Υπόλοιπα σ.63

Ο
Νίκος, ο Σίμος, η Φανή, η Κατερίνα, ο Βλάσης, η Χρύσα και η Άννα μπαίνουν στην ιστορία μας ενδεδυμένοι ήδη με τον μύθο τους. Είναι όλοι τους παιδιά του αντιδικτατορικού αγώνα με παρουσία στο Πολυτεχνείο, στη συνδικαλιστική φούρια της μεταπολίτευσης και με το σχετικό φροντιστήριο στα οδοφράγματα του Μάη του ΄68. Πολλά χρόνια αργότερα οι VΙΡ αυτοί των λαϊκών αγώνων ξανασυναντιούνται στα εγκαίνια της αναδρομικής έκθεσης του εκλιπόντος συντρόφου τους, ζωγράφου Αλέξη Ραζή.

Νίκη Αναστασέα
ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣ ΑΛΕΞΗ Ρ ΑΖΗ
Ένας από αυτούς, ο νεώτερος, τέκνο των απρόσεκτων ζευγαρωμάτων της εποχής, με πρόσχημα μια μονογραφία για το έργο του Ραζή, θα αναμοχλεύσει την ιστορία των παλιών συντρόφων, εκείνων που θυσίασαν την πρώτη τους νιότη στη μεγάλη παρεξήγηση, ότι δηλαδή το προσωπικό είναι πολιτικό.

Η υπόθεση εργασίας μοιάζει κάπως με ό,τι μας κατέλιπεν ο αείμνηστος Αλέξανδρος Κοτζιάς, πλην όμως οι καλές προθέσεις δεν αρκούν δυστυχώς για να τιθασευτεί το άγουρο και, καμιά φορά, το αφελές. Ο Αλέξης Ραζής, ο ήρωας της Νίκης Αναστασέα με το ρομαντικό ονοματεπώνυμο, τη μεσσιανική επιρροή του στην ομάδα και τη συμπεριφορά Ιησού Χριστού λίγο πριν από το «απελθέτω», δεν διαλέγει για θεραπαινίδα του μια Μαγδαληνή της μαοϊκής Αριστεράς αλλά τη γλυκιά και παρθενική Οφηλία της διπλανής πόρτας. Η έφηβη Νίνα με το τσεχοφικό όνομα και την τσεχοφική ψυχοσύνθεση θα γίνει η ιδανική νοσοκόμα για το διαταραγμένο καμάρι της οργάνωσης, θα του παρασταθεί σιωπηλά στα ψυχιατρεία και θα ιεροποιήσει τις απόπειρες αυτοκτονίας του, θυμιατίζοντας καθημερινά το σκότος του μυαλού του και την καλλιτεχνική αγωνία του.

ΕΚΔ.: ΚΕΔΡΟΣ, 2006
Οι σύντροφοι
Οι μολότοφ
Γύρω, τριγύρω, συμπεθεριό στον αρρωστημένο αυτόν λευκό γάμο, κάνουν κύκλο φίλοι, μέλη και οπαδοί. Η απαραίτητη δεσποινίς τσιριμπίμ τσιριμπόμ, δάνειο της αστικής τάξης στα τότε «κου κου ε και στα μου λου», η σαλταρισμένη μάνα του αριστερού καλλιτέχνη, ο αδελφός της Νίνας που η προσγειωμένη σύζυγός του τον κατηγορεί ότι ξεπούλησε τη Νίνα για την εύνοια του πρώτου τη τάξει της οργάνωσης και η ξύλινη καθοδηγήτρια που στα χρόνια της ωριμότητας γίνεται- τι άλλο;- στελεχάρα στο ΠΑΣΟΚ. Πρωτομαγιάτικες διαδηλώσεις, ξεστρατισμένες μολότοφ και αψυχολόγητες «διαγραφές» ορίζουν την καθημερινότητα της μαοϊκής οργάνωσης αφήνοντας σημάδια τα οποία οι παθόντες προσπαθούν να θεραπεύσουν με ψηφοφορίες, απαρτίες και απεγνωσμένες συζητήσεις.

Την ίδια εποχή, κλεισμένος στην ιδιωτική σαρκοφάγο του, ο Αλέξης Βασίλης, Χριστόδουλος και Σάββας. Οι αδελφοί Ξηροί, τέκνα ιερέα και εκφραστές της άκρας ελληνικής Αριστεράς με τη γνωστή ένοπλη δράση κατά τα τα χρόνια της μεταπολίτευσης Ραζής παλεύει με τους δαί -μονές του παράγοντας θεαματικές μεγαλομανιακές κρίσεις με moto τσιτάτα από τον Ντοστογιέφσκι και τη Βίβλο. Τον ξέρω αυτόν τον άνθρωπο αλλά ποτέ μου δεν τον είχα φανταστεί σε αυστηρά εξωκοινοβουλευτικό πλαίσιο. Αυτή η λάθος τοποθέτηση ήταν άραγε που τρέλανε τον ζωγράφο Αλέξη Ραζή και τον έφτασε στο σημείο να ζωγραφίζει τον εαυτό του σαν θεάνθρωπο και σαν τον «Βασιλέα των Βασιλέων» στον Σταυρό του μαρτυρίου ή μήπως πρόκειται για μια ακόμη θεολογική ερμηνεία της επανάστασης; Από θέση και από ιδιοσυγκρασία δεν διαλέγω καμία από τις παραπάνω εκδοχές.

Βόλτα;

«Κοίταξε γύρω της θυμωμένη, αλλά ξάφνου κάτι σκέφτηκε, τα μάτια της έλαμψαν κι ένα άγριο χαμόγελο παραμόρφωσε το πρόσωπό της.

Καθίστε εδώ να βράσετε στο ζουμί σας! Εγώ θα βγω έξω! Δήλωσε προκλητικά. Τι με κοιτάτε; Θα πάω βόλτα. Τώρα αμέσως θα αλλάξω και θα πάω βόλτα. Έκανε να γελάσει αλλά αυτό που ακούστηκε έμοιαζε περισσότερο με μούγκρισμα. Στράφηκε στην Κατερίνα που εξακολουθούσε να στέκεται μπροστά της άλαλη. Προηγουμένως είπες πως όταν είδες την μπλούζα της Μαχούλας, ήθελες να βάλεις τα γέλια, έτσι δεν είναι; Εγώ όμως ήθελα να την σκίσω. Και ξέρεις γιατί; Γιατί έχω κι εγώ μια ίδια! Μάλιστα! Ολόιδια! Ροζ με κόκκινα τριαντάφυλλα που φεγγίζει.

Ακριβώς την ίδια και θα πάω να τη βάλω τώρα αμέσως! Γύρισε στον άντρα της. Κι εσύ θα ντρέπεσαι! Εγώ όμως θα καμαρώνω. Παρ΄ όλο που θα είμαι γελοία. Και πού ξέρεις; Μπορεί να καμαρώνω γι΄ αυτό».

(απόσπασμα από τη σελ. 230)