κύριο Μουνιόθ. Δεχθήκαμε την περασμένη εβδομάδα πως δεν είδε το πέναλτι του Εμπέντε στον Ουέλινγκτον. Χθες όμως, γιατί δεν απάντησε στην ερώτηση που του έγινε στην αίθουσα Τύπου; Ναι, καμιά αντίρρηση πως αφορούσε το ματς Άρη- ΠΑΟ. Επειδή όμως ο Ισπανός δεν ρωτήθηκε για το πώς περνά στην Ελλάδα ή για κάποιο προσωπικό δεδομένο, μπορούσε να απαντήσει ευθέως και να πει τη γνώμη του. Εμπρός, λοιπόν: όποτε κρίνει σκόπιμο, ας μας διαφωτίσει για το αν θεωρεί την ενέργεια του Εμπέντε εις βάρος του Ουέλινγκτον, πέναλτι.

ΛΑΘΩΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ
Το… ρεσιτάλ των διαιτητών της Σούπερ Λίγκας(και των κ.κ. Γκαγκάτση- Ψυχομάνη), συνεχίστηκε και σε αυτήν την αγωνιστική. Και το φλέγον ερώτημα, πλέον, είναι πότε θα δούμε ένα παιχνίδι όπου δεν θα υπάρχουν δικαιολογημένα παράπονα.

Η κατάσταση στην ελληνική διαιτησία θεωρείται έκρυθμη. Αδυνατούν οι διαιτητές να αποφασίσουν για πεντακάθαρες παραβάσεις σε απλές φάσεις. Στην Κέρκυρα, ο Τσίκινης(διεθνής, τρομάρα του…), είτε δεν είδε την αγκωνιά του Καστίγιο στον Καραδήμο είτε απέφυγε να τιμωρήσει με κόκκινη τον επιθετικό του Ολυμπιακού. Αμφότερα, ωστόσο, είναι σοβαρά σφάλματα. Τι άλλο να έκανε σε ένα «εύκολο» ματς;
Στην Τούμπα, ο Λίνεν(αυτός ντε, που δεν θα ξαναμιλούσε για τη διαιτησία) αποχώρησε εξαπολύοντας βολές, ότι τα φάουλ ή τα κόρνερ που έδινε ο Πολατιάν στον ΠΑΟΚ δεν υπήρχαν. ΠΑΟΚ και Πανιώνιος έμειναν στο 1-1 και όλοι ασχολήθηκαν με τα σφυρίγματα του διαιτητή.
Όσο για τον έμπειρο Τεροβίτσα, φάνηκε να τρέμει στο «Κλεάνθης Βικελίδης». Το υπέρ τού Άρη πέναλτι στη μονομαχία Βύντρα- Κόκε ήταν τουλάχιστον αυστηρό. ΄Η δεν υπήρχε καθόλου! Και αμέσως μετά, έχοντας προφανώς τύψεις, απέφυγε να διατάξει επανάληψη όταν ο Εμπέντε βγήκε κάποια μέτρα για να αποκρούσει το πλασέ του Ισπανού φορ του Άρη.
Ο δε Φωτιάδης, στην Κρήτη, είδε το αντικανονικό μαρκάρισμα αλλά μετέτρεψε ένα πέναλτι υπέρ του ΟΦΗ σε φάουλ έξω από την περιοχή. Τι να πεις εδώ… Οι διαιτητές λειτουργούν με τη λογική των συμβιβασμών. Δυστυχώς, χθες αποδείχθηκε πως ορισμένοι εξ αυτών δεν είχαν το μυαλό τους στα παιχνίδια που διαιτήτευαν, αλλά σε όσα έγιναν την περασμένη αγωνιστική. Όταν ομάδες ευνοήθηκαν και άλλες έφυγαν με παράπονα. Και, σύμφωνα με το σκεπτικό κάποιων, έπρεπε να ρεφάρουν ή να αντιμετωπιστούν με αυστηρότητα. Αυτό όμως δεν λέγεται ισονομία.