ΓΗΠΕΔΟΓΡΑΦΙΕΣ Κάνα βάρος

Τι σημαίνει για το σημερινό ποδόσφαιρο ότι ο Φάμπιο Καναβάρο ανακηρύχτηκε καλύτερος παίκτης της χρονιάς; Δύο πράγματα, ανάλογα με το πώς τα βλέπει κανένας: είτε ότι το μόνο που μετράει είναι το Παγκόσμιο Κύπελλο, είτε ότι τα κριτήρια του καλού έχουν ολοκληρωτικά αλλάξει.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο αρχηγός της Σκουάντρα Ατζούρα κέρδισε μόνο επειδή ήταν το σύμβολο της νέας παγκόσμιας πρωταθλήτριας.

Φυσικά σε όλο το Μουντιάλ της Γερμανίας ο Ναπολιτάνος σέντερ μπακ έκανε σπουδές εμφανίσεις και συνέβαλε αποφασιστικά στον τελικό θρίαμβο μιας ομάδας χωρίς(ελέω Τότι) μεγάλο αστέρι. Είναι όμως άλλο τόσο βέβαιο ότι ο Καναβάρο είχε ανέκαθεν και συνέχισε ακόμα και στις καλύτερες στιγμές του να έχει πολύ περισσότερο αθλητικά παρά τεχνικά προσόντα, ότι είναι αμυντικός με σχεδόν αποκλειστικά αμυντικές επιδόσεις κι ότι δεν έφερε τίποτα νέο στη θέση όπου παίζει(γι΄ αυτό η οποιαδήποτε σύγκριση με τον μόνο άλλο σέντερ μπακ που έχει κερδίσει το χρυσό παπούτσι, τον Μπεκενμπάουερ, αλλά και με τον συμπατριώτη του Μπαρέζι, είναι ιεροσυλία). Σε έναν κόσμο όπου θα πρυτάνευε η καθαρότητα και η

ΤΟ ΜΟΥΝΤΙΑΛ ΑΡΚΕΙ

Μετά τον Ροναλντίνιο ο… Καναβάρο. Η κατάκτηση του Μουντιάλ έφερε τον Ιταλό σε μια θέση που ασφαλώς δεν αξίζει

αισθητική, θα έπρεπε λογικά να λειτουργήσει εναντίον του και η εμπλοκή του ονόματός του, δύο φορές και με δύο διαφορετικές ομάδες(Πάρμα και Γιούβε), σε υποθέσεις με φάρμακα, σύριγγες και τα συναφή. Ας πούμε ότι αυτά είναι ψιλά γράμματα, ή μάλλον τόσο χοντρά που κανείς δεν τα διαβάζει.

Κρισιμότερο για την απονομή ενός επάθλου που υποτίθεται ότι αποτιμά μια ολόκληρη χρονιά είναι ότι κατά τα άλλα, δηλαδή εκτός Μουντιάλ, ο Καναβάρο κάθε άλλο παρά έλαμψε, είτε με τη Γιουβέντους, είτε, μετά, με τη Ρεάλ. Κι ακόμα κρισιμότερο ότι, εκπροσωπώντας συμβολικά την πρόοδο του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, διαδέχεται στην κορυφή έναν Ροναλντίνιο, που μπορεί να βυθίστηκε μαζί με την αλαζονική Εθνική του στο Μουντιάλ, χάρισε όμως στους φίλους της μπάλας για το 2006 μια ολόκληρη πινακοθήκη στιγμών για θύμηση.

Φοβούμαι ότι η εξήγηση είναι απλή. Το ποδόσφαιρο πια σημαίνει δύο πράγματα, εμπόριο και νίκες. Οι δεύτερες φέρνουν και το πρώτο, το δε Παγκόσμιο Κύπελλο συμβολίζει την απόλυτη σύζευξή τους. Η τέχνη και το θέαμα είναι απλώς συμπληρωματικά στοιχεία, ευχάριστα πάντα, αλλά επιβραβεύσιμα μόνο αν φέρνουν κύπελλα και λεφτά. Φέτος όλα θα είχαν αλλάξει αν στον τελικό του Ιουλίου στο Βερολίνο είχε δοθεί μια κουτουλιά λιγότερη, δεν είχε αποκρουστεί μια κεφαλιά στην παράταση ή είχαν έρθει λίγο ανάποδα τα πέναλτι: ο Ζιντάν θα έκλεινε την καριέρα του με έναν ακόμη ατομικό τίτλο, αδιαμφισβήτητο από κάθε άποψη, όσο κι αν η απόδοσή του και στο τελευταίο πρωτάθλημα και στο τελευταίο Μουντιάλ της ζωής του είχε υπερβολικά πολλά σκαμπανεβάσματα.

Αυτά έχουν τα βραβεία, όλα τα βραβεία του κόσμου κι όχι μόνο τα ποδοσφαιρικά: δεν απονέμουν δικαιοσύνη παρά απηχούν μια αντίληψη για έναν πρόσκαιρο συσχετισμό δυνάμεων. Αυτούς που αγαπάνε πάντως το ποδόσφαιρο δεν μπορεί παρά να τους πονάει ότι την τελευταία φορά που η Ιταλία κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο ο καλύτερος αμυντικός της, κι ένας από τους καλύτερους όλων των εποχών, ο Σιρέα, δεν είχε καμία τύχη για βραβείο μπροστά στον Ρόσι, τον Κόντε και τον Αντονιόνι.

Φιλαθλέων