Υπόλοιπα σ.65

ΚΡΙΤΙΚΗ ΒΙ ΒΛΙ ΟΔΡΟΜΙ Οιδέεsιδέεsξ πηρ και Ρίλκε για ξεκάρφωμασά σας δεν έχουν καμιά περιέργεια να τις γνωρίσουν και εκ των ένδον, γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι δεν υπάρχει ένδον. Λυπάμαι που μόλις σας στέρησα ένα ωραίο άλλοθι για να διαβάσετε το βιβλίο της Νάσιουτζικ. ΄Οσοι (συγγνώμη, όσες) πάλι σπεύσατε να το διαβάσετε, ελάτε, παραδεχτείτε το, δεν σας τράβηξε η προσδοκία κάποιου περιεχομένου, αλλά το αντίθετο, η λαχτάρα μιας ηδονοβλεπτικής ματιάς στο γκλαμουράτο κενό του κόσμου των ηρωίδων του. Αχ, τι όμορφα που είναι να πλήττεις βυθισμένη στο ιδιωτικό jacuzzi σου, να βασανίζεσαι από διλήμματα όπως αν θα πας για καφέ στο Εkali Club ή στο Deals, να πολεμάς την κατάθλιψη αγοράζοντας συνολάκια Αrmani και τσάντες Louis Vuitton! Και να τα κάνεις όλα αυτά πετώντας για ξεκάρφωμα τσιτάτα από τον Σαίξπηρ, τον Φλωμπέρ και τον Ρίλκε, βεβαιώνοντας τους πάντες ότι παρατηρείς από κριτική απόσταση τη lifestyle μιζέρια σου, όπως πιστεύει (τάχα μου) η Νάσιουτζικ πως συμβαίνει με τη Δανάη, την κεντρική ηρωίδα της.

Το ότι η συγγραφέας στην πραγματικότητα πιστεύει ή αισθάνεται κάτι πολύ διαφορετικό δεν φαίνεται μόνον από την ad nauseam περιγραφή του μπιχλιμπιδάτου διάκοσμου της ανούσιας ζωής των μαμάδων της, που κάνει και την ίδια την αφήγηση έναν διάκοσμο του τίποτα. Φαίνεται προπαντός από την κατάληξη που επιφυλάσσει στην ιστορία της. Στα μισά του βιβλίου εμφανίζεται, για την ακρίβεια έρχεται στο προσκήνιο, ένας άνδρας με σκοτεινή γοητεία, πλασμένος για να φέρνει την καταστροφή. Υποτίθεται ότι είναι η εισβολή της πραγματικότητας στον ψεύτικο κόσμο των ηρωίδων. Αλλά ω του θαύματος! Όταν η καταστροφή έχει ολοκληρωθεί, με μια αυτοκτονία και έναν φόνο, η Δανάη όχι μόνο βγαίνει Η Παυλίνα Νάσιουτζικ έχει ένα εντυπωσιακό βιογραφικό από άποψη παιδείας, όμως ταυτίζεται (και ας λέει ό, τι θέλει) με γυναικείες φιγούρες που, παρά τις διαφορές τους, χαρακτηρίζονται όλες από ασχολίες, φιλοδοξίες, συμπεριφορές ανάξιες του πνευματικού επιπέδου και του κοινωνικού προφίλ της από αυτήν αλώβητη, αλλά και βρίσκεται ανέλπιστα κληρονόμος μιας αμύθητης περιουσίας, που της επιτρέπει να συνεχίσει την υπέροχα άδεια ζωή της σ΄ ένα ακόμα υψηλότερο επίπεδο: όχι πια στα βόρεια προάστια της Αθήνας, αλλά στη δεξιά όχθη του Σηκουάνα, στο Παρίσι! Η Παυλίνα Νάσιουτζικ έχει ένα εντυπωσιακό βιογραφικό από άποψη παιδείας. Το ίδιο ισχύει και για άλλες συγγραφείς που ξετρελαίνουν τις σημερινές Ελληνίδες- τη Λένα Διβάνη, τη Μάρα Μεϊμαρίδη, τη Μάιρα Παπαθανασοπούλου. Στα μυθιστορήματα και τις νουβέλες τους όμως ταυτίζονται(και ας λένε ό, τι θέλουν) με γυναικείες φιγούρες που, παρά τις διαφορές 2-3 Δεκεμβρίου 2006.9τους, χαρακτηρίζονται όλες από ασχολίες, φιλοδοξίες, συμπεριφορές ανάξιες του πνευματικού επιπέδου και του κοινωνικού προφίλ των δημιουργών τους, αλλά σύμμορφες με την εικόνα του θηλυκού στην πατριαρχική, αν όχι τη μισογυνική φαντασία. Κάτι πολύ παράξενο πρέπει να συμβαίνει στα μύχια της ψυχής σύγχρονων Ελληνίδων με πανεπιστημιακή μόρφωση(ή και ιδιότητα), ζωηρή επαγγελματική δραστηριότητα, κοσμοπολιτικές εμπειρίες και, τουλάχιστον φαινομενικά, ανεξάρτητη προσωπικότητα…

Δ. Κ.