ΓΗΠΕΔΟΓΡΑΦΙΕΣ

Κάθε φορά που φεύγει από τη ζωή ένας μεγάλος ποδοσφαιριστής του παρελθόντος,
αντιλαμβανόμαστε πόσο έχει αλλάξει και πόσο πιο φτωχό είναι, παρά τα ψιμύθιά
του, το ποδόσφαιρο σήμερα. Και πόσο λιγότερο μαγικό. Ιδού μια ενδεκάδα από
πράγματα που δεν θα σήκωνε η σημερινή εποχή και που έφτιαξαν τον θρύλο του
Φέρεντς Πούσκας.

Ο Πούσκας γεννήθηκε δίπλα σε ένα γήπεδο, από πατέρα ποδοσφαιριστή και έπαιξε
σ’ αυτό το γήπεδο, με πρώτο προπονητή τον πατέρα του. Άρχισε την «επίσημη»
μπάλα με ψεύτικο όνομα, πριν από τα 12 – τον βοηθούσε το ότι ήταν πάντα
γεματούλης. Όταν πήρε το πραγματικό του όνομα, συνέχισε να παίζει στην ομάδα
της γειτονιάς του.

Σε 174 εμφανίσεις με την Κίπεστ σημείωσε 154 γκολ. Πήρε 5 πρωταθλήματα σε 7
περιόδους. Κέρδισε συνολικά τόσα χρήματα, όσα σε μία βδομάδα η βοηθός παραμάνα
ενός από τα παιδιά του Μπέκαμ.

Ονομάστηκε «καλπάζων συνταγματάρχης». Ο Στρατός τον ανάγκασε να μπει στις
τάξεις του γιατί έβαζε πολλά γκολ και τα γκολ τα έβαζε χωρίς να χρειαστεί να
καλπάσει. «Αρκούσε να κλωτσήσει μία φορά την μπάλα για να σκοράρει δύο φορές»,
είπε κάποτε ο συμπαίκτης του, Ζόλταν Τσίμπορ.

Η μεγάλη Εθνική Ουγγαρίας, με τον Πούσκας έξω αριστερά, σχεδόν ταυτιζόταν με
τη Χόνβεντ, όπως μετονομάστηκε η Κίπεστ μόλις έγινε η ομάδα του Στρατού. Οι
στρατηγοί δεν ρώτησαν ούτε την Κίπεστ ούτε τον Πούσκας αν ήθελαν ν’ αλλάξουν
όνομα και να παίζουν μπάλα υπό τις διαταγές τους. Όμως τα ποδοσφαιρικά
αποτελέσματα της πολιτικής τους δεν ήταν κι άσχημα.

Η Ουγγαρία του Πούσκας (84 γκολ σε 85 διεθνείς εμφανίσεις) έμεινε αήττητη για
3 χρόνια και 28 παιχνίδια. Κατέκτησε το Χρυσό Ολυμπιακό Μετάλλιο (1952),
κέρδισε δύο φορές σε έναν χρόνο την Αγγλία – με 6-3 στο Γουέμπλεϊ και 7-1 στη
Βουδαπέστη (από δύο γκολ σε κάθε παιχνίδι ο Πούσκας) – και 8-1 τη Γερμανία
στην πρώτη φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1954. Θα ήταν λάθος να τη
χαρακτηρίζαμε αμυντική ομάδα.

Στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1954, ξανά με τη Γερμανία, η Ουγγαρία
προηγήθηκε 2-0 στο 10ο λεπτό (το δεύτερο γκολ ο Πούσκας) και κατάφερε να χάσει
3-2. Ήταν το «θαύμα της Βέρνης», το μόνο θαύμα που έχουν δει εκατομμύρια μάτια
και όχι μόνο η Καθολική Εκκλησία.

Ο Πούσκας ήταν ο πιο ελεύθερος ποδοσφαιριστής και η πιο ελεύθερη ψυχή που
υπήρχε, όμως σε όλη του την ποδοσφαιρική ζωή τον κυνηγούσε η ανελευθερία.

Το ‘σκασε από την Ουγγαρία μόλις καταπνίγηκε η Επανάσταση του 1956 και
κατέφυγε στη Ρεάλ, την ομάδα σύμβολο του φρανκισμού.

Ο φρανκισμός δεν τον επηρέασε. Πέντε Πρωταθλήματα σε επτά σεζόν, 324 γκολ σε
372 αγώνες, ένα Κύπελλο Πρωταθλητριών το 1959-60 (7-3 κατά της Άιντραχτ
Φρανκφούρτης, το υψηλότερο σκορ όλων των εποχών, τέσσερα γκολ ο Πούσκας). Ούτε
η Ρεάλ έπαιζε ακριβώς «ρεαλιστικό» ποδόσφαιρο.

Ο Πούσκας έμεινε πάντα Ούγγρος, αλλά πήρε και την ισπανική υπηκοότητα και
έπαιξε στην Εθνική Ισπανίας. Αρκετοί έκλαψαν στην πατρίδα του, κανείς δεν
σκέφτηκε να τον κατηγορήσει για προδοσία.

Ο Πούσκας έγινε προπονητής χωρίς να έχει δίπλωμα, για να γυρίσει τον κόσμο:
Ισπανία, ΗΠΑ, Καναδάς, Παραγουάη, Χιλή, Σαουδική Αραβία, Αίγυπτος. Όχι, δεν
ξέχασα: έφτασε τον Παναθηναϊκό το ’71 στο Γουέμπλεϊ με μια επαναστατική
τακτική: 11 αυτοί, 11 κι εμείς.

Στον Πούσκας – παίκτη, προπονητή, πριν και μετά – άρεσε το φαγητό, το γέλιο, η
φιλία. Δεν έπαιρνε δώρο Φεράρι αλλά ευγνωμοσύνη. Στη Βουδαπέστη το Νεπ
Στάντιον ονομάστηκε «Φέρεντς Πούσκας». Ώς και στο ελληνικό Πρωτάθλημα, το
Σαββατοκύριακο του θανάτου του, παίχτηκε επιτέλους μπάλα.