«Την τύχη μας ορίζει η άλλη πλευρά του Ατλαντικού…»

Από εκείνο το πρωινό στον προαύλιο χώρο της Μουκάτα πέρασαν δύο χρόνια. Ο Γιούσεφ τελείωσε το σχολείο, εξακολουθεί όμως να δίνει τη μάχη του για να γίνουν κατανοητά αυτά για τα οποία κάνει λόγο. Όταν ο Γιάσερ Αραφάτ έφυγε από τη ζωή, πίστευε ότι οι Παλαιστίνιοι θα βρουν τον δρόμο τους μέσα από την ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών. Όταν κατόπιν των πιέσεων που ασκήθηκαν από την Ουάσιγκτον για διενέργεια εκλογών στα παλαιστινιακά εδάφη είδε τη Χαμάς να έρχεται στην εξουσία, συνειδητοποίησε ότι η εφαρμογή των αρχών της δημοκρατίας μπορεί να οδηγήσει σε απρόβλεπτες καταστάσεις. «Δεν μπορείς να ζητάς από μια κοινωνία που δεν είχε καν την ευκαιρία της βασικής σχολικής εκπαίδευσης, που δεν κατανόησαν ποτέ την έννοια της ελευθερίας, να εκλέξει τους πολιτικούς της και κατόπιν να τους κατηγορείς για τις επιλογές τους».

Πλέον, έχει επιστρέψει στη Γάζα και βρίσκεται εν αναμονή της αποδοχής του από ένα πανεπιστήμιο στη Νέα Υόρκη. Κουράστηκε – όπως δηλώνει- να προσπαθεί να πείσει Παλαιστινίους και Ισραηλινούς για κάτι διαφορετικό. «Ευτυχώς ή δυστυχώς- συνεχίζει- τις τύχες του κόσμου σε αυτό το μέρος του πλανήτη δεν τις ορίζουμε εμείς αλλά η άλλη πλευρά του Ατλαντικού».

Στην Αμερική. Σε ηλικία 18 ετών σήμερα έχει βάλει ως στόχο του να σπουδάσει στην Αμερική κι να αφυπνίσει της συνειδήσεις εκεί. «Θα μπορούσα να μείνω εδώ- αναφέρει χαρακτηριστικά- να πάρω κι εγώ ένα όπλο και να πολεμήσω σκοτώνοντας κάμποσους προτού σκοτωθώ ο ίδιος. Όμως αυτό δεν θα μας βγάλει πουθενά. Ανήκω στην τρίτη γενιά του πολέμου. Η βία γεννά το μίσος και το μίσος φέρνει περισσότερη βία. Η δύναμη της γλώσσας και η παγκοσμιοποίηση σε μια νέα βάση του Παλαιστινιακού θα οδηγήσουν κάποια στιγμή στη λύση. Αυτό όμως δεν θα συμβεί αν δεν φανούν ειλικρινείς με τους Παλαιστινίους όσοι έχουν λόγο και δύναμη για να δώσουν τέλος σε αυτό που βιώνουμε».