Δεν μπορούσε άλλο να προσεύχεται στον Θεό και εκείνος να αδιαφορεί

Αρκετά χρόνια πριν από τον θάνατο του Αραφάτ, ο Γιουσέφ είχε παροτρύνει τον ιμάμη της περιοχής του να τον βοηθήσει στη σύνταξη ενός κειμένου που θα έστελνε στους Ισραηλινούς για την επίλυση του Παλαιστινιακού, διότι κουράστηκε να προσεύχεται στον Θεό και εκείνος να αδιαφορεί και τότε χρειάστηκε η παρέμβαση του πατέρα του για να γλιτώσει τα χειρότερα. Πλέον στο σπίτι του θείου του στη Ραμάλα είχε την πολυτέλεια του Ίντερνετ, την ευχέρεια να συμμετέχει σε ανοιχτές συζητήσεις που διοργάνωναν μη κυβερνητικές οργανώσεις και να μοιράζεται απόψεις και προβληματισμούς με συνομιλήκους του από το Ισραήλ. Όμως η συνεχιζόμενη κατοχή, οι αιματηρές επιθέσεις του ισραηλινού στρατού δεν άφηναν και πολλά περιθώρια για την έκφραση τέτοιων θέσεων. Σύντομα ο Γιούσεφ βρέθηκε προ του διλήμματος ή να σταματήσει τις δραστηριότητες αυτού του χαρακτήρα ή να αναζητήσει αλλού στέγη, αφού ο θείος και τα ξαδέλφια του μπορούσαν να αντέξουν τον Γιούσεφ, όχι όμως και τις απόψεις του. Αποφάσισε να το παλέψει. Να επιμείνει και να δώσει τον δικό του αγώνα για μια διαφορετική πολιτική σκηνή στην Παλαιστίνη, δημιούργημα της δικής του γενιάς.